คุณหมอใจร้ายคือรักครั้งเก่า

ตอนที่ 5 เธอคิดเหรอว่าเธอจะรอด

กริ๊ง~~

เสียงกระดิ่งหน้าร้านดังขึ้น ประตูร้านกาแฟเล็ก ๆ ถูกผลักเข้ามาพร้อมคนตัวสูงที่คุ้นเคย

ภาวินทร์ในชุดลำลองที่ดูไม่เป็นทางการและยังคงหล่อเหลาสะดุดสายตา เท้าแกร่งย่างก้าวดูเป็นธรรมชาติแต่บุคลิกเย็นชาและแววตาคมดุของเขาก็ยังคงสร้างแรงกดดันให้ปลายฝันอย่างที่เคย

แต่สิ่งที่ทำให้เธอชะงัก...ไม่ใช่เขา กลับเป็นผู้หญิงที่คล้องแขนเขาเข้ามาด้วย

แพทย์หญิงน้ำฟ้าสาวสวยประจำโรงพยาบาลเดียวกับภาวินทร์เดินควงแขนเขาเข้ามาในร้าน เธอสวมชุดเดรสสีฟ้าอ่อน ใบหน้าประดับรอยยิ้มหวานและออดอ้อนจนแทบจะละลายอยู่ในอ้อมแขนของเขา

ปลายฝันมองชายหญิงที่เคียงคู่กันมาด้วยความรู้สึกจุกหน่วงในอก เธอสูดหายใจลึกกดเก็บทุกอารมณ์ไว้ให้ลึกที่สุด ก่อนจะเอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงสุภาพพร้อมกับรอยยิ้มสดใส

“Coffee Milk ยินดีต้อนรับค่ะ รับอะไรดีคะ?” ประโยคเดิม ๆ เอ่ยขึ้นอีกครั้ง

ภาวินทร์ปรายตามองเธอแววตาที่เคยเย็นชาแฝงไว้ด้วยบางอย่างที่ชวนให้เธอหวาดระแวงทำเอาเธอตื่นตัว

ไม่รู้ว่าวันนี้เขาจะหาเรื่องอะไรเธออีกเปล่า?

“น้ำฟ้า คุณอยากดื่มอะไร” ร่างสูงหันไปถามสาวสวยข้างกายด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน เป็นน้ำเสียงที่เธอไม่เคยได้ยินมานานแล้ว

“ชาเขียวเย็นค่ะ” น้ำฟ้าพูดด้วยรอยยิ้มที่ผลิบานเต็มใบหน้าก่อนหันมาพูดกับปลายฝันอย่างเป็นมิตรพลางหันไปมองรอบ ๆ ร้านที่ดูตกแต่งอย่างน่ารัก

“รบกวนด้วยนะคะ ร้านตกแต่งน่ารักดีนะคะ” เธอเอ่ยชมออกมาตามที่เห็น

"ขอบคุณค่ะ ดีใจที่คุณลูกค้าชอบนะคะ" ปลายฝันเอ่ยกับลูกค้าสาวสวยพลางบอกตัวเองให้โฟกัสที่งานตรงหน้า เธอไม่สนใจว่าภาวินทร์จะพาผู้หญิงคนไหนมา หรือเขาจะทำอะไร…อย่างน้อยเธอก็แสดงออกว่าไม่สนใจแต่ในใจกลับเจ็บแปลบไปหมด

แต่ภาวินทร์ดูเหมือนจะไม่ยอมง่าย ๆ เขายื่นหน้าเข้าใกล้น้ำฟ้า แกล้งกระซิบข้างหูเธอในระหว่างที่ปลายฝันกำลังชงกาแฟ

“เธออยากลองขนมในร้านนี้ไหม? ได้ข่าวว่าที่นี่ขนมอร่อยทุกอย่าง แต่ไม่รู้จะถูกปากเธอหรือเปล่านะ”

"ลองดูก็ดีนะคะ จะได้รู้ว่าอร่อยตามที่พี่หมอได้ยินมาหรือเปล่า" น้ำฟ้าหัวเราะเบา ๆ แต่เสียงนั้นชัดเจนพอให้ปลายฝันได้ยิน ก่อนจะชี้ไปยังตู้ใสที่เต็มไปด้วยเค้กหน้าตาน่ารับประทาน

"เอาเค้กสตอเบอรี่ด้วย 1 ชิ้นค่ะ" ปลายฝันพยักหน้ารับออร์เดอร์

"ของฉันเอาเหมือนเดิม" เสียงเข้มเอ่ยขึ้นก่อนจะวางเงินลงที่ถาดใส่เงินแล้วโอบเอวของน้ำฟ้าเดินไปยังโต๊ะด้านข้าง ปลายฝันเบือนหน้าหนีภาพตรงหน้าแล้วหันมาทำออเดอร์ตามที่พวกเขาสั่ง

