ตอนที่ 5 สิทธิ์ของเมียหลวง
1061 Words
ไอยรา ยืนกอดอกจ้องมอง รสิกา ด้วยสายตาคมกริบที่เต็มไปด้วยไฟโทสะ
ส่วนรสิกา เม้มปากอิ่มอย่างขัดใจ ดวงตาโศกวูบไหวด้วยความหวาดหวั่น แต่ก็พยายามควบคุมอารมณ์ที่เริ่มปะทุขึ้น
“คุณไอยราคะ...คุณเข้าใจผิดแล้วค่ะ
ดวงตาของไอยราเต็มไปด้วยความเหยียดหยามจนน่าพรั่นพรึง เธอรู้ดีว่าคำพูดใสซื่อของนางเอกน้ำเน่าเหล่านี้มันตามพล็อตที่น่าเบื่อ
“คิรันอาจจะทำตัวเป็นเจ้าของบ้านได้แค่บนเตียงของเธอ แต่ในนี้...ฉันคือเจ้าของตัวจริง”
คำพูดนั้นทำให้รสิกาหน้าซีดลงทันที หัวใจดวงน้อยเต้นถี่ยิบด้วยความตื่นตระหนก
เธอพยายามก้าวถอยหลัง แต่ชนเข้ากับโซฟาตัวใหญ่ จึงพยายามหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาอย่างรวดเร็วเพื่อกดโทรหาคิรัน
แต่ไอยราไม่ปล่อยให้มีโอกาส! เธอคว้าโทรศัพท์ของรสิกาด้วยความเร็วจนอีกฝ่ายไม่ทันตั้งตัว แล้วเหวี่ยงมันลงพื้นกระเบื้องอย่างแรง!
“หน้าด้าน! เมียเขายืนหัวโด่อยู่นี่ ยังพยายามโทรหาผัวฉัน! นี่ถ้าอยากคุยกับเฮียรันมาก ฉันก็จะจัดให้!”
เธอหันไปสั่งคนขับรถที่เพิ่งขนกระเป๋าเข้ามาด้วยน้ำเสียงเด็ดขาดและมีอำนาจ “พาผู้หญิงคนนี้ออกไปจากบ้านของฉันเดี๋ยวนี้ และห้ามให้เข้าใกล้! เสนียด!”
คนขับรถของ ป๋าชัยวัฒน์ มองหน้ากันอย่างลังเล แต่เมื่อเห็นแววตาที่แข็งกร้าวของไอยรา ก็ไม่มีใครกล้าขัดคำสั่ง
พวกเขาจับแขนรสิกาที่กำลังร้องไห้และดิ้นรนอยู่เบาๆ “คุณไอยรา! อย่าทำแบบนี้! ฉันมาทำงานจริง ๆ! คุณคิรัน...”
“ฉันไม่สน!” ไอยราตัดบทอย่างหงุดหงิด “เธอมีเวลาหนึ่งชั่วโมงในการเก็บของ ถ้าไม่ทำ...ฉันจะสั่งคนงานจัดการทิ้งลงถังขยะให้หมด!”
จนกระทั่งร่างบอบบางของรสิกาถูกลากออกไปนอกรั้วบ้านทั้งน้ำตา เธอคลี่ยิ้มเย็นชาอย่างพึงพอใจ
แต่ทันใดนั้นเสียงเครื่องยนต์รถราคาแพง ดังลั่นหน้าคฤหาสน์ ก่อนที่ร่างสูงสง่าของ คิรัน จะปรากฏตัวที่รั้วบ้าน เขาชะงักทันทีเมื่อเห็นภาพบาดตาบาดใจตรงหน้า
รสิกา กำลังยืนร้องไห้สะอึกสะอื้นอยู่ข้างกระเป๋าเดินทางใบใหญ่ ในขณะที่คนขับรถของป๋าชัยวัฒน์กำลังขับรถออกไปอย่างเร่งรีบราวกับหนีผี
แววตาของคิรันวาวโรจน์ด้วยไฟโทสะที่สุมเต็มอก เขารีบก้าวเท้าเข้ามาในบ้านอย่างรวดเร็ว
“ไอยรา! เธอทำบ้าอะไรอีก!”
คิรันเดินเข้าบ้านอย่างเกรี้ยวกราดจนรองเท้าหนังกระทบพื้นหินอ่อนสีขาวเสียงดัง
ก่อนจะพบว่าไอยรารอเขาอยู่แล้วที่ห้องนั่งเล่น ใบหน้าเรียบเฉยปราศจากอารมณ์ร่วม “ฉันไล่ขยะออกจากบ้าน...มีปัญหาอะไร?”
คิรันมองใบหน้าที่เยือกเย็นของภรรยาด้วยความรังเกียจ ริมฝีปากหยักขึ้นอย่างเหยียดหยาม
“ขยะ? เธอนั่นแหละคือขยะที่ฉันอยากเฉดหัวทิ้งที่สุด! ฉันบอกให้เธอสงบเสงี่ยม แล้วนี่คือสิ่งที่เธอทำ? เธอทำตัวเป็นนางร้ายอยู่ตลอดเวลา! น่ารำคาญ!”
