ตอนที่ 8 สังขารคนแก่

935 Words

คิรันยืนอยู่กลางห้องทำงานส่วนตัว ดวงตาคมกริบฉายแวว เกรี้ยวกราด มือของเขากำแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน สัมผัสได้ถึงแรงสั่นสะเทือนของความโมโหที่ปะทุขึ้นในอก เขามองไปยังแก้วบรั่นดีราคาแพงที่วางอยู่บนโต๊ะอย่างไม่สบอารมณ์ คิ้วขมวดเข้าหากันจนแทบจะผูกเป็นปม “ทำตัวบ้า ๆ ได้ไม่เลิก!” เสียงสบถต่ำในลำคอเต็มไปด้วยความหงุดหงิดที่เกินจะควบคุม ในที่สุด คิรันก็หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาปลดล็อกหน้าจอ ก่อนจะพิมพ์ข้อความสั้น ๆ ด้วยอารมณ์เดือดดาล KIRUN : ทำแสบนักนะ I : ฉันทำได้มากกว่านี้อีก หมาบ้าแบบฉันเวลากัดไม่เลือกหน้าก็แบบนี้แหละ เฮีย แล้วคอยดูว่า คนแบบเฮียจะเอาอยู่มั้ย พอพิมพ์ไปไม่ถึงหนึ่งนาที ข้อความยาวเหยียดก็ส่งกลับมา ศิรันมองโทรศัพท์ก่อนจะพิมพ์ตอบไปเขาถอนหายใจอย่างข่มอารมณ์ KIRUN : ทำตัวเป็นเด็กเรียกร้องความสนใจ I : เออ เป็นเด็กก็ยังดีกว่าแก่หัวหงอกแบบเฮียก็แล้วกัน ฉันรู้นะที่เฮียไปย้อมผมสีแดงแจ๋น่ะ เพราะกลบผมงอกใช่มั้ยล่ะ แก่ไม่อยู่ส่วนแก่ มีฉันเป็นเมียเด็กหน้าตาดีแบบฉันนี่ประเสริฐแล้วยังไม่สำนึก อยากไปมีเมียน้อย เอาเลยเฮีย หน้าอย่างฉันเนี่ย หาเด็กหนุ่มเอ๊าะ ๆ กว่าเฮียได้เป็นสิบ ใบหน้าของคิรัน บึ้งตึงจนน่ากลัว โมโหจนควันแทบออกหู เขากำโทรศัพท์แน่นจนเส้นเอ็นบนหลังมือขึ้นชัด ริมฝีปากหยักขบเข้าหากันราวกับต้องใช้แรงทั้งหมดในร่างเพื่อไม่ให้ตัวเองระเบิดอารมณ์ใส่ของทุกอย่างที่อยู่ใกล้ ภาพเด็กผู้ชายหน้าใสอายุยี่สิบต้น ๆ มายืนยิ้มใส่เมียของเขา มองเธอด้วยสายตาลุกวาบแบบที่เขาเอง... ไม่เคยแสดงให้เธอเห็น ทันใดนั้นเลือดลมในกายก็ขึ้นหน้าทันที หัวใจเต้นโครมครามด้วยโทสะที่ปะทุอย่างรวดเร็ว คิรันเงยหน้าขึ้นจากหน้าจอ ดวงตาคมเข้มวาวโรจน์ราวกับมีไฟสาดขึ้นจากก้นบึ้งของอก เขาไม่อยากยอมรับเลยว่า...แค่จินตนาการว่า ไอยรา ไปยิ้มให้ผู้ชายคนอื่น แค่คิดว่า มีไอ้เด็กเมื่อวานซืน ที่ไหนก็ไม่รู้มายืนในที่ที่ควรเป็นของเขาก็รู้สึกอยากฆ่าคนขึ้นมาทันที กรามคิรันขบแน่นจนเป็นสัน คิ้วคมกดลงต่ำ ลมหายใจหนักจนอกขยายขึ้นลงถี่ ๆ เขาอยากพุ่งไปกระชาก ไอยรา กลับเข้าบ้าน อยากตะโกนใส่ว่า “อย่าคิดแม้แต่จะมองผู้ชายคนอื่น!” แต่สิ่งเดียวที่เขากล้าทำ คือจ้องหน้าจอ เหมือนมันเป็นตัวแทนของเธอ คิรันสบถออกมาคำหนึ่งด้วยน้ำเสียงเย็นชา ก่อนจะพิมพ์ตอบกลับ นิ้วเขากดแรงจนเกือบทำให้กระจกหน้าจอแตก! KIRUN: เธอกล้าหรอ แต่ก่อนที่เขาจะพิมพ์จบประโยค ไอยราก็ส่งข้อความมาอีก I: เนี่ย! พิมพ์ตอบฉันยังไม่ทันเลย! แก่! ฉันไม่อยากคุยกับคนแก่ที่ทำอะไรเชื่องช้าแล้ว ไปโหลดแอปหาคู่ดีกว่า เซง! คิรันเริ่มเดือดดาลมากขึ้น นิ้วมือหนาจะกดแป้นพิมพ์ว่าหยุดเดี๋ยวนี้แต่สายตาก็พร่ามัวจนกดตัวอักษรผิดพลาดไปหมด KIRUN: หยุเเีดยี่น... I: โอ๊ย! เห็นไหม? แก่จนสายตาฝ้าฟาง! ความโมโหทำให้คิรันตัดสินใจทิ้งโทรศัพท์แล้วคว้าขึ้นมาใหม่เพื่อโทรเข้าเบอร์ไอยราโดยตรง แต่ก็มีเสียงขึ้นเป็นสัญญาณว่าตัดสาย! นี่ ยัยเด็กนั่นกล้าตัดสายเขาเรอะ! เขาพยายามกดโทรอีก แต่ก็มีเสียงข้อความเด้งขึ้นหน้าจออย่างรวดเร็ว I: ไม่รับนะ ฉันไม่คุยกับคนแก่หรอก! แค่นี้แหละนะ เฮีย เตรียมเซ็นใบหย่าด้วย! คิ้วหนาขมวดขึ้นเป็นปมใหญ่ คิรันจ้องโทรศัพท์แล้วกดโทรไปอีกครั้ง แต่ก็ไม่มีเสียงสัญญาณใดๆ จึงพยายามพิมพ์ข้อความส่งไป KIRUN: เธอมันก็แค่... ข้อความนั้นค้างอยู่ในกล่องข้อความ ไม่สามารถส่งออกได้ KIRUN โดนบล็อก ไอ-ยะ-รา!!! คิรัน โยนโทรศัพท์มือถือราคาแพงกระแทกเข้ากับผนังห้องจนเกิดเสียงดัง “ยัยบ้า!!” เขายืนหอบหายใจด้วยความคับแค้น ก่อนจะเดินไปที่ตู้เสื้อผ้าแล้วเปิดประตูออกอย่างแรง หยิบเสื้อเชิ้ตสีดำตัวใหม่ที่เพิ่งซื้อมาด้วยความหงุดหงิด ก่อนจะกดโทรออกหา วินัย ลูกน้องคนสนิทที่ดูแลเรื่องส่วนตัว “ไอ้นัย! ไปร้านประจำเดี๋ยวนี้!” คิรันตวาดเสียงดัง “ครับนาย! มีอะไรด่วนหรือเปล่าครับ?” วินัยตอบรับอย่างตกใจกับน้ำเสียงที่เกรี้ยวกราดผิดปกติของเจ้านาย “ไปซื้อ...ยาย้อมผมสีดำสนิท มา! เอาแบบดำที่สุด! กูจะไม่ย้อมผมสีแดงอีกแล้ว!” วินัยเงียบไปครู่หนึ่ง เขางุนงงกับคำสั่งนี้อย่างมาก เพราะเจ้านายเพิ่งย้อมสีแดงนี้มาได้ไม่ถึงเดือน และก็ดูภูมิใจในสีผมใหม่นี้มาก “อ้าว...ทำไมล่ะครับนาย? สีแดงมันดูเท่ดีออกนะครับ นายบอกว่ามันดูหนุ่มขึ้นไม่ใช่เหรอครับ?” วินัยถามด้วยความไม่เข้าใจ คิรัน ตะคอกกลับมาเสียงดังลั่นจนเส้นเอ็นคอปูดโปน “มึงไม่ต้องเสือก! กูบอกให้ไปซื้อก็ไปซื้อ! แล้วไม่ต้องพูดถึงคำว่าหนุ่มหรือสีแดงอีก!!” วินัยถึงกับเหงื่อตก ไม่กล้าถามต่อ ได้แต่รับคำสั่งอย่างรวดเร็ว “ครับนาย! ผมจะจัดการเดี๋ยวนี้เลยครับ!”

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more