Akin Ka

Epilogue

18 months. 18 long months had passed pero hindi parin siya nakakabalik, she won’t answer my calls or even send me a single message, we lost communication. There is a lot of times na gusto ko na siyang puntahan pero sa tuwing maaalala ko ang sinabi niyang mag-aral na muna ako, napapa atras ako.

I missed her so damn much pero wala akong magawa, even Jimin na half brother niya ay wala ng balita maliban sa huling nalaman niya na ooperahan na ito sa puso.

Pag-aalala, pagtatampo, pagkamiss, naghahalo na ‘yan sa puso ko. I’m worried whenever the thought of her operation failing crosses my mind, but if that’s the case, then Jimin’s family would’ve known it. Nagtatampo ako dahil natatandaan kong sinabi niya na we’ll keep in touch, pero three months palang, nawala na. I miss her, no follow up questions, I just miss her so much.

Kaya nga palaging full packed ang schedule ko ng sa gano’n, wala na akong oras mag-isip. Dahil siguradong siya at siya lang ang pupuno sa isip ko kapag wala akong ginagawa. I'm studying real hard every day, nagpa-part time rin ako sa company namin tuwing walang pasok. Feeling ko nga, nasobrahan na ang pag-aaral ko dahil…

“Mr. Kim, Valedictorian speech na ang sunod.” You see, dahil sa takot na lamunin ako ng kalungkutan sa oras na maisip ko siya, isinubsob ko nalang sa pag-aaral ang sarili ko gaya ng sabi niya. At sa oras na sariling pera ko na ang gagastusin ko, sa ayaw at sa gusto niya, susundan ko na siya.

“I uhh really don’t know what to say, I didn’t expect I’d be ‘this’ intelligent.” Pambungad ko na bahagya nilang ikinatawa, “Maybe a congratulations will do? Congrats sa lahat ng ga-graduate, gano’n din sa mga hindi, congrats dahil nakakasama niyo pa ng matagal ang mga teachers natin.” I smiled before roaming my eyes around the venue. They’re all here. Friends, family, teachers… all except her.

I sighed as I continued my speech, “I’ve experienced a lot of things here, ‘yung mag-cram sa hindi matapos na home works, masigawan ng teachers, detention, cutting classes. Pero nagawa ko ring mag saya, kasi sa bawat cramming, karamay mo ang kaibigan mo. Sa bawat sigaw ng teacher mo, kasabay mong sumasalo sa laway niya ang mga kaklase mo. Madedetention ka dahil sa harutan niyo, mag-cucuting ka dahil sa gala niyo. ‘Yan ang mga bagay na mamimiss mo sa high school, dahil sa college, mahirap ng magloko. Kaya sa mga kaibigan ko, tuloy lang natin ‘to!”

“Walang iwanan! Mag-repeat man!” We all laughed with Jimin’s shout.

“Mga kaibigan ang lagi mong kasangga, lalo na sa heartbreaks. Heartbreaks na sana hindi mo nalang pinagdaanan, pero kailangan. Kasi dito mo masusukat kung gaano ka katatag, kung kaya mo pa.” Everyone went silent upon hearing my seriousness. “Kaya para sa kaniya na dahilan kung bakit ko nalamang kaya ko pa, sana bumalik ka na. Para makita mo kung anong ginawa mo sa’kin, ginawa mo lang naman akong nerd.” May mapait na ngiting dagdag ko, “This is all for you, so please come back, ‘coz I’m missing you more and more each day.”

Akmang bababa na sana ako ng stage ng tumugtog ang isang pamilyar na kanta, intro palang, it was the song na kinanta niya sa’kin one time kapalit daw ng pagkanta ko ng Anpanman para sa kaniya… Spring day.

♪♬ I’m missing you

When I say that, I miss you more

I’m missing you

Looking at the photos of you from before

I’m missing you

At ang boses na ‘yon, isa’t kalahating taon man ang lumipas. Parang kahapon lang ng huli kong marinig. Tamang tama ang kanta, miss na miss ko na siya.

