2 มึงหนีกูไม่พ้นหรอก
1384 Words
เอี๊ยด!!
เสียงประตูของตึกสูงห้าชั้นถูกเปิดออกอย่างช้าๆ
"เชิญครับนาย"
ได๋กวาดสายตามองไปรอบ ผู้ชายในชุดดำยืนกระจายตัวอยู่แทบทุกมุม ราวกับถูกจัดวางมาอย่างเป็นระเบียบ แต่ละคนสีหน้านิ่งเฉย สายตาคมกริบไร้อารมณ์
แล้วเธอก็สังเกตเห็นผู้คนบางกลุ่มเดินเข้าออกกันอย่างเงียบๆ แต่น่าแปลกที่ผู้คนเหล่านั้นกลับดูภูมิฐาน แต่งกายดี ราวกับนักธุรกิจชั้นสูง ภาพที่เห็นช่างขัดแย้งกับความรู้สึกหวาดหวั่นที่แล่นวาบขึ้นในอกของเธอ ถ้าจะให้เดาที่นี่คงเป็นสถานที่อะไรซักอย่างที่ไม่ดีแน่ๆ
แต่ได๋ยังไม่ทันได้คิดนั้น เธอก็ถูกกระชากให้เซถลาเข้าไปด้านใน ร่างบางเซเสียหลักเกือบล้ม แต่ถูกแรงมือหนาคว้าข้อมือไว้แน่นจนเจ็บ เอาเหอะอย่างน้อยๆก็ดีกว่าล้ม
"มานี่!"
“โอ้ย!! ปล่อยนะ! นี่คุณพาฉันมาที่นี่ทำไม ไอ้ชั่ว!”
เสียงของเธอสั่นเทาด้วยความกลัว แต่ยังดื้อรั้นไม่ยอมแพ้
ชายคนนั้นหัวเราะในลำคอเบาๆ เสียงนั้นเย็นยะเยือกกว่าความมืดรอบตัวหลายเท่า
“พี่มึง… ชั่วยิ่งกว่านี้อีก”
“พี่ฉันไปทำอะไรให้แก! ปล่อยนะ! ปล่อย!!”
เธอเงยหน้าขึ้นตะโกนน้ำตาคลอ
พรึ่บ!
“อย่าดิ้น ถ้ามึงไม่อยากตาย”
ปลายกระบอกปืนถูกยกขึ้นมาจ่อห่างจากหน้าผากของเธอเพียงไม่กี่นิ้ว
ทุกอย่างหยุดลงในเสี้ยววินาที หัวใจของได๋จุกแน่นไปหมด ไม่รู้เวรกรรมอะไรของเธอ ถึงได้มาเจอกับเหตุการณ์แบบนี้ ร่างบางสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้ น้ำตาไหลเงียบๆลงมาตามแก้มขาว
“ปล่อยฉันเถอะนะ ฉันไม่รู้จริงๆว่าพี่ฉันทำอะไรผิด”
เสียงอ้อนวอนแทบไม่เป็นคำ
ชายคนนั้นนิ่งไปชั่วครู่ ดวงตาคมดุจ้องมองเธอราวกับจะฉีกวิญญาณออกมาจากร่าง
ก่อนจะเอ่ยขึ้นช้าๆ
“กูปล่อยแน่”
เขากระชากเธอให้เดินต่ออย่างทุลักทุเล
“แต่ไม่ใช่ตอนนี้”
เขากระชากแขนของเธอเข้าไปด้านในอย่างไม่ปรานี ฝีเท้าเร่งรีบราวกับไม่ต้องการให้ใครเห็นหรือขัดขวาง
“ที่นี่ที่ไหน! แล้วคุณจะพาฉันไปไหน ปล่อยนะ!”
ได๋ร้องออกมาเสียงสั่น มือเล็กพยายามดิ้นหนีสุดแรง
“ก็พามึงไปชดใช้แทนพี่มึงยังไงล่ะ”
น้ำเสียงนั้นเย็นเฉียบ เต็มไปด้วยความแค้นที่ไม่ปิดบัง
"แล้วพี่ของฉันไปทำอะไรให้คุณ"
"ก็พี่มึงไงล่ะที่ทำร้ายน้องสาวกู แล้วกูก็จะทำร้ายน้องสาวมันเหมือนกัน"
“ไม่จริง! พี่ฉันไม่ได้ทำ พี่ฉันไม่ใช่คนแบบนั้น ปล่อยฉัน!”
