Gece sabaha kadar her uykuya daldığımda geri uyanmıştım. Bedenim sürekli titreyip duruyordu. Doktor ilaç için erken diyerek bir şey yapmıyordu ve delirmek üzereydim. Hayatımda hiçbir şeye böyle muhtaç hissetmemiştim. Kendime dayanabileceğimi, güçlü olduğumu söyleyip duruyordum ama dayanamıyordum.
Barış sürekli yanımdaydı. Uyumadan sabaha kadar başımda beklemişti. ‘’Lütfen!’’ dedim Barış’a ‘’Dayanamıyorum. Bir yerden bul getir. Çok değil acımı dindirecek kadar olsun yeter.’’
‘’Olmaz.’’ dediğinde sarılmaya çalıştı ama geri ittim. Mantığım beni öylece terk etmişti.
‘’Defol. İstediğimi yapmayacaksan yaklaşma bana.’’
‘’Ay yüzlüm. Dayanmak zorundasın.’’ Yaklaşmaya çalışıyordu ama geri itiyordum.
‘’Nefret ediyorum hepinizden.’’ Kenarda duran su dolu sürahiyi alıp yere fırlattım. ‘’Burada ac
