Smut: One Shot Stories

006: Soured Felicity

Third Person’s View

Dumating sa palasyo nina Prinsesa Dorothy ang magiting na Ginoo mula sa malayong lugar upang hingiin ang kamay nito upang mapakasalan at ibigay rito ang napakadalisay na pagmamahal na hindi nito makakamit sa kaninomang prinsipe.

“Subalit kakakilala mo pa lamang sa aking anak mula sa mga labi ng aking mga mamamayan na naligaw sa inyong kaharian na iyo ngang tinuran, papaanong dalisay na pagmamahal ang iyong sinasabi, Prinsepe Joaquin?” nagugulumihanang saad ng Amang Hari sa binatang ngayo’y nakayuko.

“Dalisay na pagmamahal na kahit magtabi pa kami sa kama ay hinding hindi ko siya gagalawin, Mahal na hari. Rerespetuhin at pananatilihing dalaga hanggang sa kami’y maikasal na siyang iyong magiging desisyon kung ako’y iyong pahihintulutan,” buong loob nitong sinabi.

“Ano ang magiging kapalit kung saka—“ naputol na sinabi ng hari sapagkat sumabat ang Prinsesa.

“Ama, huwag po kayong padalos-dalos. Ako at ang kaharian ang iyong ilalagay sa kamay ng habag na estrangherong ito. Pagisipan mo ng maigi Ama,” matigas nitong usal.

Malalim na nag-isip panandalian ang hari subalit sa sinabi kasi nitong prinsipe na rerespetuhin at hindi nito gagalawin ang prinsesa kahit kailan bago pa ito maikasal ay nakumbinsi na nito ang hari. Ngunit kailangan niya ring isipin ang sinabi ng pinakamamahal na anak sapagkat nagiisa lang ito.

“Tama kayong dalawa kung kaya’t naisipan kong magsama kayo sa iisang bubong sa malayong lugar dito sa palasyo kung totoo ang mga binitawan mong salita Prinsipe Joaquin ikaw na ang maaaring maging susunod na hari ng kaharian ng Alejandro.” mahabang litanya ng hari.

Nang sumunod na araw ding iyon ay inihatid ng mga kabalyero ng hari ang dalawa. Nagsama sila ng tatlong katulong at dalawang kawal na sa umaga lamang magsisilbi sa kanila at pagsapit ng hapon ay uuwi ito sa kani-kanilang mga pamilya na siyang utos ng Mahal na Hari. Subalit may inutusan ang hari na magmamanman sa kanila ng patago sa gabi.

Sa mga unang taon ng kanilang pagsasama ay naging komportable si Prinsesa Dorothy sa kamay ng prinsipe. Gumaan ang loob nito at nagsisimula nang magtiwala dahil sa pinapakita nitong presensya at sinasabi nitong pagmamahal.

Lumaon pang mga panahon at nang ipinatawag ng hari ang kanyang anak. Hiningi nito ang desisyon ng kanyang anak na siya na ring nagsabing iniibig na nito ang binata. Malaking ngiti ang rumehistro sa hari dahil sa una pa lang ay alam nitong mapagkakatiwalaan talaga ang binata at may isang salita na hindi nga nito ginalaw ni minsan ang prinsesa o kahit pa pilitin sa kama.

———

“Magbunyi sa bagong kasal!” paunang sigaw ng hari sa bagong kasal na sinundan ng mga kawal at buong mamamayan ng Alejandro.

Matamis na hinalikan ni Prinsipe Joaquin ang asawa at ito ang unang pagdampi ng labi ng mag-irog pagkatapos ng mahabang panahon na kanilang pagsasama nang hindi man lang nagdampi ang kanilang mga balat maliban sa kanilang mga kamay.

Nang mag-gabi ay buong loob nang handa si Dorothy na ibigay ang kanyang katawan sa minamahal. Mahugod nitong nilinis ang buong katawan habang naliligo upang hindi mapahiya sa iniirog. Hindi ito naglagay ng kung ano pa mang pabango sapagkat ito ang sabi sa kanya ng mga matatanda upang mas dama raw ang unang gabi ng kanilang pagniniig.

Paglabas ay nakita nitong nakahiga na sa kanilang kama ang asawa at mataman siyang pinagmamasdan sa robang puti na suot at walang ano pa man sa loob.

