ผัวผมเป็นมาเฟีย ( BL )

1.ท้อง

บทที่1 ท้อง

"ห้ะ!! อะไรนะพลอยท้องเหรอ?" น้ำเสียงที่ผมเปล่งออกมามันดังจนทำให้พลอยที่นั่งอยู่บนโซฟาถึงกับสะดุ้งแล้วก็ร้องไห้เสียงดังออกมา

"มันเป็นใคร?" แม้จะเป็นคำถามที่ผมไม่อยากจะเอ่ยออกมาแต่ก็ต้องถามเพื่อหาตัวต้นเหตุของเรื่องนี้

พลอยเปรียบเหมือนแก้วตาดวงใจของผม ผมรักน้องสาวคนนี้มากจนถึงขนาดที่ยอมตายแทนน้องได้เลย แต่ไอ้เหี้ยนั้นมันเป็นใคร บังอาจมาทำลายยอดดวงใจของผม

"ฮื่อๆๆๆพี่เพชรเค้าชื่อกรณ์ค่ะเรียนมหาวิทยาลัยเดียวกับพลอย" หลังจากพูดจบพลอยก็ก้มหน้าร้องไห้อย่างหนัก นิ้วมือเรียวสวยของน้องสาวผมถูกพลอยบีบมันจนขึ้นสีแดงระเรื่อ

ทำให้ผมจำเป็นต้องเดินเข้าไปหย่อนกายลงนั่งใกล้ๆน้องสาว

"แล้วมันว่ายังไง?" ผมอดจะถามต่อไม่ได้ถึงแม้จะรู้ว่าถามไปแล้วพลอยจะสะเทือนใจหนักกว่าเดิมก็ตาม

"เค้าถามพลอยว่าใครเป็นพ่อเด็กค่ะพี่เพชร ฮื่อๆๆๆ" พลอยปล่อยโฮออกมาเหมือนว่าใจจะขาดอีกครั้ง ทำให้ขมับของผมเต้น ตุ้บๆ เพราะความรู้สึกโมโหถึงขีดสุด ผมกำมือของตัวเองเอาไว้แน่นมากแน่นเสียจนเส้นเลือดที่มือปูดโปนขึ้นมา

"ไอ้ระยำ!!! ทำน้องกูท้องแล้วไม่รับผิดชอบมึงได้เจอกูแน่!!" ผมพูดผ่านน้ำเสียงรอดไรฟันออกมาก่อนจะเอี้ยวตัวไปจับที่หัวไหล่ของพลอยแล้วบีบมันเบาๆเพื่อเป็นกำลังใจให้น้องสาว

 เราสองคนพี่น้องมองหน้ากันเพียงครู่แม้ว่าพลอยจะอายุเลยยี่สิบมาแล้วแต่ในสายตาของผมน้องก็ยังเป็นน้องพลอยสามขวบของผมเสมอ 

ผมไม่อยากเห็นน้ำตาของน้องเลย มือแกร่งที่เต็มไปด้วยเส้นเลือดของผมเอื้อมไปดึงตัวของพลอยที่นั่งอยู่ข้างๆมาโอบกอดเอาไว้ทั้งที่ผมควรจะกอดน้องนานแล้วแต่เพราะมัวแต่ควันออกหูอยู่เลยทำให้ผมละเลยเรื่องนี้ไป

"พลอยเดี๋ยวพลอยไปอยู่กับแม่ที่อเมริกาก่อนนะครับคลอดเสร็จแล้วค่อยกลับมา ส่วนเรื่องดร้อปเรียนเดี๋ยวพี่จัดการให้" ผมพยายามหาทางออกที่ดีที่สุดให้กับพลอย

"ค่ะพี่เพชรฮื่ออๆๆๆ"

            ~~~~~

หลังจากจัดการไปส่งพลอยที่สนามบินเพื่อเดินทางไปหาแม่ที่อเมริกาเรียบร้อยแล้ว ผมก็ได้เวลาออกตามล่าไอ้กรณ์ผู้ชายที่ไม่มีความรับผิดชอบคนนั้น

"เจอมันไหมวิน" ผมเอ่ยถามลูกน้องคนสนิททางโทรศัพท์ด้วยน้ำเสียงร้อนรน

[ เจอแล้วครับนายสายข่าวบอกว่ามันจะเดินทางไปต่างประเทศวันนี้ครับ ตอนนี้น่าจะรอขึ้นเครื่องที่สุวรรณภูมิครับ ] ไอ้วินส่งเสียงตามสายตอบกลับผมมา

