ทะลุมิติมาสร้างรัก

ตอนที่11 คู่ของแต่ละคน

จวนท่านแม่ทัพชุนไห่ พ่อบ้านจางรีบวิ่งเข้ามารายงานด้วยใบหน้าตื่นตระหนก

“รายงานท่านแม่ทัพ ไทเฮาและไทซ่างหวงเสด็จมาขอรับ”

“หะ….อะไรนะ!”ชุนไห่ ชุนเต๋อ และสตรีอีกสี่นางพากันตกใจ ไทเฮาและไท่ซ่างหวงมาด้วยเหตุอันใด จากที่สนทนากันอย่างสนุกสนานบรรยากาศเปลี่ยนไปทันที

“ถวายบังคม ไท่ซ่างหวง ถวายบังคมไทเฮา”

“ตามสบายไม่ต้องมากพิธี”เฉินตงหยางกล่าวอย่างกันเองก่อนจะจูงไทเฮา ไปนั่งตามตำแหน่งที่ได้จัดเตรียมไว้ ไทเฮามองสำรวจบรรดาลูกสะใภ้อย่างพอใจเช่นเดียวกับไท่ซ่างหวง ที่ยามนี้ใบหน้ายิ้มแย้มอย่างอารมณ์ดี

“ไท่ซ่างหวงมาที่จวนกระหม่อมด้วยเรื่องอันใดหรือพ่ะย่ะค่ะ?”ชุนไห่ถามขึ้น

“ข้าจะมาขอโทษแทนองค์ชายสี่ที่พูดจาไม่ถนอมน้ำใจบุตรสาวขอเจ้า ว่าแต่คนไหนหรือบุตรสาวของเจ้า?”ลี่อิงพอได้ยินก็รีบเดินออกมายอบกาย

“หม่อมฉันลี่อิงเพคะ”

“ข้าขอโทษแทนองค์ชายสี่ด้วยนะ ต่อไปหากเขาพูดจาไม่ดีต่อเจ้าอีก ก็สั่งสอนเขาไปได้เลยข้าอนุญาต”ลี่อิงได้ยินเช่นนั้นก็รีบหันไปมองไทเฮาทันทีด้วยสายตาคำถาม

“เจ้าได้ยินไม่ผิดหรอก หากเขาพูดจาไม่ดีเจ้าก็ไม่ต้องรักษามารยาท ข้าอนุญาตเช่นเดียวกัน”คราวนี้ทุกคนหันไปมองทั้งสองพระองค์พร้อมกัน

“เพราะเหตุใดหรือพ่ะย่ะค่ะ?”ชุนไห่ยังคงสงสัย

“เพราะข้าอยากให้เขาปรับเปลี่ยนนิสัยตนเอง”

“แต่ว่าเขาเป็นถึงองค์ชายนะเพคะ”ลี่อิงแย้ง

“เป็นองค์ชายแล้วอย่างไร ข้าอนุญาต เจ้าก็ไม่ต้องกังวลเขาไม่กล้าลงมือกับสตรีหรอกข้ารับประกันได้ วันที่เขายิงธนูโดนเจ้า ตัวเจ้ารู้ดีว่าเพราะอะไร เอาละที่ข้ามาวันนี้มีเรื่องสำคัญที่อยากจะพูดให้ทุกคนเข้าใจตรงกัน ฟังข้าพูดให้จบแล้วค่อยถาม ท่านเสนาฝ่ายตรวจการ ท่านแม่ทัพ บุตรสาวของพวกท่านเป็นคู่บุญคู่วาสนาที่สวรรค์ส่งมาให้คู่กัน กับบุตรชายทั้งสี่ของข้า เรื่องนี้ข้าไม่ได้พูดไปเอง อีกหน่อยพวกเจ้าจะเข้าใจเอง แต่ยามนี้ข้าได้ข่าวว่านางมารบุบผาแดง ออกจากการจำศีลบำเพ็ญ และจอมเวทย์ลัทธิมารก็ออกจากการจำศีลเช่นกัน สิ่งสำคัญที่ข้าจะบอกก็คือ นางมารต้องการหัวใจของบุรุษทั้งสี่ไปทำยาเพื่อต่ออายุขัยของนาง ซึ่งวันเดือนปีเกิดของบุรุษที่นางต้องการ นั้นก็คือขององค์ชายทั้งสี่ ข้าถึงอยากจะรบกวนพวกเจ้าให้คอยอยู่ใกล้ๆพวกเขาเอาไว้ได้หรือไม่ ลี่อิงข้าเคยรับปากเจ้าว่าจะให้เจ้ามีสิทธิเลือกคู่ครองได้เอง ข้ายังยืนยันว่าเจ้ายังคงมีสิทธิ์เลือกคู่ครองได้เอง แต่ข้าก็ยังเชื้อเรื่องของโชคชะตาและคู่บุญวาสนา ว่าแต่พวกเจ้าทั้งสี่คนได้ครอบครองดอกบัวแต่ละสีแล้วใช่หรือไม่?”