คำพูดของเขาราวกับน้ำกรดที่สาดเข้าใส่ หากไอยรากลับยิ้มรับด้วยความยินดี เธอหันไปสบตากับเขาตรงๆ ดวงตาคมกริบของเธอกำลังเปล่งประกายท้าทาย
“โอ๊ย...ไอเป็นนางร้ายอยู่แล้วนี่? แต่เฮียคงไม่ลืมหรอกมั้งว่าไอก็ยังเป็นเมียที่ถูกต้องตามกฎหมายของเฮีย ส่วนยัยเด็กนั่น...เป็นได้แค่เด็กข้างถนนที่รอกินเศษอาหาร”
คิรันก้าวเข้ามาช้าๆ ใบหน้าหล่อเหลาบิดเบี้ยวด้วยความโมโหจนเส้นเลือดปูดโปน
“เธอไม่ต่างอะไรจากหมาบ้า ไอยรา!”
ไอยราฟังแล้วก็รู้สึกของขึ้น อารมณ์ที่สะกดไว้ก็ขาดผึงทันที
ความเจ็บปวดจากการถูกย่ำยีตลอดเวลาที่ผ่านมาปะทุออกมาเป็นความโกรธจนร่างสั่น
“ใช่สิ! ฉันมันหมาป่า!” ไอยราก้าวปราดเข้าไปหาคิรันอย่างรวดเร็ว เธอชักขาขึ้นแล้วเตะเข้าที่หน้าขาของคิรันอย่างแรง!
ปึก!
คิรันนิ่งไปชั่วขณะด้วยความตกใจและความเจ็บปวดที่จู่โจมอย่างกะทันหัน
“กล้าดียังไง!” ก่อนจะตวาดอย่างบ้าคลั่ง พร้อมกับความโกรธที่พุ่งขึ้นถึงขีดสุด
ไอยราจ้องตาเขาอย่างไม่ยอมแพ้ แม้ร่างกายจะสั่นเทิ้มด้วยโทสะ
“ไอ้ผัวเฮงซวย! งั้นก็มาหย่าไปเลย! ฉันไม่ต้องการอยู่กับชีวิตน่าสมเพชนี้อีกแล้ว!” ไอยราประกาศกร้าว “จะเฉดหัวไปไหนก็ไป คิดว่านังนางเอกจอมปลอมนั่นดีกว่าฉันก็เอาไปเลย ไอ้ผู้ชายที่มีดีแค่กล้วยอย่างเฮีย ไอก็ไม่อยากทำมาทำพันธ์หรอกโว้ยยย!”
คิรันลดมือลง ใบหน้าของเขาฉายแววตกใจอย่างแท้จริง แต่เพียงเสี้ยววินาทีเขาก็ปรับสีหน้ากลับมาเย็นชาอย่างรวดเร็ว
“หึ อย่ามาสร้างเรื่องอีกไอยรา เธอก็รู้ว่าเราหย่ากันไม่ได้เพราะธุรกิจ”
“ทำไม! ทำไมไม่หย่า! ฉันจะหย่า! ไอ้เฮียบ้า!” ไอยราไม่ฟังอะไรทั้งสิ้น เธอพุ่งเข้าใส่เขาพร้อมทั้งทุบตีด้วยความโมโหสุดขีด
คิรันยอมให้เธอทุบตีอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่เขาจะหมดความอดทน เขาคว้าข้อมือเรียวทั้งสองข้างของเธอด้วยมือเดียว แขนที่แข็งแกร่งของเขาเต็มไปด้วยเส้นเอ็นที่ปูดโปนบ่งบอกถึงแรงที่ใช้
“โอ๊ย! เจ็บนะ!” ไอยราร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด เพราะแรงรวบของเขาหนักหน่วงเกินกว่าที่เธอจะทานทนได้
คิรันจ้องเธอด้วยสายตาที่เยือกเย็น ก่อนจะสะบัดมือออกอย่างแรงจนร่างของไอยราเซถลาไปข้างหลังเล็กน้อย
“ฉันจะให้รสิกาอยู่ที่นี่ ส่วนเธอก็อย่ามายุ่งกับฉัน ถ้ายังอยากมีชีวิตสงบๆ อยู่ในบ้านนี้!”
คิรันหันหลังกลับไปอย่างไม่ไยดี
เขาก้าวเท้าเดินออกจากบ้านไปหา รสิกา ที่ยืนร้องไห้อยู่หน้าประตูบ้านอย่างรวดเร็ว แล้วกล่าวเพียงสั้นๆ ก่อนจะพาเธอเข้าบ้าน
“เช็ดน้ำตาซะ แล้วตามฉันเข้ามา!”
ไอยรายืนมองภาพบาดตาบาดใจนั้นด้วยความเจ็บปวดจนร่างกายชาไปทั้งแถบ หัวใจของนางร้ายที่เพิ่งเริ่มฟื้นฟูก็เหมือนถูกบดขยี้จนแหลกละเอียดอีกครั้ง
“แล้วเฮียจะได้เห็นดีกับฉัน ไม่หย่าใช่ไหม เออ งั้นเฮียจะรู้เลยว่าหมาบ้าแบบฉันมันทำอะไรได้บ้าง!!!”
- Writer