"วินถ้างั้นแกไปเอาตัวมันมาจากสนามบินแล้วพามาหากูที่บ้าน คนเลวๆแบบมันกูจะจัดการมันอย่างสาสมหึๆๆ"

[ ครับนาย ]

"หึๆๆไอ้กรณ์มึงคิดผิดมากที่มาเล่นกับคนอย่างกู " ผมยกยิ้มที่มุมปากอย่างมีแผนร้าย

[ นายครับ ไอ้กรณ์มันเก่งมากเลยครับ ล้มพวกผมได้เกือบหมดเลยครับ ] น้ำเสียงแหบพร่าปนเสียงหอบของไอ้วินทำให้ผมรู้สึกแปลกใจเป็นอย่างมาก

"ห้ะ!! เป็นไปได้ไงมันเป็นแค่เด็กมหาลัย ที่พ่อแม่ตามใจจนเคยตัวทำอะไรก็ไม่เป็นมันจะมาสู้พวกมึงได้ไงวะ"

[ ผมก็ไม่รู้เหมือนกันครับนาย แต่มันเก่งมากเลยครับเหมือนคนที่ฝึกการต่อสู้มาอย่างชำนาญ ]

"แล้วจับมันได้ไหม?"

[ จะว่าได้ก็ได้จะว่าไม่ได้ก็ได้ครับ แหะๆ ] ผมขมวดคิ้วทั้งสองข้างเข้าหากันเพราะเริ่มจะสับสนกับสิ่งที่ลูกน้องคนสนิทพูดออกมา

"อะไรของมึงวะไอ้วิน?"

[ คือตอนสู้กันมันวิ่งหนีพวกผมไปที่ถนนครับแล้วเจอรถที่ฝ่าไฟแดงมาพุ่งชนตอนนี้อาการสาหัสอยู่ในห้องไอซียูครับ ]

"เหี้ยหล่ะ กูให้จับเป็นไม่ใช่จับตาย"

[ ขอโทษครับนาย ]

"เออ..แล้วอยู่โรงพยาบาลไหน?"

[ โรงพยาบาลxxxครับ]

"ฟื้นหรือยัง?"

[ เพิ่งพ้นขีดอันตรายครับหมอพาไปห้องพักฟื้นแล้วครับ พรุ่งนี้น่าจะฟื้น] 

"โอเค.....งั้นพรุ่งนี้กูจะไปเจอกับมันที่โรงพยาบาลถ้ามันฟื้นแล้วบอกกูด้วย"

[ ครับนาย ]

          ~~~~~

วันต่อมา..

[ นายครับ..คุณกรณ์ฟื้นแล้วนะครับแต่ ... ]เสียงปลายสายอยู่ๆก็ขาดหายไป

"ฟื้นแล้วก็ดีกูจะได้ไปสะสางความแค้นกับมัน แล้วมึงแต่..อะไรวะ" ผมตะคอกถามไอ้วินมือขวาของผมเสียงดัง

[ แต่...คุณกรณ์จำอะไรไม่ได้เลยครับ ] มันตอบเสียงเบาเหมือนกลัวว่าจะโดนผมด่า

"ห้ะ...ถ้ามันจำไม่ได้แล้วกูจะสะสางกับมันยังไงวะ เออๆช่างเถอะ เดี๋ยวพรุ่งนี้กูไปวันนี้กูต้องไปดู บ่อน กับผับ ก่อนช่วงนี้ปัญหาเยอะ"

[ ครับนาย ]

"มึงจำอะไรไม่ได้เหรอวะ..แล้วเรื่องพลอยกูจะสะสางยังไง" ผมขมวดคิ้วหม่นอย่างใช่ความคิด

'หึๆๆกูคิดออกแล้ว' ผมยกยิ้มที่มุมปากออกมาอย่างคนที่คิดว่าแผนนี้มันดีที่สุด

         ~~~~~

เช้าวันต่อมา..

