เขาว่ากันว่า...หนุ่มวิศวะหล่อโลกละลายคลั่งรักฉัน

รู้ได้ไงว่าเดย์ไม่ชอบเด็กปี 1

สรุปฉันกับพี่เดย์ยังไม่ได้พาฟูฟูไปฉีดวัคซีน

เมื่อวานหลังให้ปากคำที่สถานีตำรวจเสร็จ ก็เหลือเวลาอีกชั่วโมงเศษจะเข้ารับน้อง พี่เดย์เลยขับรถพามายังมหาลัยแทนที่จะไปรับฟูฟู ขอสารภาพตามตรงฉันโล่งใจขั้นสุดเมื่อไม่ต้องไปบ้านของรุ่นพี่ผู้ชายน่ะนะ

แถมพอเข้ารับน้องและซ้อมเชียร์ก็ไม่มีใครซุบซิบนินทาเรื่องน่าอับอายที่เคยเกิดขึ้น อย่างมากก็แค่มองๆ ซึ่งเป็นอะไรที่ดีมาก มันทำให้ฉันหายใจโล่งขึ้นเยอะเลย

“ฝัน! มาเลยนั่งเร็ว ขอถามไรหน่อย” พอฉัน พีช เอมและแก้มยุ้ยเลื่อนเปิดประตูเข้ามาในห้องเรียนหลังทานข้าวกลางวันเสร็จ พวกทิชาก็พากันจับฉันให้นั่งลงที่ประจำโดยมีพีชหย่อนตูดลงข้างกันเหมือนเช่นปกติ

“มีไรเหรอ” ฉันมองเพื่อนหลายคนที่ล้อมรอบโต๊ะฉันกับพีชด้วยความแปลกใจ

“ที่เค้าเม้าท์กันทั้ง ม. ใช่เรื่องจริงป่ะ” เอมี่โพล่งถามเปิดประเด็นแต่ทำเอาฉันย่นคอ หรี่ตาหยี

“มีข่าวฉาวของฉันอีกแล้วเหรอ!”

พอเถอะ! แค่นี้ก็ปวดหัวจะแย่แล้ว อย่าเอาหนูไปประเด็นอีกเลยขอเถอะค่ะ!

“พูดงี้พวกแกสี่คนยังไม่ได้อ่านไลน์กลุ่มห้องเราล่ะสิ” เคทถาม

“หึ! ยัง” เอมตอบแทนพลางส่ายหน้า ก่อนจะล้วงมือถือออกมาเข้าไลน์ ไม่ถึงวินาทีก็ทำตาโตแถมยังยื่นหน้าจอมาทางฉันกับพีช

เฮ้ย! รูปฉันกับพี่เดย์ตอนกำลังเปิดประตูจะขึ้นรถหลังให้ปากคำตำรวจเสร็จนี่นา โดนแอบถ่ายเหรอ!

“สรุปเรื่องจริงใช่มั้ยที่พี่เดย์พาแกไปแจ้งความเพราะมีคนปล่อยคลิปน่ะ!” ลิซ่าระรัวถามด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น

“หา!” ฉันเงยหน้าจากมือถือ ตาโตใส่ลิซ่าด้วยความงง

แจ้งความอะไร ปล่อยคลิปอะไรก่อน?

“รู้มั้ยใครเป็นคนปล่อย แล้วมันทำไปทำไม!” เอมี่ยิงคำถามต่อยิ่งทำให้เพื่อนคนอื่นยิ่งแตกตื่น

“อิจฉาแน่เลยใช่มั้ย!” ทิชาถามด้วยสีหน้าเป็นห่วง

ขวับ! ฉัน พีช เอมและแก้มยุ้ยหันมองกันในชั่ววินาที คือมีแค่สามคนนี้เท่านั้นแหละที่รู้ว่าอะไรเป็นอะไรเพราะฝันหวานคนนี้เล่าให้ฟังแล้ว

