Heaven's Revenge

Chapter 23

Chapter 23

"Sino ang Mahiwagang Babaylan? Tara na dalhin mo ako sa kanya. Napakarami kong katanungan sa kanya." Anyaya ni Regiena nang marinig kay Alex kung nakanino ang mga kasagutan sa kanyang mga tanong.

"Siya ang isinumpang babaylan ng langit dahil sa lihim na ginawa niya para kay Satanas. Siya ang lumikha ng itim na salamin." Tugon nito.

Saka niya naalala ang itim na salamin na tinutukoy nito. Iyon ang dahilan ng mga una niyang pagdurusa nang siya ay maging fallen angel dahil kay Sonia. "Kung siya ang lumikha ng itim na salamin ay malamang makapangyarihan nga siya."

"Makapangyarihan, oo. Ngunit pinarusahan na siya ng langit. Ikinulong siya sa buwan. Tuwing unang gabi lamang ng kabilugan ng buwan siya nakakalaya at nakakapamasyal sa mundo."

"Kung gayon sa unang gabi ng kabilugan ng buwan ko pa siya pwedeng makita?" Tanong niya.

"Oo. Sa darating na Linggo ang unang gabi ng kabilugan ng buwan. Kailangan natin iyong paghandaan. Hindi natin alam kung saang bahagi ng mundo siya mamamasyal. Baka malayo rito sa Pilipinas. Kaya kong maglaho at magpunta kung saan man iyon kasama ka ngunit labis akong manghihina. Baka maubusan din ng lakas ang pulang kristal. Ang pulang kristal ang nagpo- protekta sa amin nila Angela upang hindi mabantayan ng guardiya ng lupa ang aming mga ikinikilos habang walang hatol sa amin ang langit."

"Anong kailangan kong gawing paghahanda? Sabihin mo sa akin Alex. Gusto kong makatulong. Ayaw kong mahirapan ka. Gusto kong masulit ang pagkakataong makausap ang Mahiwagang Babaylan."

Hinawakan nito ang kanyang mga balikat. "Magkita tayo bukas. Sabay tayong maghahanda para sa unang gabi ng kabilugan ng buwan. Sa ngayon ay kailangan mo na munang magpahinga. Madaling araw na. Alalahanin mo isa kang mortal. May limitasyon ang lahat sa inyo."

"Okay sige. Magkita nalang ulit tayo bukas. Maraming salamat talaga sa lahat Alex."

"Walang anuman. Pero may kahilingan sana ako Regiena." Tila namula ang pisngi nito.

"Ano 'yun?"

"Pwedeng kumain muna tayo bukas?" Saka ito umiwas ng tingin.

"You mean mag- date muna tayo?" Diretsahan niyang tanong ngunit halos lumukso na ang kanyang puso mula sa kanyang dibdib.

"D- date?"

"Oo date. Hindi ba't gusto mo akong maka- date? Walang problema. Mag date mun tayo bukas." Nakangiti niyang saad.

Saka siya nito hinatid sa kanyang kwarto. May libreng teleport siya saan man niya gustong pumunta.

"G- goodnight Regiena. S- see you tomorrow sa date natin." Saka ito napayuko.

"G- goodnight din Alex." Umiba rin siya ng tingin. Pagbalik niya sa kinatatayuan nito ay wala na ang lalaki. Naglaho na ito.

Nakangiti at masayang nakatulog si Regiena sa tabi ng anak. Kinabukasan ay wala ngang dumating na pulis at hindi talaga nagparamdam si Damian.

Nang hapon ding iyon ay nagpatulong siya kay Brenda sa susuotin niya para sa kanyang date.

"Aaaaaaah! Aaaaaah! Aaaaaah! Kaloka ka Reg! Sarap kurutin ng singit mo! Napakapabebe mo! Kunyari di mo bet si Alex dahil m******s keberlu at napakarami mo pang excuses pero ayan makikipag- date ka na talaga? Anong nagpabago sa isip mo aber? Dahil kamukha siya nung nategi mong jowa?" Mas kinilig pa sa kanya si Brenda. Napakarami nitong tanong at unlimited ang reaction.

