ลี่ถิงหลังจากลืมตาตื่นก็เริ่มทบทวนความทรงจำ ก่อนจะสีหน้าแดงก่ำกับเรื่องราวที่เกิดขึ้น องค์ชายรองผู้อ่อนโยนแต่นางกลับเป็นสตรีผู้ดิบเถื่อน ต้องโทษยากำหนัดที่ทำให้นางกลายเป็นสตรีที่เร่าร้อน เฉินจื้อหยวนเดินออกมาจากหลังจากกั้นหลังจากลุกขึ้นมาแต่งตัวด้วยตนเอง เพราะลี่ถิงยังคงนอนหลับอยู่ เขาจึงไม่ได้เรียกให้ขันทีหรือนางกำนัลเข้ามาช่วย ลี่ถิงพอเห็นเขาเดินออกมาก็รีบยกผ้าห่มปิดบังใบหน้าทันที องค์ชายรองหัวเราะด้วยความเอ็นดู
“หมดแรงจนไม่ยอมลุกจากเตียงเลยหรือ?”
“อย่าทรงล้อหม่อมฉัน เป็นความผิดของพระองค์ที่รูปงามเกินไปและที่สำคัญน่ากินเกินไป หม่อมฉันเลยจัดหนักจัดเต็ม โดยไม่อาจยับยั้งชั่งใจได้เพคะ” ลี่ถิงเอ่ยเสียงอ่อย เขาได้ยินก็ยิ่งหัวเราะ
“ลุกเถิดข้าจะไปพบฝ่าบาทเจ้าจะไปด้วยหรือไม่” ?
“องค์ชายรอหม่อมฉันสักครู่เพคะ” ลี่ถิงรีบคว้าเสื้อคลุมมาสวมก่อนจะวิ่งไปหลังฉากกั้น ก่อนจะกลับออกมาในชุดสีสันสดใส เฉิ