ผมเดินทางไปเยี่ยมไอ้กรณ์ ไอ้น้องเขยระยำที่ทำน้องสาวผมท้องแล้วไม่รับผิดชอบ พอผมก้าวเท้าเข้าไปในห้องผู้ป่วยพลันสายตาผมก็ปะทะเข้ากับดวงตาของคนป่วยที่นอนอยู่บนเตียง

ใบหน้าคมเข้ม จมูกโด่งเป็นสัน และริมฝีปากหยักได้รูปของมันสวยมาก สวยมากกว่าผู้หญิงทุกคนที่ผมเคยเจอมา แต่ถ้ามองอีกมุมมันก็มีความหล่อเข้มไปอีกแบบ

หน้าตาของมันทำให้ผมถึงกับตกตะลึงไปครู่นึง....เพราะหน้าตามันดูดีกว่าในรูปถ่ายอยู่มาก

พอผมได้เจอหน้ามันแผนที่ผมเตรียมไว้ก็เปลี่ยนไปแทบจะในทันที ผมเพ่งมองมันอีกรอบหลังจากที่คิดถึงรูปถ่ายที่ลูกน้องผมเอามาให้ดู มันต่างจากประวัติที่ผมศึกษามาเยอะมาก

ทั้งหน้าตาและความสูงเพราะจากสายตาที่ผมมองสำรวจสรีระของมันแล้ว มันน่าจะสูงเกือบ 185cm หรืออาจจะเกินนั้นซะด้วยซ้ำไป แต่ในใบประวัติของมันที่ลูกน้องผมส่งมาให้มันสูงแค่180เองนะ แต่ช่างเถอะประวัติอาจจะคลาดเคลื่อนได้ ผมเดินเข้าไปหามันพร้อมกับเดินเกมที่ผมวางไว้

"ไงครับน้องกรณ์ฟื้นแล้วใช่ไหมครับ พี่เพชรเป็นห่วงเรามากเลยนะครับรู้ไหม" ไอ้กรณ์ขมวดคิ้วแล้วทอดสายตามองมาที่ผม

"ผมชื่อ..กรณ์เหรอครับ" มันเอ่ยถามออกมาด้วยความสงสัยพร้อมกับชี้นิ้วไปที่ตัวเอง

"ใช่ครับ" ผมตอบ พร้อมกับส่งยิ้มที่คิดว่าหวานที่สุดไปให้ไอ้กรณ์

"แล้วคุณเป็นอะไรกับผมเหรอครับ" แต่ว่ามันยังไม่หมดข้อสงสัยเลยเอ่ยถามผมต่อ

"เป็นสามีครับ" ผมตอบตามแผนที่ผมคิดเอาไว้ ในเมื่อมันทำน้องผมท้องแล้วไม่รับผิดชอบ ผมก็จะทำกับมันให้เหมือนที่มันทำกับน้องผม ผมจะจับมันมาทำเมียซะให้เข็ด หึๆๆ

"ห้ะ!!! ผมเป็นผู้ชายนะครับ ผมเป็นเออ..จะเป็นเมียคุณได้ยังไง?" เด็กนั้นอุทานเสียงหลงพร้อมกับทำตาโต

"ใช่ครับ..เราสองคนเป็นแฟนกันเราอยู่ด้วยกันมาเกือบปีแล้วนะครับ กรณ์งอนพี่เพราะพี่ไม่ค่อยมีเวลาให้ ก็เลยจะเดินทางหนีพี่ไปต่างประเทศพี่ก็เลยให้ลูกน้องไปรับตัวกรณ์มา แต่เราประสบอุบัติเหตุเสียก่อนเลยต้องมาพักฟื้นอยู่ในโรงพยาบาลแห่งนี้ยังไงหล่ะครับ" ผมส่งยิ้มให้กับมันเพื่อให้มันเชื่อในคำพูดของผม

พร้อมกับเล่นละครต่อไป พวกลูกน้องของผมที่ยืนอยู่ภายในห้องต่างพากันทำหน้าไม่ถูกเพราะไม่รู้ว่าผมมีแผนอะไร ทุกคนเลยได้แต่เงียบและปล่อยให้ผมเล่นละครต่อไป

"เหรอครับ..แต่ทำไมผมไม่รู้สึกคุ้นหน้าคุณเลยหล่ะครับ คุณ..เอ่อ.." มันเอ่ยถามผมเสียงเบาเหมือนกับกลัวผมมาก ดี!ยิ่งท่าทีมันเป็นแบบนี้ผมยิ่งรู้สึกสนุกเข้าไปใหญ่

