วันรุ่งขึ้น
“หายไปไหน”
ฉันตื่นขึ้นมาช่วงสายๆของอีกวันแต่ตื่นมาก็ไม่เจอพี่ลีอยู่ในห้องค่ะไม่รู้ว่าไปไหน
“กลิ่นอะไรหอมจัง”
ในตอนที่ฉันกำลังลุกนั่งบิดขี้เกียจอยู่บนเตียงจมูกของฉันก็ได้กลิ่นหอมๆเหมือนมีใครทำอาหาร ว่าแล้วฉันก็ลุกขึ้นแล้วเดินออกไปดูที่ห้องครัว พี่ลีค่ะกำลังยืนทำอาหารอยู่ใส่ชุดนอนใส่ผ้ากันเปื้อนด้วยลุคนี้เขาดูน่ารักดูอบอุ่นจังเลยค่ะ
“จะยืนแอบมองอีกนานไหม”
รู้ได้ยังไงว่าฉันยืนมองเขาอยู่คะฉันไม่ได้แอบนะตั้งใจยืนดูเลยต่างหาก
“ไม่ได้แอบสักหน่อย”
ฉันพูดแล้วเดินไปหาเขาในห้องครัวพี่ลีกำลังทำข้าวต้มอยู่ค่ะเท่าที่ฉันเห็นนะ
“มายืนใกล้ๆดิ”
“ยืนตรงนี้ก็ได้”
“บอกให้มาก็มา”
อะไรของเขาคะตรงที่ฉันยืนอยู่ก็ไม่ได้ไกลจากหน้าเตาที่เขายืนอยู่เลยนะทำไมต้องให้ขยับไปใกล้ด้วย
หมับ!!
“อ๊ะ!!”
พอฉันเดินไปใกล้ๆเขาพี่ลีเขาก็เอามืออีกข้างโอบเอวฉันแล้วดึงเข้าหาตัวเขาแล้วเขาก็...
จุ๊บ!!
“มอร์นิ่
