ตอนที่ 10 สเปคไม่ผ่าน
821 Words
ไอยรากับอลิสกำลังนั่งจิบไวน์ในร้านอาหารหรูใจกลางเมือง แต่ดวงตาเธอไม่ได้จับจ้องอยู่ที่จานอาหารเลยแม้แต่น้อย
ความสนใจทั้งหมดอยู่ที่โทรศัพท์ที่วางอยู่บนโต๊ะ
“ยัยไอ... ฉันว่าแกต้องเลิกบ้ากับแอปหาคู่ไร้สาระนั่นได้แล้วนะ” อลิสส่ายหน้าอย่างอ่อนใจ “สเปคของแกน่ะ... มันไม่ไหวจริง ๆ”
“เอ้า! ก็ฉันอยากได้แบบที่มันดีกว่าเฮียรันไง” ไอยราตอบอย่างหงุดหงิด “แต่ฉันว่าแอปฯ พวกนี้มันไม่เวิร์คแล้ววะแก ปัดจนนิ้วจะล็อคอยู่แล้วเนี่ย! แกมีวิธีอะไรเจ๋ง ๆ ที่มันเร็วกว่านี้ไหม”
อลิสยิ้มร้ายกาจ คิ้วโก่งของเธอเลิกขึ้นอย่างมีเลศนัย “วิธีที่เร็วกว่างั้นต้องใช้ของจริงสิวะ! ไม่ต้องห่วง ฉันจะช่วยแกเอง เทคนิคการสแกนผู้ชายด้วยด้วยตาเปล่าอย่างฉันนี่แหละ มือหนึ่ง มือทอง!”
ไอยราเลิกคิ้วมองเพื่อนอย่างไม่เชื่อ “ยังไงวะ จะไปสแกนจากไหน?”
“แน่นอนว่าต้องเป็นที่ ๆ มีสินค้าเกรดพรีเมียมให้เลือกสิ!”
วันรุ่งขึ้น
อลิสพาไอยราไปที่ศูนย์การประชุมขนาดใหญ่ซึ่งกำลังมีการจัดงานรวมตัวของนักธุรกิจ
ไอยราก้าวลงจากรถด้วยชุดเดรสสีแดงสดตัดกับผ้าพันแผลที่ข้อมือ ออร่าความสวยแบบไม่ตั้งใจของเธอสาดกระจายไปทั่วทางเข้างานจนหลายคนต่างสนใจ
“จำไว้นะยัยไอ!” อลิสกระซิบเสียงต่ำขณะที่ทั้งคู่เดินเข้าไปในห้องประชุมใหญ่ที่เต็มไปด้วยผู้ชายในชุดสูท “เราจะมองหาคนที่มีโปรไฟล์ที่เพอร์เฟกต์ที่สุด!”
“แน่นอน!” ไอยราหยิบแว่นขึ้นมาสวม ดวงตากลมโตภายใต้เลนส์สีดำวาววับ “ฉันปัดแอปจนนิ้วจะล็อคอยู่แล้ว แต่ไม่เจอใครที่มี กล้วยดีกว่าไอ้เฮียรันสักคน!”
เธอเน้นคำว่ากล้วยจนคนข้างๆ หันมามอง
“แกจะติดกับไอ้เรื่อง 58+ นั่นไม่ได้นะยัยไอ! มันคือมาตรฐานสเปคที่ไม่มีอยู่จริง!” อลิสกุมขมับ ก่อนจะกระซิบ
“สัก 52 ก็ได้ไหมแก ยังพอมีนะเว้ยยย”
“ไม่จริง! เฮียรันมี! เพราะงั้นคนใหม่ก็ต้องมีสิ!” ไอยราเถียงอย่างเอาจริงเอาจัง ดวงตาของเธอกลับเป็นประกายด้วยความสนุก
ก่อนที่ร่างเล็กจะยืนอยู่หน้ากลุ่มนักธุรกิจหนุ่มสามสี่คน เธอชำเลืองมองอย่างพิจารณา
“ดูคนนี้สิอลิส! หนุ่มหน้าใสเชียว! ดูมีอนาคตดีด้วย! แกว่าไหม?”
