คำพูดของเขาทำให้เธอลืมตาขึ้นมาสบสายตาเขา แววตาของเขามีทั้งความโกรธ ความเจ็บปวด เธอรู้ว่าผู้ชายตรงหน้าอันตรายแค่ไหนแต่ในสถานการณ์แบบนี้เธอเองก็คงหนีไปไหนไม่ได้
“ฉันเกลียดคุณ...” เสียงที่เอ่ยออกอย่างแผ่วเบาแต่กลับสะเทือนหัวใจแกร่งอย่างแรง
ภาวินทร์หยุดนิ่งดวงตาของเขาวูบไหวแต่ก็หายไปในทันที เขาผละตัวออกเล็กน้อยเพื่อให้มองหน้าเธอได้ถนัด
“เกลียดก็เกลียดไปสิ! คิดหรือว่าเธอเกลียดฉันได้คนเดียว ฉันเองก็เกลียดเธอเหมือนกันนั่นแหละ และจำไว้ว่าฉันไม่มีวันปล่อยเธอไปมีความสุขอีก”
ภาวินทร์กดร่างของปลายฝันลงบนเตียง ร่างสูงใหญ่ของเขาแสดงออกถึงความดิบเถื่อนที่ไม่เคยปรากฏมาก่อน สายตาคมดุจ้องเธอราวกับต้องการทดสอบความอดทนของเธอ
“นี่เหรอคนที่บอกว่าเกลียดฉัน?” เขาถามน้ำเสียงกึ่งเยาะเย้ยพร้อมรอยยิ้มเหยียดที่มุมปาก
“ถ้าเกลียดนัก ทำไมเธอถึงยังมองฉันแววตาแบบนี้” ปลายฝันหลบสายตา เธอพยายามเบือนหน้าไปทางอื่น แต่เขา
