Chapter17
ทะเล!!
ที่ฉันเห็นอยู่คือทะเลจริงๆ ฉันรู้สึกเหมือนตัวเองกลายเป็นเด็กน้อยที่ไร้เดียงสา ตื่นตาตื่นใจกับมหาสมุทรสีฟ้าครามกว้างใหญ่และไกลสุดลูกหูลูกตากลมกลืนไปกับขอบฟ้ายากจะหาจุดสิ้นสุดได้
ชายฝั่งมีร้านอาหารและร้านเช่าเครื่องเล่นคอยบริการนักท่องเที่ยว วันหยุดนี้ผู้คนค่อนข้างหนาแน่น ทว่าบรรยากาศครึกครื้นก็ดูสนุกไปอีกแบบ กระตุ้นให้ฉันที่นั่งมองภาพเหล่านั้นผ่านกระจกรถที่กำลังขับเคลื่อนบนถนนอยากลงไปทำกิจกรรมสนุกซะเดี๋ยวนี้
ทันใดนั้นเอง...
คนข้างๆ เอ่ยขึ้นแบบไม่มีปี่มีขลุ่ย “ฉันจองที่ที่ดียิ่งกว่านี้เอาไว้ เธอสามารถทำกิจกรรมสนุกหลากหลายอย่างได้แบบส่วนตัวพร้อมกับผู้ช่วยและความปลอดภัยที่รัดกุมยิ่งกว่า”
ได้มาเปิดหูเปิดตาในรอบหลายสิบปีสำหรับฉันนี่นับว่าบุญหัวแล้วละ อย่างไรก็ตาม ฉันไม่คิดจะกล่าวคำขอบคุณเขาหรอกนะ ที่ได้ติดสอยห้อยตามเขามาเพราะมันเป็นงาน และมหาเศรษฐีระดับนี้ย่อมต้องซื้อความส
