Napahawak ako sa ulo ko ng nakaramdam ako ng labis na sakit na parang na bagok ako sa matigas na bagay. Pag dilat ng mga mata ko ay napagtanto ko na lang na nasa ilalim pala ako ng tubig! I tried to gather my remaining strength before I lost my breath just to reach the top of the water. Para sana may makakita at makapansin sa'kin.
Malapit nakong ma walan ng hininga, and before I can even close my eyes, may biglang humablot sakin pataas causing for me to open my eyes wide, pero kalaonan ay nanghina din ako at natumba. Kapos na sa hangin.
"f**k! Miss are you okay?" I heard someone's voice. "Hey," and now he's touching me, tapping my cheeks a little.
"What the hell bro, who is that beautiful lady?"
I heard another man's voice.
"Shut up, Tyron."
"Damn man, what a beauty right there,"
And another one.
I opened my eyes slowly, una kong nakita ay mukha ng isang lalaki na hindi ko kilala at mukhang buhat buhat pa nya ako. Hanggang sa nakita ko na ang nasa paligid ko.
When I totally regain my conscious I realized that I am actually floating right now. What the hell. Buhat-buhat ako ng kung sino!
Umiling ako at tinignan sila isa-isa, tatlo silang nandito and the third one is the one holding me. When I look at the guy who has holding me, I eventually know that he's the naughty one. Tudo smile pa ang gago akala mo naman gwapo, eh mas gwapo pa yung isang nasa kabila masungit nga lang tignan. Just by looking at him he has this strong aura and his eyes, there's something in his eyes looks like a brighting star as he looks at me.
Nag iwas ako ng tingin ng bumaling ang mga mata nya sakin. I think he noticed me looking. Punyeta. Kung makatingin sya akala mo naman mag kakilala kami.
Hindi ko na pinansin ang mga pares na mga matang binibigay ng lalaking to at nag pumilit na bumaba nalang. Napapikit ako ng matumba pa ako kaya nasa damo ako ngayon.
"Careful lady, you okay?" the guy the one holds me ask while offering his hand but I didn't give a damn and stand up on my own, rejecting his hand.
"Ohh..." katyaw ng isa nyang kaibigan.
The one guy laugh so hard kulang nalang ay gumulong sya sa damohan. Like this is the first time he encounters like this, and the guy in the middle didn't even flinch, still in his poker face.
"s**t man, this is the first time I got rejected by a girl," he held his chest like he's hurt. Masasaktan talaga sya dahil nang didilim paningin ko sa kanya.
"Yeah, at nakakatawa ang reaction mo bro para kang natatae sa kahihiyan," he laugh and turns to the guy na walang ibang ginawa kundi ang mag sungit. "Right, Nash?"
"f**k off dude," and the two boys laugh again like there's no tomorrow.
Nash...
So that is his name. Ang ganda ng pangalan nya mana sa kanya. And he looks familiar to me. s**t what am I saying, and what the f**k am I doing here as far as I remember I was stab and falls to the lake.
Wait what?
Dali dali kong kinuha ang nasa kamay nyang cellphone at hindi pinansin ang tawag nya, as I look at the calendar I feel like my whole world crushed down. I am now at 2018's, I am just an 18 year old girl. What the hell. I just celebrated my 25th birthday last month.
At... kinapa ko ang sarili ko pero wala akong ni kahit katiting na sakit sa may tagiliran ko. Parang hindi ako galing sa pag kakasaksak.
"This is not happening..."
Napasapo ako sa noo ko. Tangina na'san ako at bakit 2018 pa to!? Tinignan ko sila isa-isa ng nag tatakang tingin. Sino ang mga taong to? Gusto ko silang tanongin pero para na akong tanga sa harap nila. If I were in my usual self right now ay baka nag susungit na ako, pinagbibintangan sila sa nangyayari sakin. But how can I do that when I myself don't know who I am now as I am in year 2018. Ni hindi ko nga alam kung sino ako ngayon.
Nataohan lang ako ng hinablot sakin nung Nash ang cellphone nya at biglang tumalikod nag lakad paalis. Sumunod naman sa kanya ang dalawa na sa tingin ko ay mga kaibigan nya, kumindat pa sakin ang isa.
Now what. Gusto kong maiyak, naiintindihan ko ang nangyayari ngayon pero pano? at kaninong buhay to? Since I was a kid, I was raised with a golden spoon on my mouth but it seems like the world go round and the tables has turned. What do I do now.
"Ukaye?"
What... that is my name.
Pariho kami?
"Ukaye!"
So this girls name is the same as mine. This can't be. What the heck is going on. How can I live with this girls life when I don't even know how. All I know is how to live with my usual self which mean being a brat one. But I can't apply it here especially when I don't have the power anymore. Power and money.
