Chapter14
ทุกวันหลังเลิกเรียนแม่บ้านจะเอาเสื้อผ้าราคาแพงมาให้ฉันใส่ออกไปกินข้าวรอบค่ำกับคุณเกรย์ อย่างไรก็ตาม ฉันรู้ดีว่านี่ไม่ใช่การเอาใจใส่จากความพิศวาสเนื่องจากฉันได้รับค่าจ้างทุกครั้งแม้ข้างในใจลึกๆ จะรู้สึกฉงนฉงายกับสิ่งดีๆ ที่ได้รับโดยไม่ต้องเปลืองแรงเสียเหงื่อ แต่พอนานวันฉันก็เข้าใจว่างานเป็นเพื่อนกินข้าวมันมีอยู่จริง
ดังนั้น....
ฉันไม่จำเป็นต้องเก็บมาคิดมากหรือหลงใหลได้ปลื้มไปกับเขา เพราะมีผู้ชายร่ำรวยรักสนุกจำนวนไม่น้อยที่ชอบผ่อนคลายตัวเองด้วยวิธีการเหล่านี้
“บายบ้าย เจอกันใหม่วันจันทร์นะลีอาห์”
“โอเคกลับดีๆ”
“จ้า”
หลังจากแยกกับลูกปัดฉันก็โบกวินมอเตอร์ไซค์กลับบ้านเพื่อความรวดเร็วและราคาที่แสนถูก ฝ่าการจราจรติดขัดของเมืองหลวงประเทศไทยเกือบยี่สิบนาทีก็ถึงบ้านโดยสวัสดิภาพ
“แขกหรือเปล่านะ” รำพึงรำพันกับตัวเองเมื่อเห็นรถตู้คันหรูป้ายแดงและคนแปลกหน้าที่ยืนอยู่หน้ามุกบ้าน
ทำยังไ