“แกอย่ายอมนะเว้ยฝัน คนปล่อยคลิปมันคงอิจฉาที่พี่เดย์มาชอบแกเลยกะทำให้แกอาย อีพวกนี้ต้องเอาให้หนัก อย่าให้มันได้ผุดได้เกิด” ลิซ่าว่าอย่างไม่ยอมแถมมองกันด้วยสายตาเป็นห่วง เพื่อนในห้องคนอื่นต่างให้กำลังใจไม่หยุดเช่นกัน ฉันอมยิ้ม กวาดสายตามองทุกคนในความซาบซึ้ง เมื่อวานก็รอบนึงละ วันนี้ก็อีก... น่ารักเนอะเพื่อนเอกญี่ปุ่นของหนู

“พวกแกใจเย็นก่อน เรื่องไม่ใช่งั้น” ฉันยกมือห้ามทำให้ทั้งห้องเปลี่ยนสายตาเป็นงงงวยในชั่วพริบตา

“อ้าว! ถ้างั้นแกกับพี่เดย์ไปโรงพักทำไม” คำถามของเอมี่ทำเอาฉันชะงักเล็กน้อย

เอาวะ! เล่าให้พวกนี้ฟังคงไม่เป็นไรหรอก ยังไงก็เพื่อน อย่างมากก็แค่โดนแซวว่าไปทานข้าวกับผู้เท่านั้นเอ๊ง

“ฉันกับพี่เดย์ไปให้ปากคำเรื่องแกงค์ขโมยเด็ก” ฉันตอบช้าๆ ชัดๆ

“ขโมยเด็ก!” พวกนี้โพล่งเสียงดังคับห้องก่อนจะบอกให้ฉันเล่าโดยด่วน

ฉันเหลือบสายตามองพีชที่นั่งข้างกัน พีชส่งยิ้มให้กันแถมยื่นมือเรียวมาจับมือฉันที่วางอยู่ข้างตัวทำให้ฝันหวานคนนี้ไม่กลัวที่จะโดนแซวแล้วค่ะ

“เรื่องมันก็...” ฉันเปิดปากเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นให้เพื่อนๆ ฟัง เอาแต่เนื้อเน้นๆ ไม่เอาน้ำ และพอเล่าจบ เอมี่เป็นคนแรกที่หวีดร้องทันที

“ถ้างั้นพี่เดย์ก็เป็นฮีโร่ช่วยจับคนร้าย! อ๊าย! พระเอกมากอ่ะแก”

“แกโชคดีมากอ่ะฝัน ผู้ที่มาจีบดันเป็นพระเอกในโลกความจริง อ๊าย!” เคทว่าด้วยสีหน้าเป็นปลื้ม บิดตัวไปมาอย่างเขินๆ

“พี่เดย์ไม่ได้จี...” ยังไม่ทันที่ฉันจะพูดจบ ลิซ่าดันโพล่งถามด้วยสีหน้าตื่นเต้น แววตามีความหวัง

“แกไปมูที่ไหนมาถึงได้พระเอก บอกฉันมั่งฉันต้องได้ผู้!”

“ฉันไม่ได้มูเหอะ” ฉันส่ายหน้าปฏิเสธ ลิซ่าที่ดวงตาระยิบระยับถึงกับเฟลในชั่วพริบตา

“ฝันมันน่ารักขนาดนี้คงไม่ได้มูหรอก แกก็เห็นว่ามีหนุ่มเข้ามาจีบมันไม่หยุด” ทิชาแย้งลิซ่าก่อนจะหันมามองฉันด้วยสายตาเหมือนแซว “เนอะ... ขนาดพี่ว้ากคณะวิศวะยังจีบแกเลย”

นั่นไง! ว่าละต้องโดนแซว... ไม่รอดจนได้

“เออว่ะ ลืมไปเลยว่ามันน่ารัก ขนาดตัวพ่อเอกอื่นยังตามจีบ แล้วเมื่อไหร่ฉันจะได้ผู้ ต้องไปมูที่ไหนวะ” ลิซ่าร้องทำเป็นโวยวายทำเอาพวกเราหัวเราะด้วยความขำ