♪♬ Why is that time is so cruel?

I hate what’s between us two

We can’t even see each other anymore

Even once, what can we do

I roamed my eyes around the venue, where are you? s**t! Kapag talaga nalaman kong record lang ‘to, I’ll jump off a building. 18 months is too much, hindi ko na yata kaya ang napaka tagal pang panahon sa pagitan naming dalawa.

♪♬ Where I am, it’s always winter

In August, it’s like December

My heart can only chase after time

On a train no one remembers

Where are you? Please, show your self, let me see those smiles again. Wag mo sabihing nalimutan mo nang may naghihintay dito sa’yo sa Pinas.

♪♬ I wanna go hand in hand with you ‘cross the Earth

Put an end to winter

Just how much longing has to fall from the sky like snow

Until spring will occur, friend?

Tumigil nalang ako sa pagkilos at dinama ang boses niya, hindi man to sing ganda ng iba, ito naman ang best sa pandinig ko.

♪♬ The dust that circles the Earth

It flies through the air

It just flies through the air

If I were snow flying like dust,

I’d be able to reach you just a bit faster

“Elle.” Pagkakita ko palang sa kaniyang nakatayo sa mismong harap ko ng magmulat ako, nagsibagsakan na agad ang mga luha ko.

♪♬ Snowflakes falling from the sky

Are drifting further by and by

I’m missing you

I’m missing you

I’m missing you

I’m missing you

Shes really here, in front of me. Standing, smiling, singing.

♪♬ How much longer do I wait?

How many sleepless nights remain?

‘Till I can see you

‘Till I can see you

‘Till I can meet you

‘Till I can meet you

Naglakad siya papalapit sa’kin pero nanatili lang akong nakatayo, hindi makagalawa. Kahit paghinga malapit ko na ring makalimutan.

♪♬ After the cold winter ends

Until spring decides to come again

Until flowers they bloom again

Nang tuluyang makalapit ay hinawakan ng isang kamay niya ang pisngi ko. I can really feel her warmth, she’s real, she’s not some kind of dream or an illusion. Totoo na ‘to. f**k!

♪♬ Please stay where you are

And wait for me

Please wait for me

Natapos ang kanta niya at nanahimik ang paligid.

“Hindi ko na tinapos ‘yung kanta, di na kasi akma ‘yung sunod na lyrics.” Damn. How much I missed her voice, her smile, her touch, every single thing about her.

“Iniisip ko yayakapin mo agad ako pagkabalik ko, eh anong iniiyak iyak mo dyan? Halika nga!” Siya na mismo ang yumakap sa’kin ng sobrang higpit, sobrang higpit na sana hindi niya na ako mabitawan pa.

“V, I have something to tell you.” Humiwalay siya ng yakap bago ngumiti ng malawak.

Tandang tanda ko ang huling beses na sinabi niya ang mga katagang ‘yan, she was really nervous, and I didn’t like her next words… but now.

“V, I love you.” Hearing that, hindi na I don’t want to hear it ang isasagot ko kun’di, “I’m glad to hear that.”

She smiled widely as she held both my hands, “May itatanong ako sa’yo, it’s only answerable by yes, sure, and why not.”

Bahagya akong natawa dahil pare-pareho lang naman ang choices niya. But hey. This is Elle, my Elle, anong aasahan mo?

“V, will you be my boyfriend?”

Sa lahat ng tanong na nakasagupa ko sa exams o kahit sa buhay, ito na yata ang tanong na kahit nakapikit, kahit hindi pag-isipan, masasagot at masasagot ng puso ko.

Nahanap ko na ang taong magiging akin ng habang buhay.

“Akala ko ako ang aangkinin mo, pero sa bandang huli, ako rin ang nagsabing, ‘Akin Ka’.”