003: Cinderella: The Iced Ending
626 Words
⚠️?.?: ??? ???, ??????????? ???
“Ngunit binibini—“ putol nitong saad sa akin nang akin siyang sinabatan.
“Ngunit datapwat, dapat kailangan ko na umalis sapagkat ako’y hinahanap na sa amin.” sabi ko.
“Sa kahuli-hulihang pagkakataon maaari ko bang malaman ang iyong ngalan?” tanong nito na siyang inilingan ko at tumakbo na papalayo.
Malapit na mag-alas dose at dapat ay makalayo na ako sa lugar na iyon dahil sa aking pagmamadali ay natapilok ako at natanggal ang isa sa aking sapatos. Hindi ko na ito inisip pang kunin at dumiretso na sa pagalis.
Sa gubat pagkatapos ako kausapin ng aking Fairy Godmother ay may narinig ako kumakaluskos sa likod ng mga matataas na d**o. Sandali akong tumigil sa paglalakad at tumigil din ang kaluskos. Tila ba sinusundan ako nito.
Nagpa-lakad takbo ako subalit may biglang humila sa aking baywang at idinikit ang nanlalamig kong katawan sa katawan nito.
Sa gitna ng napakalamig na simoy ng hangin at tila nagbabadyang pag-ulan ng nyebe ay narito ako sa gitna ng kagubatan na walang makakarinig ng aking pagsigaw kung ano man ang mangyari sa akin. Lakas loob ko itong hinarap upang sampalin sana at tatakbo ng palayo pero natigilan ako dahil ang prinsipe pala iyon.
“Mahal na Prinsipe, ikaw po pala iyan.” at yumuko sa upang magbigay galang. Sa aking pag-angat ng ulo ay nawindang ang aking buong sistema ng nakahubad na ito ng kanyang saplot at dali-daling ipinasok sa aking bibig. Ginalaw nito ang aking ulo papasok labas ng kanyang sandata.
‘Di nagtagal ay pinatayo ako nito at bumulong ng napakalamig sa aking tainga, “Binibini, pagbigyan mo ako at ang aking sandata sa panahong napakalamig at nais sumilong sa mainit-init kweba.”
Sa una’y naguguluhan sa kanyang iminutawi sapagkat inosente pa ako sa bagay na ito. Subalit bumaba ang aking paningin sa hawak-hawak niyang sandata kung kaya’t ngumiti ako kahit pa nagugulumihanan.
Inihiga niya ako na siyang nadama ko ang lamig ng daan at pagka-mabato nito. Tinanggal nito ang aking damit at nagningning ang kanyang awra ng masilayan ang labimpitong taon ko nang itinatago. Habang titig ako sa maamo nitong mukha ay nanlaki ang aking mga mata na tila may tumusok sa aking kaselanan na siyang napaka-kirot.
Napa-awang ang aking bibig at gabutil na luha ang tumulo mula sa aking mata dulot ng sakit ng kanyang pagpasok.
“Ano ang iyong ngalan, B-Binibini?” nauutal nitong sabi.
“Cinderella po, Ginoo,” sagot ko naman.
“C-Cinderella salamat.” saad nito habang gumagalaw sa aking ibabaw. Nawala na ang sakit at napalitan ito ng sarap. At ang kaninang gabutil na luha ay napalitan na ng gabutil na pawis kahit pa panahon na ng taglamig.
“Salamat ho saan?” takang tanong ko naman dito. Napahawak ako sa kanyang mga braso at pilit naman niyang ibinuka ang aking mga hita.
“Sa pagpapa-init at sa pagpayag na ako’y makasilong sa’yo,” at saka ngumisi at marahas na naglabas-masok at paminsang pagtunog dulot ng tila ihing lumabas sa aking ari.
“W-Walang anuman, ugh!” Bigla kong daing ng sa huli nitong pagpasok ay kanyang isinagad at naramdaman kong tila may likidong sumirit sa aking puson.
Pagkatapos ako nitong damitan at ang kanyang sarili’y nagiwan ito sa akin ng isang gawain.
“Cinderella, maaari mo ba akong tulungan hanapin ang babaeng nagmamay-ari ng sapatos na ito?” may pagmamaka-awa sa mukha nito at ipinakita sa akin ang sapatos kong naiwan kanina sa palasyo dahil sa pagkatapilok.
“Maaari naman po, hindi ako maaaring humindi sapagkat prinsipe na ang nagutos sa akin.” sabi ko at yumuko.
“Simula ngayon h’wag mo na akong tingnan bilang isang prinsipe, mula ngayon magkaibigan na tayo.” at ngumiti ng napakatamis sa akin at humalik.
- Writer
