1 นางร้ายที่มาก่อน

1319 Words

เสียงดนตรีในคลับหรูสาดกระทบกำแพงแก้วใสเป็นจังหวะเร่งเร้า ผู้คนเต้นระบำอยู่ท่ามกลางแสงไฟนวลพร่า แต่ไอยรากลับไม่สนใจบรรยากาศเหล่านั้นแม้ปลายเล็บ สายตาของเธอกำลังตรึงอยู่ที่ผู้หญิงเพียงคนเดียว หญิงสาวหน้าตาใสซื่อ รูปร่างบอบบาง ดูไร้เดียงสาจนน่าเวทนา แต่กล้าดียังไงถึงเอื้อมมือไปแตะแขน คิรัน ผู้ชายที่เธอถือสิทธิ์เต็มตัวว่าเป็นสามี เลือดในอกของไอยราเดือดพล่านเพียงเสี้ยววินาที เธอก้าวปราดเข้าไปด้วยส้นรองเท้าสูงเฉียดพื้น เสียงกระแทกของส้นรองเท้าทำให้หลายคนชะงักหันมอง ทว่าไม่มีใครกล้าเข้ามาห้าม “นี่เธอคิดว่าตัวเองเป็นใคร…ถึงกล้าแตะคนของฉัน?” เสียงของไอยราเย็นชาและฟาดฟันจนบรรยากาศรอบตัวเงียบกริบ ไม่รอให้ฝ่ายตรงข้ามตอบ เธอยกแขนขึ้นอย่างไม่ลังเล ก่อนฝ่ามือเรียวจะฟาดลงบนแก้มใสนั้นอย่างแรง เพียะ! เสียงตบดังสะท้อนจนโต๊ะใกล้เคียงถึงกับหยุดนิ่ง แน่นอนว่าทุกคนได้ยินชัดเจน แม้กระทั่งเสียงหอบสะอื้นของหญิงสาวที่โดนทำร้าย ไอยรายืนนิ่ง มุมปากเหยียดขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มเย็นชาที่เต็มไปด้วยการเหยียดหยัน หึ… ทำเป็นไร้เดียงสา อยากแย่งของคนอื่นก็ยังกล้าทำหน้าซื่ออยู่ได้ สายตาทุกคู่ในคลับเริ่มหันมามอง แต่ไม่มีใครแม้สักคนคิดจะเข้ามาขวาง ไม่ใช่เพราะเหตุการณ์ไม่รุนแรงแต่เพราะผู้หญิงที่ยืนอยู่ตรงกลางแสงไฟค่ำคืนนี้คือไอยรา หญิงสาวที่ใคร ๆ ต่างรู้ดีว่า ถ้าเธอโมโห ทั้งคลับก็ไม่มีใครเอาอยู่ “ฉัน…ฉันไม่ได้คิดอะไรเลยนะคะ” เสียงสั่นเครือของหญิงสาวนั้นไม่ดังพอจะกลบเสียงดนตรี แต่ไอยรากลับได้ยินชัดเจน เธอหัวเราะเบา ๆ จนหลายคนรอบข้างถึงกับขนลุก ริมฝีปากอิ่มกระตุกเป็นรอยยิ้มเชือดเฉือน ก่อนที่เธอจะยกมือขึ้นลูบใบหน้าตัวเองราวกับกำลังปรามใจตัวเอง “อ๋อ...ไม่ได้คิดอะไรเลยงั้นเหรอ?” เธอเอียงคอเล็กน้อย “นี่ขนาดไม่คิดอะไรยังมีหน้ามายืนใกล้สามีคนอื่นขนาดนี้เลยนะ มีหนี้เหรอ? จะให้ฉันจ่ายแทนก็ยังได้ แต่ทำไมต้องให้ ผัวคนอื่น มาช่วยล่ะ แบบนี้มันเข้าท่าตรงไหน?” คนรอบข้างหลายคนกลืนน้ำลายลงคอแทบไม่ทัน คิรันที่ยืนอยู่ข้าง ๆ มือข้างหนึ่งซ่อนอยู่ในกระเป๋ากางเกงจนเส้นเอ็นลำแขนปูดขึ้น