“มูอะไรกันคะนักศึกษา เล่าให้อาจารย์ฟังบ้างสิคะ” เสียงของอาจารย์เปรมสินี อาจารย์ประจำภาควิชาภาษาญี่ปุ่นถามเหมือนขำทำให้พวกเราสะดุ้ง หันไปยิ้มแหยให้อาจารย์ที่ยืนอยู่หน้าห้องตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ ก่อนจะสลายตัวนั่งที่ใครที่มันทันที

พอจบคลาสยังเหลือเวลาอีกเป็นชั่วโมงถึงจะเข้ารับน้อง เอมกับแก้มยุ้ยก็หันมาชวนฉันกับพีชไปนั่งผ่อนคลายที่คาเฟ่ริมน้ำคณะนิเทศ เคยได้ยินจากพี่ปี 2 ว่าเบเกอรี่ที่คณะนี้อร่อยสุดใน ม. แต่ไม่เคยลองสักทีเพราะงั้นฉันกับพีชพยักหน้าด้วยรอยยิ้มทันควัน

เราสี่คนเดินคุยกันเรื่อยเปื่อยจนถึงที่หมาย ที่นี่บรรยากาศดีจริงด้วยแฮะ นอกจากจะอยู่ริมสระขนาดใหญ่แล้ว ยังมีต้นไม้ให้ร่มเงา ลมเย็นๆ พัดไปมาทำให้ไม่ร้อนจนเกินไป โต๊ะเก้าอี้ก็เป็นเหล็กดัดสีขาวสไตล์มินิมอล... น่ารักชะมัด

ไม่นึกเลยว่าใน ม. จะมีสถานที่มุ้งมิ้งเหมาะกับการออกเดทด้วย แต่เอาจริงไม่มีคู่เดทให้เห็นเลย มีแต่สาวๆ นั่งกินขนมไปเม้าท์มอยไปมากกว่า แฮร่!

“แกสองคนเอาไร เดี๋ยวพวกฉันเข้าไปสั่งให้” เอมและแก้มยุ้ยขันอาสาเมื่อเราสี่คนเดินเข้ามายังโต๊ะว่างเพียงโต๊ะเดียวแถมอยู่บริเวณกลางคาเฟ่

อืม! รู้สึกว่าต้องเข้าไปสั่งเครื่องดื่มและขนมที่ห้องกระจกใสส่วนหน้าด้วยตัวเองแฮะ

“แกสองคนเข้าไปเลือกก่อนเลย ผลัดกัน ฉันอยากไปเลือกเองด้วยเผื่อได้หลายอย่าง” พีชว่าอย่างเล่นลิ้นทำให้พวกเราหัวเราะขำ เอมกับแก้มยุ้ยเดินไปสั่งน้ำสั่งขนม ส่วนฉันกับพีชก็นั่งลงดื่มด่ำบรรยากาศกันไป

“อากาศดีเนอะ” พีชว่าพลางหยิบมือถือขึ้นมาถ่ายวีดีโอรอบๆ ด้วยรอยยิ้มหวานใส

“อื้อ” ฉันพยักหน้ารัวๆ อมยิ้มมองโดยรอบ ก่อนจะสะดุดตากับผู้หญิงโต๊ะข้างๆ ที่มองมาพอดี

โหว! สวยมากกกก! มองมุมไหนก็สวย คนอะไรมีแต่คำว่าสวยเต็มไปหมดเลย! “สวยชะมัด”

“คิก” เธอหัวเราะมองกันด้วยสีหน้าเอ็นดู ก่อนจะบอกฉันว่า “ขอบใจจ้ะ”

“นี่หนูเผลอพูดออกไปเหรอคะ” ฉันถามหน้าตื่นรีบยกมือปิดปากอย่างตกใจ

เธอพยักหน้าด้วยรอยยิ้มหวาน... เขินจัง ดันเผลอพูดออกมาจนอีกฝ่ายรู้ตัว แล้วดูสิเพื่อนเค้าพากันหันมองทั้งโต๊ะเลย เธออ๊องโชว์อีกแล้วนะฝันหวาน! น่าอายมั้ยล่ะ!