หลังจากทำทุกอย่างเสร็จเรียบร้อย ปลายฝันก็จัดวางออร์เดอร์ลงในถาด พร้อมกับถ้วยกาแฟร้อน ๆ ที่ส่งกลิ่นหอมกรุ่น

เธอยกถาดมาเสิร์ฟที่โต๊ะ รู้สึกถึงสายตาของภาวินทร์ที่จับจ้องมาที่เธอตลอดเวลา เธอวางแก้วชาเขียวและจานเค้กลงบนโต๊ะด้วยรอยยิ้มสุภาพ ก่อนจะหยิบแก้วลาเต้ร้อนเป็นลำดับสุดท้าย

แต่ยังไม่ทันที่เธอจะวางลง...

ภาวินทร์กลับจงใจคว้ามือเธอไว้

“กาแฟยังร้อนอยู่ ระวังหน่อยสิ ถ้ามันหกขึ้นมาฉันไม่อยากเสียเวลารอกาแฟแก้วใหม่หรอกนะ!!” เสียงเข้มคล้ายตะโกนทำให้ทั้งปลายฝันและน้ำฟ้าสะดุ้งเธอรีบดึงมือกลับ

“เอ่อ...ขอบคุณค่ะ” เธอตอบกลับเสียงเบาก่อนดึงมือตัวเองกลับมาโดยไม่แสดงความรู้สึกใด ๆ ทั้งที่หัวใจเต้นระรัวยังตกใจกับเสียงตะโกนเขาไม่หาย

“ใจแข็งจังนะ เธอนี่ไม่เคยเปลี่ยนเลย” เขาพึมพำเบา ๆ พอให้เธอได้ยิน

น้ำฟ้ามองหมอหนุ่มกับเจ้าของร้านสลับกันอย่างสงสัยก่อนจะอ้าปากถาม แต่ยังไม่ทันที่เธอจะเอ่ยอะไรออกมา ภาวินทร์ก็พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

"แค่คนเคยรู้จักกันน่ะ ไม่มีอะไรหรอก"

ปลายฝันชะงัก...แค่คนเคยรู้จัก

นั่นสินะ...พวกเราเป็นเพียงคนที่เคยรู้จักกันเท่านั้น เธอคิดด้วยความขมขื่น ริมฝีปากขบกันแน่น พยายามฝืนรอยยิ้มส่งให้สาวสวยตรงหน้า ก่อนจะเดินกลับไปที่เคาน์เตอร์โดยไม่หันกลับมามอง ร่างเล็กมายืนอยู่หลังเคาน์เตอร์ จัดการล้างจานและแก้วกาแฟที่วางอยู่ในซิงค์

แต่ในขณะที่มือบางกำลังขัดถูแก้วใส ร่างกายของเธอกลับเริ่มรู้สึกถึงอาการวิงเวียนศีรษะหนักอึ้งภาพตรงหน้าเริ่มพร่าเบลอขาทั้งสองข้างหมดแรง...

และก่อนที่เธอจะทันตั้งตัว ร่างของเธอก็ทรุดลงกับพื้น

น้ำฟ้าที่ยังคงสงสัยในความสัมพันธ์ของทั้งสองคน เธอก็ยังมองเจ้าของร้านด้วยสายตาอยากรู้ แต่เมื่อเห็นถึงความผิดปกติเธอรีบลุกจากโต๊ะเธอวิ่งเข้าไปช่วยอย่างไม่รอช้าด้วยสัญชาตญาณของคนเป็นหมอ

“คุณคะ..คุณเป็นอะไรคะ?” น้ำฟ้าที่เข้ามาช่วยพยุงร่างเจ้าของร้านได้ทันถามขึ้น

ในขณะที่น้ำฟ้าวิ่งไปช่วยอย่างกระตือรือร้น คนตัวสูงกลับนั่งนิ่งมองดูด้วยใบหน้าเฉยชาเขายกแก้วกาแฟขึ้นจิบอย่างช้า ๆ ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา

“ปล่อยเธอไปเถอะน้ำฟ้า ผู้หญิงคนนี้ไม่เป็นอะไรง่าย ๆ หรอกน่า” คำพูดนั้นเอื่อยเฉื่อยคล้ายกับว่าเรื่องนี้ไม่เกี่ยวข้องกับเขาเลยสักนิดทั้งที่เห็นปลายฝันล้มลงต่อหน้า

น้ำฟ้าหันมามองเขาด้วยสายตาประหลาดใจเพราะปกติหมอภาวินทร์ไม่ใช่คนที่จะละเลยคนเจ็บหรือคนป่วย เธอคิดด้วยความแปลกใจก่อนจะหันกลับไปหาเจ้าของร้านที่เริ่มจะรู้สึกตัว เธอแตะหน้าผากปลายฝันก็พบว่ามันร้อนจัด