"Loka! Hindi lang dahil kamukha niya si Jelor. Sa tingin ko naman kasi mabuting tao si Alex. Alam mo 'yung gagawin niya ang lahat para alagaan at protektahan ako. Bakit hindi ko naman bibigyan ng chance 'yung ganon hindi ba?" Her honest response.

"Aaaah! Aaaaaaah! Aaaaah! Kaloka!"

"Alam mo kanina ka pa Brenda. Tulungan mo na kaya akong mag- ayos at mamili ng isusuot na damit."

Kinulot siya ng kaibigan at sinuotan ng "no make up look" na make up. Kulay yellow na dress ang suot niya na bahagyang nakalitaw ang dibdib. Simpleng pearl earrings at 2 inches n heels ang nagpabuo sa kanyang dating outfit.

Bago mag- alas sais ng gabi ay nagpunta na si Regiena sa bar. Dinatnan niya roon si Alex. Nakasuot naman ito ng fitted blue polo at black jeans. Simple lang ang pormahan nito pero napakalakas ng dating.

"N- napakaganda mo Regiena." Bungad nitong pagbati.

Ramdam niya ang pag- init ng kanyang pisngi sa sinabi nito. "T- thank you. Ang gwapo mo naman."

"S- salamat. Tara?" Anyaya nito.

Saka sila nagpunta sa parking lot ng bar.

"Hindi tayo magte- teleport?" Tanong niya rito.

"I want our first official date to be normal. Kaya naman walang powers na involve. Wag kang mag- alala marunong naman akong magmaneho." Saka siya nito pinagbuksan ng pinto ng Montero Sports.

"I trust you." Matipid ngunit malalim niyang tugon.

Unang bwelta palang nito paalis sa parking lot ay halatang magaling at swabeng driver si Alex.

"Saan nga pala tayo pupunta?" Tanong niya.

"Five to six hours din ang byahe. Pwede ka munang matulog. Maganda doon. Pangako." Saka nito nilakasa  ang tugtog sa FM Radio.

There's somethin' bout the way

The street looks when it's just rained

There's a glow off the pavement

You walk me to the car

And you know I wanna ask you to dance right there

In the middle of the parking lot

Yeah

Oh, yeah

We're drivin' down the road

I wonder if you know

I'm tryin' so hard not to get caught up now

But you're just so cool

Run your hands through your hair

Absent mindedly makin' me want you

And I don't know how it gets better than this

You take my hand and drag me head first

Fearless

And I don't know why

But with you I'd dance in a storm

In my best dress

Fearless

So baby drive slow

'Til we run out of road in this one horse town

I wanna stay right here in this passenger seat

You put your eyes on me

In this moment now capture it, remember it

'Cause I don't know how it gets better than this

You take my hand and drag me head first

Fearless

And I don't know why

But with you I'd dance in a storm

In my best dress

Fearless

Oh, oh

Well you stood there with me in the doorway

My hands shake

I'm not usually this way but

You pull me in and I'm a little more brave

It's the first kiss, it's flawless, really something, it's fearless

Oh, yeah

'Cause I don't know how it gets better than this

You take my hand and drag me head first

Fearless

And I don't know why

But with you I'd dance in a storm

In my best dress

Fearless

'Cause I don't know how it gets better than this

You take my hand and drag me head first

Fearless

And I don't know why

But with you I'd dance in a storm

In my best dress

Fearless

Oh, oh, oh yeah

Hindi naman kaagad nakatulog si Regiena. Napakarami rin nilang napagkwentuhan ni Alex.

"Alam mo bang sobrang kamukha mo ang yumao kong asawa?" Saad niya matapos ang kung anu- anong topic na napag- usapan nila na parang pang slambook. Mula sa favorite food, color at maging sa motto in life.

Hindi kaagad umimik si Alex. Hanggang sa siya naman ang hindi nakaimik sa tugon nito. "Baka kaya malapit ang loob natin sa isa't- isa ay dahil baka ako nga ang asawa mo."

Napatitig siya rito. Namuo ang luha sa kanyang mga mata. "A- anong ibig mong sabihin?" 

