4

1055 Words

ไอยราใช้เวลาพักฟื้นในโรงพยาบาลอีกสองวันเต็ม ๆ ตามคำสั่งของป๋าชัยวัฒน์ แม้เธอจะยืนกรานว่าอาการที่มีเป็นเพียงบาดแผลเล็กน้อย แต่ป๋าก็ไม่ยอมฟังสักคำ ชายสูงวัยจัดการปิดข่าวทุกทาง กั้นไม่ให้นักข่าวแม้แต่คนเดียวเฉียดเข้าใกล้ และวันที่ได้รับอนุญาตให้ออกจากโรงพยาบาลมาถึง ป๋าชัยวัฒน์ก็เปิดประตูเข้ามาพร้อมรอยยิ้มอ่อนล้า “เก็บของเสร็จแล้วหรือ ลูก?” ไอยราหันกลับมาพร้อมยิ้มบาง ๆ “ค่ะป๋า วันนี้คุณหมอให้ออกแล้ว ไออยากกลับบ้านเลยค่ะ” ชายสูงวัยมองเธอตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า เหมือนต้องการยืนยันด้วยตาตนเองว่าลูกสาวปลอดภัยดีจริง ๆ “หนูรีบเกินไปหรือเปล่า อาการบาดเจ็บดีขึ้นแล้วแน่นะ?” “มันแค่รอยฟกช้ำกับแผลถลอกค่ะป๋า ไม่ใช่เรื่องใหญ่สักนิดเดียว” แต่ป๋าชัยวัฒน์ก็ยังคงส่ายหัวอย่างไม่คล้อยตาม น้ำเสียงของเขาชุ่มด้วยความห่วงใยจนปิดไม่มิด “แต่ป๋าว่าพักอีกสักวันสองวันดีไหมลูก… หรือไม่ก็มาอยู่กับป๋าชั่วคราวก่อน” “ขอบคุณค่ะป๋า แต่ถ้าไอทำแบบนั้น ทุกอย่างจะยิ่งวุ่นวายขึ้นอีก ไอไม่อยากให้ปัญหาของไอลามไปถึงบริษัท…หรือถึงตัวป๋า” สายตาของชายวัยกลางคนอ่อนลงทันที แววตาของเขาเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจที่ผสมความห่วงหาลูกสาวอย่างสุดหัวใจ “ถ้าหนูว่าแบบนั้นก็มีแล้ว ป๋าดีใจที่ดวงตาของหนู…กลับมาเป็นประกายเหมือนมะม๊า” ไอยราหลุดหัวเราะเบา ๆ ทั้งที่ในอกสะท้อนไหว “ป๋านี่…อย่าพาซึ้งสิคะ ไอเพิ่งแต่งหน้ามา เดี๋ยวมาสคาร่าไหลหมดพอดี” ป๋าชัยวัฒน์หัวเราะอย่างเอ็นดู ก่อนดึงลูกสาวเข้ามากอดแน่น อ้อมกอดที่อบอุ่นเหมือนกำแพงที่พร้อมปกป้องเธอเสมอมา “ดูแลตัวเองดี ๆ ลูก ถ้ามีอะไรเกิดขึ้น โทรหาป๋าคนแรก…ยังไงป๋าจะอยู่ข้างหนูเสมอนะ” “ค่ะป๋า” เธอผละออก ใส่แว่นกันแดดเพื่อซ่อนแววตาที่สั่นไหว “ไปก่อนนะคะป๋า ไอจะมาเยี่ยมบ่อย ๆ” ไม่นานนักรถหรูก็เคลื่อนตัวมาหยุดหน้าคฤหาสน์ของคิรัน สถานที่ที่ครั้งหนึ่งเธอเคยตั้งใจจะใช้มันเป็นจุดเริ่มต้นของความรัก เมื่อรถหยุด ไอยราก้าวลงมา ตาสีเข้มมองไปที่คฤหาสน์หลังใหญ่ที่ตั้งตระหง่านอยู่ตรงหน้า “เอาเถอะ…” เธอพูดกับตัวเองในใจ “แม้จะเจ็บสักกี่ครั้ง ฉันก็ยังเป็นไอยรา” ศักดิ์ศรี…คือสิ่งเดียวที่เธอยังเหลือ และเธอจะยืนด้วยมันต่อไป หญิงสาวคิดกับตัวเองก่อนจะสั่งให้คนขับขนกระเป๋าที่เธอไม่ได้ใช้ตลอดหลายวันเข้าบ้าน ทว่าเมื่อเธอเดินตรงไปยังห้องนั่งเล่นขนาดใหญ่ที่มักใช้ต้อนรับแขกคนสำคัญไอยราก็ต้องชะงักทันที บนโซฟาหนังสีขาวสะอาดตา กลับปรากฏร่างของหญิงสาวคนหนึ่งนั่งไขว่ห้างอยู่ตรงนั้นอย่างสบายใจ หญิงสาวในเสื้อยืดสีขาวโอเวอร์ไซส์ที่แค่เห็นก็รู้ทันทีว่าของใคร “เธอ!” เสียงของไอยราดังก้องมากพอจะทำให้สติคนค่อนบ้านร่วงหล่นได้ในพริบตา หัวใจของหญิงสาวบนโซฟาเหมือนหยุดเต้นชั่วขณะ เธอหันขวับมาทันทีเมื่อได้ยินเสียง ดวงตากลมใสเบิกกว้าง… “เอ่อ…คุณ…คุณไอยราใช่ไหมคะ?” ไอยรากะพริบตาถี่ ๆ เพื่อปักใจว่าตัวเองเห็นถูก ก่อนจะหัวเราะในใจอย่างขื่นขม นี่มันชักจะมากเกินไปแล้ว! เธอยืนกอดอก สายตาคมกริบพินิจดูอีกฝ่ายตั้งหัวจรดเท้า ผู้หญิงคนนี้คือแม่สาวหน้าตาหวานที่เธอเคยเห็นในผับ? โดนตบไปแล้วยังไม่เข็ดอีกรึ? หญิงสาวแค้นหัวเราะ ก่อนจะมองไปหญิงสาวตรงข้ามอีกครั้ง เหอะ! ผมยาวสีน้ำตาล รูปร่างบอบบาง ภาพลักษณ์ที่สวยหวานในแบบที่ผู้ชายส่วนใหญ่ตกหลุมรักตั้งแต่แรกเห็น แน่นอนเธอรู้ว่าผู้หญิงคนนี้คือใคร... ไอยราสั่งนักสืบให้ตามสืบประวัติของทุกคนที่พัวพันกับคิรันมาพักใหญ่แล้ว และเธอรู้ดีว่าหญิงสาวตรงหน้าคือ รสิกาลูกสาวของลูกน้องคนสนิทคิรัน รอยยิ้มเหยียดหยามปรากฏบนริมฝีปากของไอยรา เธอเคยเอารูปผู้หญิงคนนี้ให้เพื่อนสนิทดู เพื่อนสนิทเธอบอกว่า ผู้หญิงคนนี้ ชีวิตไม่ต่างอะไรกับนางเอกในนิยายน้ำเน่า นางเอกผู้ใสซื่อที่มากับหนี้ก้อนโต พ่อเป็นลูกน้องเก่าที่เคยมีบุญคุณกับพระเอก... ก่อนจะมีพระเอกขี่ม้าขาวเข้ามาช่วยแล้วทั้งสองคนก็ฝ่าด่านอุปสรรครักกันอย่างมีความสุข... เพียงแต่ว่าพระเอกขี่ม้าขาวคนนั้น คือผัวเธอ! ผู้หญิงที่มาทีหลัง โดนเรียกว่านางเอก ส่วนเธอกลับต้องเป็นนางร้าย? เรื่องบ้าบอพวกนี้คืออะไร? รอยยิ้มเย็นชาปรากฏบนริมฝีปากสีแดงสด “ใช่ ฉันน่ะ ชื่อ...ไอยรา ภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายของคิรัน ส่วนเธอ...ฉันควรจะเรียกว่าอะไรดีคะ?” ใบหน้าหวานใสของอีกฝ่ายซีดลงทันที เธอเม้มปากอย่างขัดใจ แต่ก็พยายามควบคุมอารมณ์ “คุณไอยราคะ...คุณเข้าใจผิดแล้วค่ะ” เข้าใจผิด? ผิดอะไร? ผิดที่ฉันยังไม่ตายแล้วกลับมาเห็นความอนาถของตัวเองเหรอ? ยัยเด็กนี่ถึงได้กล้าดีมานั่งไขว่ห้างสบายอารมณ์ในบ้านของฉัน! เหอะ ดูสภาพของตัวเองสิไอยรา! แค่เข้าโรงพยาบาลไม่กี่วันผัวก็อัญเชิญชู้รักเข้ามานั่งแทนที่เธออย่างเป็นทางการ! “ฉัน...ฉันชื่อ...รินดา ค่ะ...เอ่อ...คุณคิรันให้ฉันมาทำงานที่นี่ชั่วคราว” ไอยราแค่นหัวเราะในลำคออย่างรังเกียจ มาพักชั่วคราว? ในบ้านผัวคนอื่น? “โอ้โห...ทำงานแบบไหนถึงกับให้มาพักที่บ้านเลยเหรอคะ” ไอยราเดินเข้าไปใกล้หยุดยืนตรงหน้าอย่างประชิด ทำให้สาวน้อยคนนั้นต้องถอยหลังไปหนึ่งก้าว “และที่สำคัญนะคะ” “ฉันคือเจ้าของบ้านหลังนี้ ไม่ใช่เฮียรัน” ไอยราเน้นอย่างชัดถ้อยชัดคำ “เพราะงั้นบอกมาสิ...ใครอนุญาตให้เธอ...เข้ามายืนหายใจในบ้านของฉัน!”

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more