“เพคะ”

“พวกเจ้าทั้งสี่คนมายืนใกล้ๆข้า”ลี่อิง ลี่ถิง ลี่จิน ลี่เซียนรีบ เดินเข้าไปยืนใกล้ๆไทเฮา ก่อนที่นางจะยื่นมือมาคว้าข้อมือของลี่ถิงก่อนจะหลับตา ไม่นานข้อมือของลี่ถิงก็ปรากฎดอกบัวสีแดง ในนิมิตไทเฮาเห็นองค์ชายรองจื้อหยวน นางก็ยกยิ้มอย่างพอใจ

“เจ้าต้องคอยดูแลองค์ชายรองจื้อหยวน ข้าจะให้เจ้าเป็นองครักษ์และะนางกำนัลอยู่ข้างกายเขา”ลี่ถิงมองไทเฮาด้วยความตกใจ

“แต่ว่าไทเฮามันจะดีหรือเพคะองค์ชายอาจไม่พอใจ”ลี่ถิงเอ่ยแย้งขึ้นมา ว่าแล้วว่าเหตุใดถึงทะลุมิติมา แถมยังได้รับพลังมีของวิเศษ ที่แท้ก็ต้องมาคอยดูแลและปกป้ององค์ชายผู้หลงตัวเอง ของฟรีไม่มีในโลกจริงๆ ลี่ถิงหน้าม่อยคอตกกับภารกิจแสนลำบากใจ ก่อนไทเฮาจะคว้าขอมือของลี่จินเป็นรายต่อมา ดอกบัวสีม่วงปรากฎขึ้นที่ข้อมือลี่จิน ก่อนไทเฮาจะยกยิ้มอย่างอ่อนโยน

“เจ้าต้องคอยดูแลองค์ชายสามห่าวอี้ เขามีนิสัยคล้ายคลึงกับองค์ชายสี่ เจ้าก็อดทนหน่อยนะเจ้าจะเป็นทั้งองครักษ์และนางกำนัลข้างกายเขา”ลี่จินหันไปหาบิดาเพื่อขอความช่วยเหลือ แต่เขาทำได้เพียงส่งสายตาเห็นใจมาให้ ก่อนไทเฮาจะคว้าข้อมือของลี่เซียนคนสุดท้าย ดอกบัวสีน้ำเงินมาปรากฏที่ข้อมือนางเช่นเดียวกัน

“เจ้าต้องคอยดูแลฮ่องเต้หมิงเจ๋อ”พอได้ยินว่าฮ่องเต้ลี่เซียนถึงกับหน้าซีดเผือด นี่นางต้องคอยดูแลฮ่องเต้แล้วชีวิตนางจะรอดหรือไม่? นางไม่อยากไปสู้รบกับสตรีในวังหลัง

“ไทเฮาหม่อมฉันไม่ทำได้หรือไม่? หม่อมฉันไม่อยากตายก่อนวัยอันสมควร”ลี่เซียนโอดครวญขึ้นมา

“เด็กโง่เจ้าจะตายได้อย่างไรในเมื่อเจ้าเป็นคนที่ต้องปกป้องเขา เจ้าไม่ต้องหวาดกลัวไปข้าจะคุยกับพวกเขาเอง”

สี่สาวมองหน้ากันด้วยความหนักใจกับภารกิจที่ได้รับมอบหมาย ยิ่งไม่อยากยุ่งกับราชวงศ์ ก็ยิ่งได้ใกล้ชิดกันมากขึ้นทุกวัน นี่โชคชะตาเล่นตลกอะไรกัน

“อีกอย่างจอมเวทย์ลัทธิมาร ก็ชอบกินหัวใจของเด็กสาวบริสุทธิ์เพื่อเสริมความเป็นอมตะ ข้าว่าคราวนี้บ้านเมืองคงวุ่นวายและได้รับความลำบากเป็นแน่ พวกเจ้าต้องหมั่นฝึกฝนให้ร่างกายแข็งแกร่ง เพราะศึกที่พวกเจ้าจะได้พบนั้นไม่ธรรมดา อีกไม่นานพวกเจ้าจะได้พบกับศิษย์พี่ นางจะช่วยพวกเจ้าอีกแรง”ไทเฮาเอ่ยขึ้นอย่างหนักใจเช่นกัน