"เพชรจ้ะที่รัก พี่เพชรของน้องกรณ์ไงครับ" ผมส่งยิ้มให้แล้วเดินเข้าไปหาพร้อมกับเอามือข้างหนึ่งยกขึ้นไปแนบที่ข้างแก้มของมัน

"ครับพี่เพชร..ผมจะพยายามนึกเรื่องพี่ให้ออกให้ได้นะครับ" เด็กนั่นมันส่งยิ้มสดใสมาให้ผม จนทำให้ผมรู้สึกได้ถึงใบหน้าที่ร้อนผ่าว

"ช่วงนี้พี่เพชรงานยุ่งนะครับอาจจะไม่ได้มาหาน้องกรณ์ อย่างอนพี่แล้วหนีออกจากโรงพยาบาลนะครับ พี่ห่วงเรานะครับ" ผมยกมือของทั้งสองข้างเกาะกุมมือของกรณ์เอาไว้ และใช้ริมฝีปากอุ่นของผมแตะเบาๆ ลงที่หน้าผากของมัน แม้จะรู้สึกเกลียดแสนเกลียดแต่ก็ต้องจำใจทำเพราะกลัวว่าแผนของตัวเองจะไม่สำเร็จ

เด็กนั่นมองมาที่หมพร้อมกับดวงตาที่เบิกกว้างเหมือนว่าช๊อคกับสิ่งที่ผมทำลงไป วันนี้ผมรู้สึกว่าผมแสดงละครได้แนบเนียนมากขนาดเด็กนั่นยังเชื่อผมเลย หึๆๆๆ ถ้าผมเป็นนักแสดง รางวัลตุ๊กตาทองปีนี้ต้องเป็นของผมอย่างแน่นอน

"พี่เพชร..พี่ดูรักผมมากเลยนะครับ ผมสัญญานะครับว่าจะไม่หนีไปไหน ผมจะรอพี่เพชรมาเยี่ยมนะครับ" เด็กนั่นส่งยิ้มหวานพร้อมกับดวงตาที่เป็นประกายส่งมาให้ผมอีกแล้ว

ตึกๆๆๆ ผมรู้สึกได้ถึงหัวใจของผมที่เต้นแรงมาก เกิดอะไรขึ้นวะกู เฮ้อๆๆ ช่างเถอะสงสัยจะตื่นเต้นที่จะได้แก้แค้นให้พลอย

หนึ่งอาทิตย์ต่อมา..ผมพาไอ้กรณ์มาที่บ้านพักของผมที่อยู่นอกเมือง

"ว้าววสวยจังเลยครับพี่เพชร ผมเคยอยู่ที่นี้เหรอครับ" เด็กนั่นทำหน้าตาตื่นเต้นเหมือนเด็กที่เพิ่งเคยเข้าสวนสนุกเป็นครั้งแรก สายตามันกวาดไปทุกที่แล้วก็ชี้ไปทุกจุด พร้อมกับส่งเสียง ว้าววๆๆ อยู่ตลอดเวลา

"ใช่ครับ..ที่นี่ก็เหมือนเรือนหอของเรา ก่อนที่กรณ์จะประสบอุบัติเหตุ เราชอบที่นี่มากเลยนะครับ เราชอบมานั่งดูต้นไม้กับพี่ที่ตรงนี้" ผมชี้ไปที่เก้าอี้ตัวหนึ่งที่วางอยู่กลางสวน

เด็กนั่นดูตื่นเต้นกับสิ่งที่ผมเล่าให้ฟัง หลังจากผมเล่าจบเด็กนั่นก็วิ่งไปนั่งบนเก้าอี้ที่ผมเพิ่งชี้ไปเมื่อครู่ พร้อมกับเอามือตบเก้าอี้เพื่อให้ผมเดินไปนั่งข้างๆ ผมทรุดกายลงนั่งข้างๆเด็กนั่นก่อนที่จะเผลอยิ้มออกมาแบบไม่รู้ตัว

'เฮ้ย..อย่ายิ้มซิวะนี่มันศัตรูมึงนะไอ้เพชร' จิตใจด้านร้ายของผมมันส่งเสียงเตือนผมออกมาจากภายในสมองอันน้อยนิดของผม จนทำให้ผมต้องสะบัดหัวไล่ความคิดของตัวเอง

