Ateş
Akın’ın söylediği şeyle adeta aklımı kaybetmiştim. Hemen gözlerimi Melina’ya diktim. Onunla burada ölmek belki kulağa cazip gelen bir şeydi ama arkamızda Arda bırakacaktık bu yüzden hemen atlamamız gerekiyordu.
“Yatın altında bomba var Ateş! Hemen o yattan atlayın!” sesinden sonra ne dediğimi bile hatırlamıyordum. Aklıma o günkü telefon geldi. Emira’nın vurulduğunu öğrendiğim günden daha kötü olmuştum.
Yatta sadece ben yoktum. Melina da vardı. Onu kaybetme korkusu içime adeta işlerken geçen yangında da aynı hislerle dolmuştum. O günden sonra daha fazla kaybetmekten korkar olmuştum. Onun için alevlerin içine atlayıp onu kurtardıktan sonra binlerce kez şükretmiştim.
Kaybetme korkusunun ağırlığıyla kalbim yerinden çıkacak gibi atarken Melina’yla birlikte yattan atladık. Yüzme bilmey