"Isa 'yung posibilidad. Isa yan sa dapat mong itanong sa Mahiwagang Babaylan. Hindi nababasa ng guardiya ng lupa ang mga kinikilos namin dahil sa pulang kristal. Ngunit lahat ng sasabihin namin lalo na sa mortal na tulad mo ay naririnig at nakikita ng Mahiwagang Babaylan. Magkaiba ang ginagawa nilang pagbabantay ng Guardiya ng Lupa. Ang mismo nh Guardiya ay ang mga gawain namin, samantalang ang Babaylan ay ang mga sasabihin namin. Pagdating ng panahon ay kakailanganin namin ang Mahiwagang Babaylan. Kapag nalaman  niyang may sinabi kami sa mga tao ay ikapapahamak namin 'yun. Kaya kung ako sayo kapag nagharap kayo ng Babaylan at itanong mo na sa kanya ang lahat. Wala ka namang sasabihin na ikapapahamak mo dahil isa kang tao. Dapat mo lang talagang paghandaan ang pagkikita ninyo. At doon kita tutulungan matapos ang date natin."

Napakarami na namang nabuong tanonh sa isipan ni Regiena. Sa dami ay tuluyan na siyang nagising. Pagmulat ng kanyang mga mata ay nakatigil na ang sasakyan. Nagpunas siya ng mga mata. Nasilaw siya sa liwanag ng lugar. Namangha siya sa nakita. Para siyang nasa sinaunang panahon dahil sa kakaibang bahay na kanyang natatanaw sa paligid.

"Nag- time travel ba tayo? Bakit parang nasa Spanish era tayo ng Pilipinas?" Tanong niya.

"Hindi. Nasa present time pa rin tayo sa Pilipinas. Nasa Bataan tayo, sa Las Casas Filipinas de Acuzar."

"Wow! Ito pala 'yun? Sa videos at pictures ko lang ito nakikita. Napakaganda pala talaga rito kahit gabi na." Muli niyang iginala ang mga mata sa paligid at patuloy siyang namangha sa lugar.

"Tara? Gutom ka na ba? Nagpahanda ako ng masarap na hapunan para sa atin." Anyaya nito. Saka ito bumaba nh sasakyan at saka siya pinagbuksan.

Sumabit ang kanyang heels sa sasakyan dahilan upang tumaob siya. Mabuti nalang at kaagad nakaalalay sa kanya si Alex. Ngunit natumba rin ito sa lupa. At sakto naman na naglapat ang kanilang mga labi. Nanlaki ang kanyang mga mata sa nangyari. Nakamulat din ang lalaki hanggang sa ipikit nito ang mga mata at sinimulang hagkan ang kanyang mga labi. Ngunit hindi siya umayaw. Ipinikit niya rin ang kanyang mga labi at saka gumanti sa mga halik nito.

That kiss. That lips. Isang tao na naman ang naalala niya. Wala nang iba. Walang duda.

"J- jelor? Jelor ikaw nga ba yan?

Green was the color of the grass

Where I used to read at Centennial Park

I used to think I would meet somebody there

Teal was the color of your shirt

When you were sixteen at the yogurt shop

You used to work at to make a little money

Time, curious time

Gave me no compasses, gave me no signs

Were there clues I didn't see?

And isn't it just so pretty to think

All along there was some

Invisible string

Tying you to me?

Ooh

Bad was the blood of the song in the cab

On your first trip to LA

You ate at my favorite spot for dinner

Bold was the waitress on our three year trip

Getting lunch down by the lakes

She said I looked like an American singer

Time, mystical time

Cuttin' me open, then healin' me fine

Were there clues I didn't see?

And isn't it just so pretty to think

All along there was some

Invisible string

Tying you to me?

Ooh

A string that pulled me

Out of all the wrong arms right into that dive bar

Something wrapped all of my past mistakes in barbed wire

Chains around my demons, wool to brave the seasons

One single thread of gold tied me to you

Cold was the steel of my axe to grind

For the boys who broke my heart

Now I send their babies presents

Gold was the color of the leaves

When I showed you around Centennial Park

Hell was the journey but it brought me heaven

Time, wondrous time

Gave me the blues and then purple pink skies

And it's cool, baby, with me

And isn't it just so pretty to think

All along there was some

Invisible string

Tying you to me?

Ooh

Hee

Ooh