เย่วซินตาสว่างวาบขึ้นมาทันทีที่ได้ยินคนร่างสูงด้านข้างเอ่ยเช่นนั้น แล้วรีบหันหน้าไปมองแต่ตอนนี้เขาหลับไปแล้ว หรือว่าตนจะหูฝาดกันนะแต่ไม่น่าใช่เมื่อครู่นางได้ยินชัดเจนไม่ผิดแน่เย่วซินเถียงกับตัวเองอยู่ในใจ
มองใบหน้าหล่อเหลาที่ยามนี้หลับใหลไม่ได้สติ อันที่จริงเขาเป็นบุรุษที่รูปงามมากเพียงแต่ไม่ค่อยพูดหรืออาจเข้ากับผู้อื่นไม่ค่อยเก่งจึงทำให้เขาดูเข้าถึงยากและไม่ค่อยมีใครคบ ถ้าเขาเป็นคนเฟรนลี่หน่อยเรื่องสาวๆคงไม่ต้องให้เอ่ยหัวบันไดไม่แห้งแน่นอน
“เมื่อครู่ท่านพูดจริงหรือ?” เย่วซินเอ่ยพร้อมกับใช้นิ้วชี้ของตนเองเขี่ยไปที่จมูกโด่งคมสันของคนที่นอนหลับไปมาอย่างหยอกล้อ ตอนนี้เขาหลับและก็เมาด้วยถ้านางจะละลาบละล้วงบ้างคงไม่ว่ากันหรอกใช่ไหม
“อืม...” จ้าวไท่เหว่ยครางในลำคอ เขาได้ยินในสิ่งที่ร่างเล็กเอ่ยถามเขาไม่ได้หลับลึกถึงขนาดไม่รับรู้เรื่องราวภายนอก เพียงแต่ตอนนี้เขามึนหัวมากจึงหลับตาพักสักครู่เพีย