Nagdadalawang isip man kung tatanggalin na ang kakarampot na telang nakatakip sa kanya ay tinanggal niya nga ito at inakit sa paraan na alam niya.

“Mahal kong Reyna,” nakangisi nitong sambit at biglang hinila pahiga sa kanilang malambot na kama ang asawa at hinaplos ang bawat mala-porselanang balat ng babaeng pinangakuan niyang hindi niya gagalawin.

Ngunit para malasap ng binibini ang sarap sa unang gabi ay pinaligaya niya ito.

Lumuhod ito at itinaas ang mga hita nito, tinikman at nilasap ang p********e ng asawa. Habang inaabot ang dalawang bundok upang malamas.

Dinuruan niya ang kanyang dalawang daliri at dahan-dahang ipinasok sa butas ng asawa. Hirap na hirap sa una ang pagpasok nito dahil ito talaga ang kauna-unahang mapapasukan ang prinsesa.

Sa kabilang banda nama’y sarap na sarap at hindi na napigilan pa ang ungol na kumawala rin ilang sandali. Tila ba’y ito ang sarap na nais niya nang malasap sa palagian. Buong gabi’y ito lamang ang kanilang ginawa at hindi na binalak pa ng prinsipe na ilabas ang kanyang alaga at ipag-isa ang kanilang mga katawan.

Hanggang sa mapagod na lamang si Dorothy at kusa nang nagsabi na itigil ng asawa ang ginagawa upang matulog na.

At makalipas pa ang mga gabi ay hindi na ito muli pang ginalaw. Akala ni Prinsesa Dorothy ay dahil lamang sa palagi na itong pinapatawag ng Ama upang sanayin sa pagiging hari subalit wala na talagang balak ang asawa na muli pang maulit ang gabing iyon o kahit pa bumuo ng kanilang sariling pamilya.

Lumaon pa ang mga panahon at pakiramdam ni Prinsesa Dorothy ay nanghihina ito at inaalala na lamang ang nangyari ng napaka-espesyal na gabing iyon habang nagsasarili.

Dumating ang panahon na bumaba na sa trono ang kanyang Amang Hari sapagkat marami nang sakit ang nararamdaman nito at pormal na ngang naging hari at reyna sina Joaquin at Dorothy. Walang naging problema ito sa mga mamamayan ng kaharian ng Alejandro subalit iba kay Reyna Dorothy. Ayaw siyang bigyan ng supling ng kabiyak. Tila ba’y pinanindigan na nito ang pinangako sa namayapa nang hari na hindi nito gagalawin at pinanatili nga nito na dalisay ang katawan ng asawa.

———

“Mali, mali iyon,” pagtangis ng Reyna Dorothy sa isang kawal na dinamayan siya.

“H’wag po kayong mag-alala mahal na Reyna. Nandirito lang po ako para samahan ka,” pag-aalo naman ng kawal.

“Nais ko l-lang naman ay matikman ang tunay na pagniniig. Iyon lamang, subalit k-kanya iyong ipinagkait sa akin.” patuloy sa pagtangis nito.

“Mahal na Reyna, kung ako ay iyong pagbibigyan maaari ko iyon sa’yo ipalasap. At kung iyo pang nanaisin ay maaari rin kitang bigyan ng supling,” alok ng kawal na kanina pa nagtitimpi sa nakakadelihiryong suot Reyna. Nakatapis lang ito sapagkat tumakas lang ito upang uminom na siyang naraanan ng kawal at sinamahan.

Dinala ng kawal ang tumangong Reyna sa kuwadra ng palasyo at doon ay hinubaran ang Reyna at daling isinubo ang kaliwang dibdib nito habang nilalamas ang kanan. Sapo naman ng Reyna ang ulo ng kawal habang sa bawat kagat at sipsip ay napapasabunot ito sa sarap.

Nang mangalay ay kusa nang humiga sa dayami ang reyna habang naghuhubad ito sa kanyang harapan. Namumula ito sa laki ng espada ng kawal at naginit pa lalo ang libido na huli niyang naramdaman sa unang gabi ng pagpapaligaya sa kanya ng hari.