“ใครสวยเหรอ” พีชถามด้วยน้ำเสียงแปลกใจแต่ยังไม่ทันที่ฉันจะอธิบาย เพื่อนรักก็โพล่งออกมาด้วยน้ำเสียงตะลึง “โหว! สวยมากกกก”

“ขอบใจจ้ะ น้องสองคนก็น่ารักมากๆ” คำชมของคนสวยทำเอาฉันกับพีชมองหน้ากัน ก่อนจะหันไปยิ้มและก้มหัวให้คนสวยที่แทนตัวเองว่าพี่อย่างเขินๆ

“พวกแก นั่นเด็กเดย์กับเด็กเทมส์”

เสียงซุบซิบทำให้ฉันกับพีชยิ้มเจื่อนลง หันหน้ากลับมาที่โต๊ะพลางถอนหายใจยาว...อีกแล้วสินะ หลังจากนี้ก็จะมีข่าวลือไม่จริงตามมาไม่หยุด ลืมไปว่านี่ไม่ใช่คณะมนุษย์หรือวิศวะ ถ้าอยู่สองคณะนี้ไม่ค่อยมีใครนินทาเราเท่าไหร่ แต่ถ้าเป็นคณะอื่นก็นะ...

“แกสองคนไปสั่งเร็ว มีแต่ของน่ากินๆ ทั้งนั้น เต็มสิบไม่หักอ่ะ”

“ดูของพวกฉันซะก่อนนี่” เสียงร่าเริงที่หัวโต๊ะของเอมและแก้มยุ้ยทำให้ฉันลืมความเฟลได้ชั่วขณะ พอหันมองก็เห็นเบเกอรี่หน้าตาน่าทานรวมถึงน้ำแตงโมปั่นสีสันสดใสอยู่ตรงหน้าแล้ว

“น่ากินจริงด้วย ตาพวกฉันบ้างละ” ฉันว่าพลางลุกขึ้นด้วยรอยยิ้ม สั่งให้ตัวเองสลัดความรู้สึกนอยด์ที่โดนซุบซิบออกไป “ไปหาของอร่อยกินกันพีช” ฉันพยักหน้าชวนพีชที่ลุกตามกันด้วยรอยยิ้ม แต่เราสองคนเดินยังไม่ถึงสามก้าวก็มีน้ำเสียงหมั่นไส้โพล่งขึ้นมาซะก่อน

“จะมีอะไรอร่อยไปกว่าเดย์รึเปล่าน้อ อยู่แค่ปี 1 ดันอ่อยรุ่นพี่วิศวะจนติดกับ สกิลการหลอกล่อผู้ชายคงไม่ธรรมดา”

อีกแล้ว! ทั้งที่ฉันไม่เคยทำแบบที่กล่าวหา ทำไมต้องโดนกระแนะกระแหนเรื่องเดิมไม่หยุด การโดนอะไรซ้ำๆ เดิมๆ เป็นอะไรที่โคตรบั่นทอนจิตใจเลย...

