“สรุปเรื่องเป็นไงกันแน่ ทำไมรุ่นพี่วิศวะคนนั้นบอกว่าพี่เดย์ไปส่งแกที่บ้าน” เอมถามด้วยสายตาจ้องจับผิด
“แล้วไหนพี่เดย์บอกว่าจะโทรหาแกอีก แกมีซัมติงกับพี่เค้าช่ะ!” แก้มยุ้ยโพล่งถามสีหน้าไม่ต่างจากเอมเล่นเอาฉันเผลอกลืนน้ำลายลงคอโดยไม่รู้ตัว
หลังจากพี่เดย์ทิ้งบอมลูกใหญ่เอาไว้ เอมกับแก้มยุ้ยก็ลากฉันมายังรถของเอมโดยมีพีชเดินตามหลังมาติดๆ พอสตาร์ทรถแล้วก็ยังจอดแช่ที่เดิมแต่กำลังซักฟอกฝันหวานคนนี้น่ะสิคะ!
“ซัมติงอะไร...ไม่มีสักหน่อย พี่เดย์แค่ไปส่งฉันที่บ้านน้าเท่านั้น” ฉันอ้อมแอ้มบอกพลางยิ้มเจื่อน
รู้สึกกรรมตามทันยังไงไม่รู้ ก่อนหน้านี้ฉันเคยซักพีชเรื่องเสื้อช็อปพี่เทมส์อยู่กับเพื่อนรักได้ไง ตอนนี้ตัวเองโดนบ้าง... เหงื่อแทบตกทั้งที่แอร์ในรถเย็นฉ่ำ!
“ไหนบอกแค่พาหมาไปฉีดวัคซีนไง” พีชถามด้วยรอยยิ้มขำสายตารู้ทัน
“แกรู้เหรอพีชว่าฝันไปกับพี่เดย์” แก้มยุ้มถามหน้าตื่น
“รู้ดิ เย็นวันศุกร์ฝันบอกฉันว่