“หมอภาวินทร์คะ แต่เธอตัวร้อนมากเลยนะคะ!” น้ำฟ้าพูดก่อนจะล้วงเอายาดมที่มีติดกระเป๋าจ่อที่จมูกของเธอ ปลายฝันที่ยังรู้สึกตัวพยายามยันตัวขึ้นโดยที่น้ำฟ้าก็ช่วยพยุงและพาเธอมานั่งที่เก้าอี้ตัวที่ใกล้ที่สุด

น้ำฟ้าหันไปทางภาวินทร์ “ตัวร้อนขนาดนี้ หมอภาวินทร์มาช่วยดูหน่อยได้ไหมคะ!” หญิงสาวขอความช่วยเหลือแต่เขาเพียงยักไหล่อย่างไม่ใส่ใจคำพูดที่เอ่ยออกยิ่งไม่น่าฟัง

“คุณไม่ต้องสนใจหรอกน้ำฟ้า ผู้หญิงคนนี้ก็แค่ทำตัวน่าสงสารเพราะไม่มีอะไรอย่างอื่นให้ทำ มันเป็นนิสัยน่ะ”

ปลายฝันกำมือแน่นเขาพูดเหมือนเธอเป็นแค่คนไร้ค่า...ยิ่งได้ฟังคำพูดของเขาก็ยิ่งจุกในอกเธอพยายามฝืนแรงที่มีเพียงน้อยนิดเงยหน้าขึ้นสบตาเขา แม้ร่างกายจะยังอ่อนแรงใบหน้าขาวยังคงซีดเผือดแต่ทว่าแววตาของเธอที่มองไปยังร่างสูงนั้นเต็มไปด้วยความแข็งกร้าว

เธอพยายามสูดลมหายใจลึก ๆ และแค่นเสียงออกไปอย่างเหนื่อยอ่อน ตั้งแต่กลับมาเจอกับเขาอีกครั้งเหมือนว่าเธอจะแก่ลงเป็นสิบปี รอยยิ้มที่เคยพยายามฝืนตอนนี้ไม่อาจฝืนได้อีก

“คุณจะคิดยังไงก็เรื่องของคุณ แต่ช่วยออกจากร้านฉันได้ไหมคะ" เสียงพูดที่เอ่ยออกอย่างแผ่วเบาแต่ก็ดังพอให้เขาได้ยินเธอเว้นช่วง หอบหายใจเล็กน้อย ก่อนจะกัดฟันพูดต่อ

"ถ้าคุณแค่ตั้งใจจะมาหาเรื่องฉัน คุณกลับไปเสียเถอะ”

ภาวินทร์เหยียดยิ้มที่มุมปากเป็นรอยยิ้มเย้ยหยัน ก่อนจะลุกขึ้นจากเก้าอี้ เขาเดินเข้าไปใกล้ จนกระทั่งยืนค้ำตระหง่านอยู่ตรงหน้าเธอเขาไม่ได้ขยับตัวมากนัก แต่แรงกดดันจากร่างสูงของเขากลับแผ่ซ่านจนเธอรู้สึกได้

“เธอคิดว่าฉันมาหาเรื่องเธองั้นเหรอ...ปลายฝัน" เขาก้มหน้าลงเล็กน้อยจ้องมาที่เธอ

"เธอคิดว่าฉันจะมาเสียเวลาสนใจร้านกาแฟกระจอก ๆ ง่อย ๆ รสชาติห่วย ๆ แบบนี้หรือไง?” เสียงทุ้มต่ำของเขาทำให้ปลายฝันรู้สึกเหมือนถูกกดทับจากบางสิ่งอย่างอย่างที่มองไม่เห็นจนแทบจะหายใจไม่ออก

นิ้วเรียวจิกกันแน่นอารมณ์หลายอย่างประดังขึ้นมาในอก จนเธอแทบจะระเบิดออกมา

แต่เธอกลับเลือกที่จะนิ่งเลือกที่จะไม่ให้อารมณ์ของเขามากระทบเธออีก แต่ทว่า…

ภาวินทร์กลับย่อตัวลงโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้เธอมากขึ้น ใกล้จนเธอแทบสัมผัสได้ถึงลมหายใจของเขา

น้ำฟ้าเบิกตากว้าง มองภาพตรงหน้าอย่างตกตะลึง แต่กลับพูดอะไรไม่ออก

เสียงทุ้มต่ำกระซิบข้างหูเธอ

“จะบอกให้นะ…”

“ถ้าฉันอยากจะทำลายเธอจริง ๆ …”

เขาหยุดไปครู่หนึ่งก่อนจะกระตุกยิ้มเย็นชา

“เธอคิดเหรอ…ว่าเธอจะรอด?”