“ก็ว่าสิ อย่างเดย์ไม่น่าชอบเด็กปี1 ถ้าไม่อ่อยเบอร์แรงคงไม่ได้มาหรอก เนี่ยนะสาวใส... ใสไปหมดสิไม่ว่า เฮอะ!” น้ำเสียงขึ้นจมูกที่ดูถูกกันทำให้ฉันเม้มปากแน่น พีชรีบยื่นมือมาจับมือกันอย่างให้กำลังใจ ฉันมองหน้าเพื่อนรัก เห็นแววตาห่วงใยปรากฎในดวงตาคู่หวานระยับเลยรีบส่งยิ้มให้เพื่อน

ได้แต่พร่ำบอกตัวเอง... ไม่ต้องสนเสียงพวกนั้น แต่เอมดันไม่ยอมแถมโพล่งด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ

“เพื่อนของหนูไม่...” เอมยังพูดไม่จบก็มีเสียงใสของใครบางคนแทรกขึ้นมา

“รู้ได้ไงว่าเดย์ไม่ชอบเด็กปี 1 เรารู้จักเดย์มานาน สเป็คของเดย์คือผู้หญิงตัวเล็กๆ หน้าตาน่ารัก ดูน่าทะนุถนอม แล้วอย่างเดย์มีหรือจะดูผู้หญิงไม่ออกว่าคนไหนใสจริงหรือใสปลอม เราว่าเพื่อนเราไม่ได้ซื่อบื้อขนาดนั้นนะ”

“ลิลลี่” น้ำเสียงแตกตื่นของรุ่นพี่ที่กระแนะกระแหนกันทำให้ฉันรู้ว่าคนที่ออกหน้าช่วยฝันหวานคนนี้คือพี่ลิลลี่คนสวยที่นั่งโต๊ะข้างกัน

“ใช่! เราลิลลี่ พวกเธอไม่ควรมาพูดจาให้ร้ายน้องเค้าแบบนี้ถ้าไม่รู้ตื้นลึกหนาบาง เป็นผู้หญิงด้วยกันก็อย่ากดกันให้มากนักเลย”

“ลิลลี่” น้ำเสียงทุ้มที่เรียกพี่ลิลลี่อย่างออดอ้อนทำให้ฉันกับพีชหันไปมอง ก็เห็นเป็นพี่กัส... เพื่อนสนิทกลุ่มเดียวกับพี่เดย์ยืนห่างพวกเราไม่ถึงห้าก้าว

พรึ่บ! พี่ลิลลี่คนสวยไม่ได้ขานตอบแถมยังหยิบสัมภาระ เดินผ่านหน้าฉันไปเพื่อออกอีกทางโดยมีพี่กัสวิ่งตามและเรียกชื่ออยู่อย่างนั้น

ขวับ! ฉันกับพีชมองหน้ากันด้วยความงุนงง สรุปพี่ลิลลี่คนนี้คือใคร? แล้วทำไมพี่กัสถึงวิ่งตามพี่ลิลลี่ไม่หยุด?

เอาเป็นว่าถึงพี่เค้าจะเป็นใครก็ไม่สำคัญ แต่สิ่งที่พี่ลิลลี่ทำ ช่วยแก้ไขสถานการณ์ย่ำแย่ของฉันได้ดีเลย อย่างน้อยผู้คนที่อยู่ในคาเฟ่แห่งนี้จะได้เลิกค่อนแคะฉันสักที!

นางเอกเรื่องถัดไปมาของมินมาแล้วค่ะ ลิลลี่กับเฮียกัสได้ออนสื่อพร้อมกันสักที

อ่านตอนนี้แล้วไม่ต้องคิดมากนะคะ ทำไมฝันหวานโดนอีกแล้ว มันเป็นหนทางทำให้พี่เดย์ทำบางสิ่งบางอย่างค่ะ

สุดท้ายนี้อยากบอกว่าดีใจมากๆ ที่นักอ่านไม่เทกันหลังจากอ่านตอนที่แลัง มีคนบอกว่าพระเอกจิตใจดีมักไม่มีใครซื้อ แต่พอเห็นนักอ่านชอบ มินโคตรดีใจเลย คือแบบถ้าชีวิตจริงเจอคนแบบพี่เดย์...จะไม่รู้สึกดีด้วยยังไงไหวอ่ะเนอะ ฮีน่ารักนะ

ขอบคุณที่ติดตามกันนะคะ รักกก❤️❤️🙏🏻