"Ukaye anak! Anong nangyare?"
May lumapit saking ginang na sa tingin ko ay mama niya or more like my mother? Since I was living inside of this girls body. Para akong ligaw na kaluluwa sa loob ng ibang katawan.
"Anak? Ano bang problema sabihin mo sakin, kanina pa kita hinahanap nag aalala ako sayo," hinawakan nya ang mag kabila kong balikat, at naluluha akong tinignan.
I felt pang in my chest as I stared at her. Why is she so nice to me? I thought... I thought every mother was the same as my mom. Tumingin ako sa kanyang mga mata trying to figure out if she's being true to me or not. But all I could see was a mother's worried eyes as she asked me if I was okay. This is my wish, I've been longing for a mothers love for a very long time, the love that no one can give me, not even my own mother.
Ang swerte naman ng babaeng ito, she is living the life I wanted ever since.
"Ma...?"
A tears rolled down from my cheaks ng nakita ko ang pag-aalala sa mga mata nya at emosyon na kailan man ay hindi ko nakita sa mata ng mga magulang ko.
"Bakit anak may masakit ba sayo?" she softly held my face.
What is this feeling. This is very unfamiliar. Bakit ang sarap sa pakiramadam nito. Umiiyak syang yumakap sakin at hinihimas ang likod ko, na parang pinapatahan ako. Damn this is the feels so heaven. Ang sarap sa pakiramdam ng pinagkakait sakin.
Why is life so unfair?
This is the life I've always wanted kahit hindi na mayaman mag tyatyaga ako kahit hindi ko na makuha ang lahat ng gusto ko basta masaya ako. You know money can't always buy happiness sometimes people can.
Magagalit ba ang batang ito kung handa kong iwan lahat ng meron ako noon para lang sa buhay na meron sya ngayon? It's like I am living in my past life. At least I've been living the life I've always wanted hindi man to totoo mag eenjoy ako kahit sa panandalian lang na saya.
"Nak may paligsahan sa susunod na araw gusto mo bang sumali?" my mother smiled at me. "Diba gusto mo mag model? Bagay to sayo nak,"
Nilibot ko ang mga mata ko sa loob ng bahay. Maliit na bahay lang yun pero napaganda ng disenyo at matibay. It is very simple, but the atmosphere is full of love and respect. Pero na toon ang pasin ko sa mga medalya, trophy at maraming sash na nakapaligid sa buong sala. All of them have pictures attached, and it was... kid version of me.
There is also a lot of crown in every corner. Just like me, she's a pagaentry girl ever since she was little. Napangiti ako. Gusto mo rin palang mag model. We have a lot of similarities ang pinagkaiba lang namin ay suportado sya ako hindi. Funny. All my life, I am living the life that my family wanted me to be. In their eyes I am just a robot controlled by them.
"Opo, pera po ba ang premyo? Kain po tayo sa labas kung mananalo ako," I want to treat them so bad.
Tumawa naman sya.
"Oo anak meron pero wag na natin ipang kain e tago mo nalang para sa pang kokoleheyo mo, " she gaves me a warm smile that melts my heart.
Ang swerte mo talaga Ukaye meron kang katulad ng anghel nato. If only I could bring the money I have in my world, hindi lang magandang buhay ang ibibigay ko even the whole world masilayan ko lang ang mga ngiti nila.
"Kunin mo ang gusto mong kurso pag iiponan ko ha? Tuparin mo ang pangarap mong mag doctor, kahit anong mangyari wag mong sukoan ang pangarap mo,"
Fuck. Pareho rin kami ng pangarap sa buhay hindi ko na abot yung aken kase gusto ng magulang ko mag lawyer ako. They want me to be lawyer so they can use me if someone sue them because of their dirty business. As if I will let them use me to be their escape when their business gone wrong. Hell no. Pumayag lang ako mag lawyer dahil ako mismo ang magpapabagsak sa kanila.
May kaya kami pero hindi ko nagawang abutin ang pag dodoctor habang sya kailangan pang mag ipon maabot lang yun, ang unfair talaga ng buhay. Gusto ko din sundin ang mga bagay na ako mismo ang may gusto, pagod na akong sunod sunoran. Hindi din naman ako naging masaya.
"Yes, I will..." mahina kong bulong sa kanya habang naka duko, holding my tears not to fall ayokong umiyak sa harap nya.
"Opo, aabutin ko lahat ng gusto mong ma abot ko," kahit saang mundo pa ma.
I promise I will make our dream come true, kung hindi ko man naabot yung akin kahit yung sayo nalang makuha ko. Yun pa lang ang kaya kong maibigay.