“ชุนไห่ในเมื่อเจ้าอยากสละตำแหน่งข้าก็อนุญาต แต่ว่าเจ้าก็อยู่เมืองหลวงคอยช่วยงานพี่ชายเจ้าเถิด”ไท่ซ่างหวงเอ่ยขึ้นมาบ้าง ชุนไห่ได้ยินเช่นนั้นก็รู้สึกผ่อนคลายความกดดันลงได้บ้าง เมื่อไท่ซ่างหวงเข้าใจความต้องการของเขา

“ขอบพระทัยพ่ะย่ะค่ะ”

ตำหนักไทเฮาในวังหลวง สี่โอรสสวรรค์ได้ถูกเรียกให้มาพบกับไทเฮาอย่างเร่งด่วน ไท่ซ่างหวงนั่งอ่านตำราอย่างสงบไม่ได้ใส่ใจ กับท่าทีกระวนกระวายของเหล่าองค์ชายเท่าใดนัก คราวนี้ถูกเรียกพบสี่คนพร้อมกันเช่นนี้ต้องเป็นเรื่องไม่ดีแน่ ก่อนไทเฮาจะเดินเข้ามาในห้องโถงด้วยท่วงท่าสง่างาม ก่อนจะมาหยุดนั่งตรงแท่นนั่งที่ประจำของนาง

“เสด็จแม่มีเรื่องอันใดหรือ?”ฮ่องเต้หมิงเจ๋อเอ่ยขึ้นทันที เขาก็อยากรู้ว่ามีเรื่องอันใดถึงเรียกพบถึงสี่คนพร้อมกันเช่นนี้ ก่อนไทเฮาจะเริ่มเล่าเรื่องทั้งหมดให้ฟัง ทำเอาพวกเขาตกตะลึงอย่างไม่เชื่อหูตนเอง พวกนางจะมาคอยดูแลพวกเขาเป็นองครักษ์และนางกำนัลส่วนตัวนี่มันอะไรกัน?

“เสด็จแม่นี่มันเรื่องบ้าอะไรกันพ่ะย่ะค่ะ”องค์ชายสี่เอ่ยขึ้นอย่างไม่พอใจ

“จะเรื่องบ้าหรือไม่ข้าไม่รู้ ข้าต้องปกป้องชีวิตของพวกเจ้า พวกนางมีพลังพิเศษ จะช่วยให้พวกเจ้าแข็งแกร่งเวลาอยู่ใกล้ ห้ามคัดค้านข้าได้ตัดสินใจแล้ว ห้ามหาเรื่องกลั่นแกล้งพวกนาง หากข้ารู้ข้าจะทำโทษพวกเจ้า”ไทเฮาเอ่ยน้ำเสียงเด็ดขาดเมื่อเห็นพวกเขาเริ่มจะต่อต้าน พวกเขาจึงได้แต่ฮึดฮัดเพราะทำอะไรไม่ได้

“แล้วพวกนางจะมีความสามารถใดมาปกป้องลูกหรือพ่ะย่ะค่ะ หากนางมารต้องการเอาชีวิตขึ้นมาจริง ตัวข้าเองก็มีวรยุทธที่แข็งแกร่ง”ฮ่องเต้เอ่ยขึ้นอย่างไม่เชื่อถือในตัวของนางนัก

“เจ้าอย่าได้ดูถูกฝีมือของพวกนางเชียว และพวกเจ้าก็อย่าได้คิดรังแกนาง ข้าได้บอกพวกนางไปแล้วว่าหากถูกรังแก ให้เอาคืนพวกเจ้าได้ทันที”

“เสด็จแม่!สี่บุรุษเอ่ยขึ้นพร้อมกันด้วยความตกใจ นางจะลำเอียงเกินไปแล้ว พวกเขาเป็นลูกของนางทั้งคน เหตุใดไปให้ท้ายสตรีเหล่านั้น

“ไม่รู้ละ เอาตามนี้ พวกเจ้ากลับไปได้พรุ่งนี้พวกนางจะย้ายไปอยู่ตำหนักของพวกเจ้า ข้าให้คนไปแจ้งขันทีในตำหนักเจ้าให้เตรียมห้องติดกับห้องของพวกเจ้าไว้แล้ว หากเกิดอะไรขึ้นนางจะได้ช่วยเจ้าทัน”พอกล่าวจบไทเฮาก็โบกมือให้พวกเขากลับไป โดยไม่สนใจสีหน้าของพวกเขาเลบสักนิด