Melina
Ateş bu şekilde davranarak bana umut aşıladığının farkında mıydı? Farkında değilse sonradan çok üzülecektim. Bunları bilmesine rağmen benimle bana bu şekilde davranıyorsa kesinlikle umutlanmam gerekiyordu. Onun tek bir iyi bakışı bile bana büyük bir umut ışığıydı.
“Nereye gideceğiz ki?” diye sordum. Burnumu çektiğimde rahatsız olması gerekirken sorumu dikkate almadan arabanın bir yerini açtı ve içinden mendil çıkartı. Mendille beraber burnuma uzanan eline şaşırdım.
Ateş Ilgaz önce gözyaşlarımı sonra da burnumu sildi. Benden iğrenmemiş miydi? İğrenmediği için ona öylece bakarken Ateş hiç istifini bozmadı. Sanki her zaman burnumu siliyor gibi davranması normal miydi? Ateş’in değişen hareketlerine artık diyecek sözüm yoktu.
“Ateş.” diye mırıldandım.
Mendili bıraktı ve “Sümüklü