เธอร้องไห้เสียงแตกพร่า พยายามดิ้นจนสุดแรงเกิด
"ปล่อย! ไอ้บ้า! ปล่อยนะ!"
จังหวะหนึ่งเธอกระชากตัวเองกลับอย่างแรง และเขาก็ปล่อยจริงๆ
พลั่ก!!
ร่างบางล้มกระแทกพื้นอย่างจัง ความเจ็บแล่นขึ้นมาจุกอกจนเธอเผลอร้องออกมา
“โอ๊ย!… เจ็บนะ จะปล่อยทำไมไม่บอก!”
ใบหน้าสวยบิดเบ้ มือเล็กยกขึ้นกุมตัวเองด้วยความเจ็บปวด
“ก็เธอบอกให้ปล่อยเองไม่ใช่เหรอ”
เขาตอบเสียงเรียบ ราวกับไม่รู้สึกผิดแม้แต่น้อย
“ใครใช้ให้ปล่อยตอนนี้เล่า… โอ๊ย! เจ็บ…”
เขาก้าวเข้ามาใกล้อีกครั้ง แรงกดดันจากร่างสูงใหญ่ทำให้เธอเงยหน้าขึ้นโดยอัตโนมัติ
“ถ้ายังคิดจะเล่นลูกไม้ หรือขัดขืนอีก ฉันจะไม่รับประกันความปลอดภัยของเธอ”
ได๋เงยหน้ามองไปรอบตัวด้วยหัวใจที่เต้นแรงจนจนปวดร้าว ผู้ชายชุดดำหลายสิบคนยืนล้อมอยู่รอบบริเวณ สายตาแต่ละคู่เย็นชาไร้ความเมตตา ราวกับกำลังมองสิ่งของแปลกใหม่ที่ถูกใจ
ได๋รีบหันกลับมาที่เขา แววตาอ้อนวอนราวกับลูกแมว
“เอ่อ… ขอร้องล่ะ ปล่อยฉันไปเถอะนะ…”
เสียงของเธอแผ่วลงจนแทบไม่ได้ยิน
“ลุกขึ้นมา”
คำสั่งนั้นสั้นๆ พร้อมกับมือหนาที่คว้าข้อมือของเธออีกครั้ง
“แต่ฉัน… ฉันเจ็บอยู่...”
"อย่าสำออย น้องกูเจ็บกว่ามึงหลายเท่า แค่นี้ยังไม่ถึงครึ่งที่พี่มึงทำเลยด้วยซ้ำ"
"แต่ว่าฉันเจ็บจริงๆนะ อึก!..."
อัคนีหันไปมองลูกน้องรอบตัว ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังที่เต็มไปด้วยอำนาจ
“ใครอยากแดกอีนี่บ้าง”
ไม่มีใครตอบ แต่สายตาทุกคู่ที่จ้องมองมาก็ทำให้ได๋รู้ทันทีว่า ที่นี่ไม่ใช่ที่ที่เธอจะอ้อนวอนให้ใครช่วยได้
"มะ...ไม่นะ"
"มึงเลือกเอา จะเดินไปดีๆ หรือจะให้ไอ้พวกนี้ลุม"
“อึก!… อื้อ…”
ได๋กัดฟันพยุงร่างตัวเองขึ้นจากพื้นอย่างยากลำบาก ยังไม่ทันได้ตั้งตัว มือหนาก็กระชากแขนเธอขึ้นอีกครั้งอย่างไร้ความปรานี
“เบาๆสิ… ฉันจุกอยู่นะ…”
เสียงเธอสั่นเทา แทบจะเป็นเพียงลมหายใจ
“มึงเลิกสำออยสักที กูรำคาญ”
เขาตวาดกลับโดยไม่แม้แต่จะหันมามอง
คำพูดนั้นทำให้ได๋ไม่กล้าเอ่ยอะไรต่อ เธอทำได้เพียงก้าวเดินตามแรงกระชากอย่างขัดไม่ได้ ทั้งที่หัวใจเต้นแรง ร่างกายสั่นสะท้าน และในใจอยากจะวิ่งหนีออกไปให้ไกลที่สุด แต่แค่เหลือบมองผู้ชายชุดดำที่ยืนอยู่รอบด้าน คงไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะวิ่งออกไปได้
“มานี่!”