“Mahal na Reyna ngayong gabi hindi ka na tuluyan pang mapapanis na Santa at alam mo ho bang napakaswerte ko dahil ako ang unang makakapunit sa iyong p********e. Subalit mahal na Reyna…” tumigil ito saglit upang dilaan ang t*nggil ng binibini at nagpatuloy sa pagsasalita habang dumidilap, ”papaano kung malaman ito ng…Mahal na Hari… malalagot tayong dalawa?

“H’wag kang mag-alala, ako ang bahala sa’yo bukas. Sa ngayon ikaw ang bahala sa aking kaligayahan,” at inginudngod ang ulo ng kawal sa kanyang kaselanan na todo rin sa pagpasok ng pinatigas na dila sa kanyang looban. Labas masok na tila t*ti kung ihagod ito.

Ito naman ang humiga at hinila ang ulo ng reyna upang isubo ang sa bibig nito ang kanyang t*ti. Minsa’y sagad sa lalamunan nitong pinapasok upang mas lalo pang tumigas.

Nang tigas na tigas ang alaga nito’y pinatihaya na nito ang Reyna at ibinuka muli ang mga hita nito at dahan-dahang ipinasak sa kaselanan nito.

“Dahan-dahan lang ako mahal na Reyna dahil para sa akin ay isa kang napakaiingatang bulaklak,” may lambing nitong saad.

Pagpasok ay dama nilang dalawa ay napunit sa loob ng reyna at paglabas nito at pagtulo sa dayaming kanilang hinihigaan. Nang sumenyas na si Reyna Dorothy na wala na ang sakit ay gumalaw na ang kawal at labis na ngiti ang pumalit sa nakangiwing mukha ng reyna sa sarap ng pagbayo ng lalaki.

“A-ang sarap. Ipagpatuloy mo lang, ooh~” ungol ng reyna.

“Ang sikip mo, mas masarap ka, mahal kong R-Reyna,” balik sabi nitong kawal na lib-og na lib-og sa kinakant*t na Reyna.

Naunang nilabasan si Reyna Dorothy at inikot ito patalikod ng kawal nang magkadikit pa ang kanilang mga ari. Yumuko ang kawal upang halikan mula leeg pataas sa tenga ng binibini at inabot ang mga labi nito upang hagkan. Bumayo na ito habang ang isang kamay ay kinakalikot ang tumbong ng p********e nito.

Habang nakatukod naman ang mga kamay ng reyna ay nginig na nginig na ito sa sobra-sobrang pagpapaligaya sa kanya ng kawal na kailan man ay hindi balak gawin sa kanya ng asawa. Napasubsob ang kanyang mukha sa sobrang nginig kung kaya’t muli siyang nilabasan.

Pagod-pagod na ang Reyna subalit hindi pa ang kawal. Hindi pa nilalabasan ang kawal kaya hinayaan niya na lamang ito gumalaw pa.

“L-Labasan na ako, maaari k-ko ba ito iputok sa loob mo?” paalam ng kawal bago ibuga sa loob ng puson ang semilya nito.

———

Paglipas ng panahon ay nagbunga ang pagtataksil ng Reyna at nalaman ito ng Haring Joaquin. Iniutos ng hari na dakpin at dalhin sa plaza ang kawal na nakabuntis sa Reyna. Sa sobrang galit ay napagdesisyunan nitong pati ang reyna na anak ng haring nagbigay sa kanya ng kapangyarihan ay pugutan din ng ulo.

Hindi na nito inisip pa ang mga pinagsamahan nila ng Reyna Dorothy. Ang pag-aalaga nito sa kanya. Ang pagpapatawa nito sa tuwing siya’y malungkot o problemado sa kabila ng pagkakait nito ng supling sa kanya.

Hanggang sa huling sandali kahit pa nasa ika-limang buwan pa lamang ang nasa sinapupunan ni Dorothy ay masaya ito. Na kahit papaano ay nalasap nito maging isang ina kahit pa hindi niya naisilang ang inaasam niyang maging anak.

“Ngayon na!” sigaw na utos ni Haring Joaquin at hudyat na ibaba na ang matatalim at malalaking kutsilyo na papaslang sa mga itinuturing nitong taksil.

Gulat at awa lamang ang nagawa ng mga mamamayan sa anak ng minamahal nilang yumaong Hari sapagkat maliban pa sa pagtataksil ng mga ito ay napakahigpit na talaga ng taong nasa trono ngayon.

“Paalam, mga taksil” kuyom nitong saad bago tumalikod at bumalik sa trono.