Canımcımın kollarında ne kadar ağladım bilmiyorum. Kocam olacak o şerefsizi öldürmek istiyordum. Benden hayatımı çalmıştı, sahte bir yaşamın içine hapsetmişti, sevdiklerimden nefret etmemi sağlamıştı. Baba oğul yaşamayı hak etmiyorlardı. ‘’Onları öldüreceğim.’’ diyerek ayağa fırladım ve kapıya koştum.
Kerim gelip önüme geçti ve dışarı çıkmama engel oldu. ‘’Pişman olacağın bir şey yapmana izin vermeyeceğim.’’
‘’Neden pişman olayım?’’ diye bağırdım. ‘’Bana yaptıklarını görmüyor musun?’’
‘’Evet, görüyorum.’’ dedi sakince. ‘’Ama öfkenden düşünemiyorsun. Şu kapıdan çık git ve onları öldür. Sonra ne olacak? Bebeğin doğup büyüdüğünde babasını sorduğunda ne diyeceksin? Onu öldürdüm diyebilir misin?’’
Sözleriyle duraksadım ve ellerim karnıma uzandı. O kadar stresliydim ki bebeğimde bu stresten