"พี่เพชรเป็นอะไรเหรอฮะ ทำไมสะบัดหัวปวดหัวหรือป่าวครับ เดี๋ยวผมไปหายามาให้นะครับ"

'โอ้ยยยไอ้เด็กบ้า อย่ามาทำดีกับกู' 

'กูต้องเกลียดมึงๆๆๆ ห้ามยิ้มตอบๆๆๆ' ผมคุยกับตัวเองในความคิดแต่ๆๆๆ ร่างกายมันไม่ฟัง เพราะมันยิ้มตอบไอ้เด็กบ้านี่ไปแล้ว เฮ้อ!!! มีเสน่ห์ขนาดนี้สินะสาวๆ ถึงได้แย่งกันทั้งมอ.. คอยดูเถอะมึง กูจะเอามึงทำเมียให้ดูหึๆๆ ผมมองมันพร้อมกับยกยิ้มที่มุมปากและหัวเราะในลำคอออกมา

" ทำไมพี่เพชรหัวเราะแบบนั้นหล่ะครับ ผมเริ่มจะกลัวพี่แล้วนะครับ" เด็กนั่นทำหน้าตาเหมือนกับลูกแมวน้อยที่กำลังจะถูกสุนัขรังแกยังไงยังงั้นเลย

"โอ๋ๆๆ ไม่กลัวผัวนะจ้ะ ผัวรักเมียที่สุดในโลกแล้วครับ" ผมเอื้อมมือหนาไปสวมกอดเด็กกรณ์เอาไว้หลังจากพูดจบ

ทำให้ไอ้เด็กกรณ์ถึงกับต้องก้มหน้าลงมองที่พื้นพร้อมกับยิ้มบางเล็กน้อย ผมมองพวงแก้มที่ขึ้นสีแดงระเรื่อของมันด้วยความรู้สึกเอ็นดู

 น่ารักเป็นบ้าเลยไอ้เหี้ย คืนนี้กูต้องเอามึงเป็นเมียให้ได้เลยหึๆๆ ผมหัวเราะอยู่ในความคิดเพราะไม่อยากทำให้แมวน้อยที่อยู่ในอ้อมกอดของผมต้องรู้สึกตื่นกลัว

"คืนนี้นอนกับพี่นะครับ..เราไม่ได้นอนด้วยกันตั้งนานแล้วนะครับ" ผมเริ่มแผนการที่จะเผด็จศึกมันในคืนนี้

"ห้ะ!...ผมเออ..ผมยังกลัวอยู่เลยครับ" เด็กนั้นก้มหน้าตอบผมด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกักเพราะความกลัว ที่ผมรู้ได้ก็เพราะมันนั่งตัวสั่นเทาเลยครับคงจะกลัวจริงๆ

"ไม่ต้องกลัวนะครับ..ปกติเราก็ทำกันทุกวันอยู่แล้ว มีแค่ตอนที่เราเข้าโรงพยาบาลเท่านั้นที่พี่ไม่ได้ทำการบ้านเลย ตอนนี้น้องชายพี่มันคิดถึงหนูมากเลยนะครับรู้ไหม" ผมส่งเสียงออดอ้อนไปให้ไอ้เด็กกรณ์ จนทำให้มันก้มหน้าลงไปแล้วยิ้มเขินอายพร้อมกับหน้าแดงขึ้นมาอีก 'น่ารักเว้ยยย'

"เดี๋ยวพี่ขอตัวไปโทรศัพท์แป้ปนึงนะครับ" ผมส่งยิ้มให้กรณ์เล็กน้อยพอเป็นพิธี

"ได้ครับพี่เพชร" เด็กนั่นยังคงส่งยิ้มมาให้ผมโดยที่ไม่รู้ตัวเลยว่าจะมีอะไรรออยู่ในคืนนี้

ผมที่เดินออกมาจากที่เด็กคนนั้นนั่งอยู่รีบเดินหลบออกมาคุยโทรศัพกับมือขวาของผมทันที

"ไอ้วินวันนี้เอายามาให้กูด้วยนะ เอาแบบแรงๆ กูจะจัดมันให้สลบเลยคืนนี้หึๆๆ " ผมพูดพร้อมกับมองไปที่แมวน้อยของผม ที่กำลังส่งยิ้มหวานมาให้ผมในตอนนี้

############################