เขาสูดลมหายใจเข้า เหมือนพยายามกลืนความโกรธและความอับอายในเวลาเดียวกัน “ออกไปจากตรงนี้ซะ” คิรันพูดกับหญิงสาวที่ถูกตบ เสียงเขาทุ้มต่ำและเรียบเย็นจนไม่มีใครกล้าขัด หญิงสาวคนนั้นพยักหน้ารัว ๆ ก่อนจะรีบวิ่งออกจากคลับไปอย่างหมดสภาพ ทั้งความอับอายและความตกใจฉายชัดบนใบหน้า แต่ไอยราไม่แม้แต่จะปรายตามอง ความสนใจทั้งหมดของเธอกลับอยู่ที่ สามีผู้ชายที่กำลังจ้องเธอด้วยสายตาแข็งกร้าว ยังไม่ทันที่เธอจะพูดอะไร แขนเรียวก็ถูกกระชากอย่างแรง คิรันลากเธอออกจากคลับ ผ่านเสียงซุบซิบและสายตานับสิบที่ติดตามทุกย่างก้าว “เธอมันบ้าผู้ชาย!” เขาเอ่ยเสียงเข้ม “ยุ่งไม่เข้าเรื่องจริง ๆ มาทำอะไรแบบนี้ต่อหน้าคนมากมายได้ยังไง!” ไอยราหมุนตัวกลับมาเผชิญหน้าเขา ดวงตากลมโตของเธอวาวโรจน์ราวกับมีประกายไฟลุกอยู่ข้างใน เธอเชิดหน้า มองเขาด้วยความท้าทายที่มีทั้งความเจ็บและความหึงหวงปะปน “ใช่สิ ไอมันบ้า แต่อย่างน้อยผู้ชายที่ไอบ้าก็คือผัวไอ! ไม่ใช่ผัวคนอื่น” คิรันนิ่งสนิท ริมฝีปากขยับจะเอ่ยอะไรสักอย่างแต่กลับหยุดค้างอยู่แค่นั้น เขามองภรรยาด้วยสายตาที่เย็นชา ในดวงตามีบางอย่างซ่อนอยู่ ทั้งความสับสนปนความรู้สึกที่เขาเองก็ไม่เข้าใจ ไอยราเองก็สัมผัสได้ว่าอารมณ์บางอย่างที่เธอไม่เคยเห็นจากเขากำลังเกิดขึ้น แต่เธอไม่สน ไม่สนแม้กระทั่งความรู้สึกของตัวเอง “เมื่อไหร่จะเลิกตามฉัน รู้ไหมว่าผู้หญิงอย่างเธอ มันน่ารำคาญ” ไอยราหัวเราะในลำคอ ทั้งขื่น ทั้งเจ็บ “แล้วยังไง? ไอไม่สน ตราบใดที่เฮียจะมีชื่ออยู่ในใบทะเบียนสมรส ไอก็จะไม่ยอมให้อีหน้าไหนมายุ่งกับเฮียด้วย!” คิรันหลุบตาลงเล็กน้อย ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองเธอตรง ๆ “ก็แค่แต่งงานกันเพราะธุรกิจ ไอยรา เธอจะมาฝันเฟือง คิดว่าแค่ฉันยอมกระดิกนิ้วแต่งตามนิดหน่อย เลยคิดสะเออะทำตัวเป็นเมียฉันหรือไง?” “แล้วไอเป็นเมียเฮียไหมล่ะ?” คำถามนั้นหลุดจากริมฝีปากของไอยราด้วยเสียงสั่นเครือ แต่สายตายังคงแข็งกร้าวเกินใครจะมองทะลุความเจ็บที่ซ่อนอยู่ คิรันหัวเราะในลำคออย่างเย็นชา เสียงหัวเราะนั้นทำให้หัวใจของไอยราเหมือนถูกบีบแน่นจนหายใจไม่ออก “เมียเหรอ?” เขาทวนคำ ก่อนจะยื่นหน้าเข้ามาใกล้จนเธอได้ยินเสียงลมหายใจของเขาชัดเจน “อย่าคิดเข้าข้างตัวเองนักเลยไอยรา” ไอยรากัดริมฝีปาก ตัวสั่นวูบหนึ่งโดยไม่ตั้งใจ แน่นอนว่าคิรันมองเห็น…เขาเหยียดยิ้มก่อนจะพูดเหมือนตั้งใจเหยียบซ้ำ “ตำแหน่งเมียของเธอ มันไม่มีความหมายอะไรสำหรับฉัน!” เธอเงยหน้ามองเขาทั้งที่ลมหายใจเริ่มติดขัด แต่คนแบบไอยราจะยอมงั้นเหรอ? “เฮีย!” แต่เขาไม่ปล่อยให้เธอได้พูดต่อ “เธอคิดเหรอว่าการหึง การทำตัวเป็นเจ้าของ การตบตีผู้หญิงคนอื่นจะทำให้ฉันหันมามองเธอ?” คิรันยิ้มเย็น รอยยิ้มที่ทำให้หัวใจคนตรงหน้าปริแตกทีละนิด แต่ดวงตาของเขาวูบไหวราวกับเจ็บปวดเสียเอง ก่อนที่ความเย็นชาจะกลับมาครอบงำ “มันมีแต่ทำให้ฉันรำคาญ แล้วฉันจะไม่มีทางเอาเธอเป็นเมียเด็ดขาด เธอมันก็มีสถานะแค่อิตัวที่มีใบทะเบียนสมรสเท่านั้นแหละ” ไอยรากำมือแน่นจนเล็บจิกลงในฝ่ามือ แต่ยังฝืนยืนตรง “พูดแบบนั้นหมายความว่าไง!” “ก็หมายความว่า…” เขาจ้องเธอด้วยสายตาที่โหดเหี้ยมเกินกว่าคนนอกจะมองเห็น “ถ้าฉันมีสิทธิ์เลือก ฉันจะไม่มีวันเอาผู้หญิงแบบเธอมาเป็นเมียตั้งแต่แรก” หัวใจของไอยราหยุดเต้นไปชั่ววินาที คิรันกลับยิ่งซ้ำ เขาพูดพลางถอนหายใจหนัก ๆ อย่างคนเบื่อหน่าย “เธอมีค่าแค่กับธุรกิจของบ้านฉันเท่านั้น แต่ไม่ใช่กับฉัน ถ้าฉันมีโอกาสฉันจะเฉดหัวเธอทิ้ง เพราะงั้นหาทางหนีไว้ดี ๆ ล่ะ ไอยรา รีบมีผัวใหม่ตอนนี้ฉันก็ไม่ว่าอะไรหรอกนะ” เขาเหยียดยิ้ม “และจำไว้ให้ดีว่า ฉันไม่เคยมองเธอเป็นเมียแม้แต่สักวินาทีเดียว” ถึงประโยคนี้น้ำตาร้อนผ่าวรื้นขึ้นที่ปลายตา ไอยราหลุบตาลงพยายามไม่ให้มันไหล ส่วนคิรันสะบัดหน้าหนีราวกับไม่ต้องการเห็นสภาพของอีกฝ่าย เขาหันหลังหมุนตัวออก ก้าวเดินออกไปโดยไม่ชายตามามอง เหลือเพียงไอยรายืนนิ่งอยู่ท่ามกลางลมกลางคืนที่พัดผ่าน อากาศเย็นจนหนาวสะท้าน แต่ก็ยังไม่เย็นเท่าช่องว่างที่กว้างขึ้นในอกของเธอ ร่างบางพยายามกลืนก้อนสะอื้นที่จุกอยู่กลางอก พยายาม…ไม่ให้ร้องไห้เพราะรู้ดีว่าน้ำตาไม่มีค่าอะไรสำหรับผู้ชายคนนั้น ดวงตาสีเข้มค่อย ๆ ปิดลงช้า ๆ ปล่อยให้ลมหายใจสุดท้ายของค่ำคืนนี้พัดผ่านริมฝีปากที่สั่นระริก

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more