“โปรไฟล์ดีจริง... แต่... โครงสร้างด้านล่างดูไม่น่าจะถึงเป้าแกนะ”
“ผ่าน!”
“คนนี้ดูภูมิฐานดีนะแก! ดูเป็นสุภาพบุรุษด้วย! ฉันว่าคนนี้แหละใช่เลย!” ไอรยาบอกอย่างตื่นเต้น เธอไม่ชอบผู้ชายที่อ่อนกว่า ชายแก่เท่านั้นที่น่าเจี๊ยะ
“แกบ้าไปแล้วเหรอ! แกดูที่นิ้วนางข้างซ้ายเขาสิ! มีแหวน! ชนเพดานกฎหมาย! ห้ามยุ่ง! แกอยากไปเป็นเมียน้อยเหรอ!”
“ผ่าน!”
หลังจากผ่านไปสามชั่วโมง ไอยราทรุดตัวลงบนโซฟาอย่างอ่อนแรง เธอถอนหายใจออกมาอย่างยาวนานด้วยความสิ้นหวัง
“โอ๊ยยัยไอ! สรุปแกยังไม่เจอใครเลยเหรอวะเนี่ย!” อลิสถามอย่างอ่อนใจ
“ไม่เจอเลยวะแก!” ไอยราตอบอย่างงอแง
“ปัญหาคือสเปคที่แกตั้งไว้มันไม่มีอยู่จริงแล้วยัยโง่! เลิกหาผู้ชายที่ดีกว่าเฮียรันได้แล้ว!”
“แต่ฉันไม่ยอมหรอก!” ไอยราลุกขึ้นยืนด้วยความมุ่งมั่น
“ฉันจะต้องเจอคนที่ดีกว่าเขาให้ได้!!”
อลิสถึงกับเอามือกุมขมับ
ทันใดนั้น สายตาของไอยราก็เหลือบไปเห็นร่างสูงใหญ่ที่เดินสวนเข้ามาในล็อบบี้
นั้นคือ คิรัน!
คิรันไม่ได้สังเกตเห็นพวกเธอ เขากำลังคุยโทรศัพท์ด้วยสีหน้าเคร่งเครียด
แววตาคมเข้มมองเหม่ออย่างไร้ความสุข
“ฮึ!!” ไอยราแค่นหัวเราะด้วยความขุ่นเคือง “แกดูเฮียรันสิอลิส! ไม่ว่าจะพยายามหล่อแค่ไหน หน้าตาเขาก็ยังดู แก่ ๆ อยู่ดี!”
แต่ก็หล่อกว่าผู้ชายในงานนี้ทั้งหมดนะ เพราะถ้าโปรไฟล์ไม่เริ่ดเธอจะแต่งมาเป็นสามีได้ยังไงเล่า!
ไอยราเม้มปากแน่นก่อนจะมองไปยังคิรันที่เดินผ่านไปอีกครั้ง
เธอแค่นหัวเราะด้วยความขุ่นเคือง แต่ก็อดไม่ได้ที่จะยอมรับในใจว่า คิรันยังคงเป็นผู้ชายที่เหมาะสมที่สุดสำหรับเธอ ไม่ว่าเธอจะพยายามหาข้อเสียมาหักล้างแค่ไหนก็ตาม
“แล้ว... ถ้าเกิดแกยังหาคนที่ดีกว่าไม่ได้... แกจะทำยังไงวะ?”
ไอยราเม้มปากแน่น ก่อนจะตอบกลับด้วยรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความมั่นใจ
“ฉันก็ต้องปราบผัวเก่า! เซ็
นใบหย่าแล้วมาใช้ชีวิตเป็นอาเจ๊เปย์โฮสไปวัน ๆ ไงย่ะ”
- Writer
- chap_listContents
- likeADD