"Arrgghh! Ano ba Tasha, kainis naman eh!"
Naiinis na sigaw ko sa aking kapatid, nag-iisang kapatid na babae ayy hindi ko pala alam kung babae ba talaga sya.
"Ate naman, sabi mo gusto mong mag alaga nang bata...I was just suggesting." Paanas na saad nito
I rolled my eyes
"Really? Well, your suggestion is not suggesting! Sa orphanage?! Tarantado kaba? Sabi ko gusto ko mag-alaga nang bata hindi nang sandamakmak na bata!"
Napangiwi sya sa simpleng batok ko sa kanya, kagigil eh.
"Sorry naman te, klarohin mo kasi" paungot na ani niya
Sinamaan ko sya nang tingin
"Gaga, common sense kasi!" angil ko
Nagtawan na lamang kami at pinagpatuloy ang pagluluto.
Kami na lamang ni Tasha ang natira dito sa bahay, Wala eh...our parents didn't make it from the car accident. I was beyond thankful and sad that time when I and Tasha are the only alive inside that car. I was 8 that time, while Tasha is turning 5.
The trauma still lingers, but we cannot undo everything. I just accept the reality, that some things are meant to happen for it has a purpose...I hope so.
"Want a hug ate?"
Napalingon ako kay Tasha nang magsalita ito sa malambing na boses, I didn't notice that there's a tear fell on the left side of my cheeks. I didn't utter a word, I just let my myself drawn into my sister's warm arms. It felt so good, relaxing...naiibsan nito ang bigat nang pakiramdam ko.
"It's been 20 years Tasha, pero ang sakit pa din. Hindi man lang natin nalaman kung aksidente ba talaga iyon o sinadya." I uttered, letting the tears flow over my cheeks
She tighten the hug, enough to make me feel I was not alone.
"I already did everything ate, pero wala akong makuha na ebidensya o kahit ano para lang may lumabas na sinadya iyon. It's an accident, a total accident." Mahinang saad nito
Tasha is a Police Officer, she pursued her dreams and become what she is right now. I didn't finished my degree in college because I need to work to gave everything for her, to make her dreams come true even if it means sacrificing mine.
Hindi kasi nagtagal yung ipon nang mga magulang namin sa bangko, kaya napilitan akong magtrabaho when I was in my second semester in 2nd year college. Naging yaya ako nang bata, minsan na rin akong naging housekeeper. I'm happy, dahil kahit hindi ako nakapagtapos ay may pinagkikitaan naman ako sa aking pag-eedit, at pag gawa nang mga templates sa canva.
"Haayy...naka move on na ako eh HAHA naiiyak lang talaga ako." kunwaring ani ko
"It's okay ate, minsan kailangan naman nating alalahanin yung nangyari sa past eh...para namang may thrill tong buhay natin, diba?" pabirong saad niya
Natawa ako sa sinabi niya
"Gaga ka talaga kahit kelan"
As we finished our cooking yet emotional moment, we also ate and cleaned everything.
"Gusto mo bang tabihan kita sa pagtulog mo ate Clarita?" nang-iinis na ani nya habang paakyat kami sa taas
Umasim ang mukha ko sa itinawag niya sakin
"Ang ganda ganda nang pangalan ko Tasha, gagawin mo lang na pang kanal!" asik ko sa kanya
Natawa ito at tinakpan pa ang bibig para hindi makalikha nang matunog na tawa
"Kanal daw, bagay kaya" tawa-tawang ani niya
I just rolled my eyes on her, kapagod niya talagang kausap
"Wala kang kwentang katabi Tasha, humihilik ka eh! Mas lalong hindi ako makakatulog sayo"
Umingos lang sya
"Goodnight ate Clarita!" patakbong ani nito bago pumasok sa sariling kwarto
Napailing na lamang ako sa kakulitan nito, is she a 25 year old? A police officer huh? Pshh
Pagpasok ko sa kwarto agad akong nagtungo sa shower at naligo na, sanay kasi akong nililinis ang sarili bago matulog.
While in the middle of the shower, I am thinking of becoming a nanny again. Wala lang, gusto ko lang ulit mag alaga nang bata. Ang tagal na mula nung nangamuhan ako. It's just me, being obsessed of taking care of a kid.
Bakit hindi na lang kaya ako mag-anak? Wtf? No way.. masakit daw yun eh. Next time na lang ako mag-aanak kapag mala Damon Salvatore na ang mapapangasawa ko. Feeling yarn? Pshh
Nang matapos ang paliligo ay nagbihis na lamang ako nang malaking shirt, yun lang malaking shirt lang..walang kahit na anong saplot sa panloob. Pake nyo ba?
Ayoko kasing may sagabal sa dede ko eh at sa singit ko, wala trip ko lang... pero dito kasi ako komportable. Yung walang panloob, lakas maka baliw eh noh?
Naupo na ako sa aking kama at napamuni-muni na naman. Ito problema sakin eh, matulala lang saglit ang dami nang iniisip. Haysss ganito ba talaga pag maganda? Pshh
Humiga na lamang ako at pinatay yung ilaw, leaving the light from the lampshade beside my bed. I can't sleep with full of darkness, ayoko sa sobrang dilim. It's not that I am scared, it's my trauma hunting me.
I let eyes close and drove my body off to sleep.
"We're running out of gas!"
A man growled in fear, a cry of their kids doesn't even make it easier for him to make a plan.
"Omy God Harvin! Park the car!" His wife was trembling in fear also, not knowing what to do next.
"It's not working Greta! Yung preno! hindi gumagana!" He shouted back
"Go to the backseat and make sure that the kids are safe"
He simply said without looking at his worried wife, she knew already what is happening, she knew...that there's going to happen, not a good one.
Greta simply put herself to the backseat and hug her daughters tightly, they were crying loudly. And she can't control her eyes to get wet also.
"Shhh everything will be fine, ladies" she whispered through their cries.
"M-mommy... let's go back h-home" one of her daughter, Clara
She kissed the temple of her daughter and smile
"We will."
"Fvck! Cover them Greta! We're heading to the cliff!"
She silently cried and prayed to let them get out of the car, safe.
But destiny had played them
Without any signal, they felt the strong and loud impact of their car. Being smashed into the woods and rolled down into big rocks. Everything went black.
Humahangos na napaupo ako at napahilamos sa aking mukha. Nightmares.
It's always attacking me. Ito yung rason kung bakit mas gugustuhin ko na lamang na gising kesa sa tulog.
Pinahid ko ang munting luha na dumaloy sa aking pisngi. Please God....let me have a peaceful sleep. I silently prayed before darkness eaten my whole system again.