เสียงนั้นดังขึ้นพร้อมกับแรงเหวี่ยง ร่างบางถูกโยนเข้าไปในห้องขนาดใหญ่ แสงไฟสลัวส่องให้เห็นเพียงเงารางๆ
“อ๊ะ... อึก!”
ได๋ทรุดลงกับพื้นอีกครั้ง ความเจ็บแล่นขึ้นมาจุกอก น้ำตาค่อยๆไหลออกมาแบบเงียบๆ
“ปล่อยฉันไปเถอะนะ ฮึก!… ฉันไม่รู้เรื่องนี้จริงๆ ขอร้องล่ะ ปล่อยฉันไปเถอะ”
เธอเงยหน้าขึ้นอ้อนวอน เสียงสั่นจนแทบฟังไม่เป็นคำ แต่สิ่งที่ได้รับกลับมามีเพียงเสียงหัวเราะเบาๆ ที่เย็นชาอย่างน่าขนลุก
“หึ!… ใจเย็นๆสิ”
เขาเดินเข้ามาใกล้ช้าๆ ราวกับจงใจให้เธอกลัว
“ไว้กูพอใจก่อนแล้วค่อยว่ากัน”
คำพูดนั้นทำให้ได๋หน้าซีดเผือด ร่างกายแข็งทื่อ หัวใจหล่นวูบลงไปถึงปลายเท้า
“คะ… คุณจะทำอะไร…”
เสียงเธอแผ่วเบาพร้อมสั่นระริก
เขาหยุดยืนอยู่ตรงหน้า ก้มลงมองเธอด้วยสายตาเย็นเฉียบไร้ความรู้สึก
“กูจะทำให้มึงจำไว้ตลอดชีวิต ว่าการเป็นน้องสาวของคนผิดมันต้องจ่ายแพงแค่ไหน”
ประโยคนั้นคือคำพิพากษา ที่ทำให้โลกทั้งใบของได๋พังทลายลงในวินาทีนั้นเอง
"เอ่อ... ฮึก! ฮึก!"
เสียงสะอื้นแผ่วเบาหลุดออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ เสียงนั้นไม่ดังนัก แต่พอให้เขาได้ยิน และดังพอจะย้ำเตือนว่าเธอกำลังหวาดกลัวแค่ไหน
"ถอดออก"
“คะ… คุณหมายความว่ายังไงคะ”
ใบหน้าสวยที่เปียกชุ่มไปด้วยหยาดน้ำตาเงยขึ้นมองเขา ดวงตาสั่นไหว เต็มไปด้วยความหวาดกลัวและไม่เข้าใจ
“กูบอกให้มึงทำตามที่กูสั่ง”
น้ำเสียงเย็นชาไร้อารมณ์ ราวกับสิ่งที่อยู่ตรงหน้าไม่ใช่คน แต่เป็นเพียงวัตถุชิ้นหนึ่ง ที่เขาคิดจะสั่งให้เธอทำอะไรก็ได้
“ไม่นะคะ ได้โปรด…”
เสียงของเธอสั่นเครือ ร่างบางถอยหลังหนีโดยอัตโนมัติ แต่ทว่าแผ่นหลังบางกลับชนเข้ากับผนังแข็งเย็นจนไร้ทางหนี
ความเงียบอึดอัดเข้าครอบงำห้อง เสียงสะอื้นแผ่วเบาดังขึ้นอีกครั้ง ทั้งหวาดกลัว ทั้งสิ้นหวัง และทั้งเจ็บปวดจนหัวใจแทบแตกสลาย
"มึงหนีกูไม่พ้นหรอก"
แกว๊ก!!
"กรี๊ดดดดด อย่านะ!"
มือหนากระชากเสื้อของเธอจนขาด ความหวาดกลัวพุ่งพล่านขึ้นในอกของเธอทันที มือเล็กสั่นระริกพยายามปัดมือของเขาออกอย่างสุดแรง ก่อนจะรีบยกขึ้นมากอดรัดร่างกายของตัวเองไว้แน่น ราวกับเป็นเกราะป้องกันสุดท้ายที่เธอพอจะมีได้ในวินาทีนั้น แววตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัวและอับอาย หัวใจเต้นแรงจนใจเจ็บ ความสิ้นหวังถาโถมเข้ามาจนเธอแทบหายใจไม่ออก
- Writer
