ย้อนเวลามาเป็นนางร้าย

ตอนที่ 1 เข้ามายังไงวะเนี่ย!

มีมี่เฉินนอนอ่านนิยายแนวดราม่าตบจูบ อ่านไปก็ด่าตัวร้ายไป ตัวร้ายนี้ก็แหม มันน่าจะทะลุเข้าไปจิกหัวแล้วราดน้ำร้อนลงไปเสียจริง

ในนิยาย...

หยุนเซียงตบอ้ายซินจนล้มฟลุบลงไปกับพื้น นางสั่งให้สาวใช้คนสนิทเสี่ยวลู่ ขึ้นคร่อมตัวนาง แล้วตบซ้ำๆไปที่ใบหน้านางหลายครั้ง หยุนเซียงนั่งลง แล้วบีบปากของนางแล้วเทน้ำลงไปในปากของนาง

"เจ้ามันคนปากพล่อย ชอบเข้ามาขัดขวางข้า เสี่ยวลู่ตบมันอีก!"

เสี่ยวลู่ตบอ้ายซินจนสลบคามือ สายตาคมกริบของหยุนเซียง มองมายังนางอย่างสะใจ

"เสี่ยวลู่นำนางออกไปทิ้งไว้ข้างนอก!" เสี่ยวลู่รีบทำตามคำสั่งนายของตัวเองทันที นางให้เสี่ยวเอ้อหิ้วปีกของอ้ายซินออกไป

หยุนเซียงยิ้มออกมาอย่างพอใจ

"เจ้ารอข้าอยู่ตรงนี้ ห้ามให้ใครเข้าไปรบกวนข้า กับท่านแม่ทัพห้าวเฉิน !"

"เจ้าค่ะ "

หยุนเซียงเปิดประตูเข้าไป นางเยื้องย่างเข้าไปนั่งอยู่ข้างๆตัวของแม่ทัพ ที่ตอนนี้เขานอนหลับไม่รู้สติใดๆ อาจเป็นเพราะฤทธิ์ของยาปลุกกำหนัดยังไม่ออกฤทธิ์เป็นแน่

นางมองไปยังใบหน้าคมสันต์ คิ้ว ตา จมูกปากคมเข้มรับกับใบหน้าเล็กเรียว ช่างหล่อเหลายิ่งนัก นางลุ่มหลงอยากได้เขามานานนม แต่เขากลับไม่เคยหันมามองนางแม้แต่ปลายหางตา

มีแต่นังอ้ายซินที่เข้ามาอยู่ในใจของเขา วันนี้นางจะจัดการเขาให้จงได้ แม่ทัพห้าว หลังจากวันนี้ท่านได้แต่งข้าเข้าเป็นภรรยาเอกอย่างแน่นอน

หยุนเซียงใช้หลังมือค่อยๆลูบไปตามใบหน้าเรียบเนียนของห้าวเฉิน แล้วค่อยๆรูดลงมาเปิดสาบเสื้อของเขาออกจนเห็นแผงอกแกร่งที่ขาวสะอาดตา นางอดไม่ได้ที่จะลูบไล้ตรงนั้น สายตาก็จ้องมองไปยังกล้ามเนื้อหน้าท้องที่แข็งแกร่งเกินที่นางจะอดใจไหว

อยู่ๆ มือหนาก็ยกขึ้นจับมือที่ซุกซนของนาง สายตาเกรี้ยวกราดมองมายังนาง และเขาซัดนางเข้าไปอย่างเต็มแรงกลางหน้าอก เป็นเหตุให้หยุนเซียงตกใจยิ่งนักที่ถูกเขาทำร้าย

นางรีบลุกขึ้นและรีบเปิดประตูหนีออกไปทันที

"เสี่ยวลู่ รีบพาข้าออกไป " เสี่ยวลู่รับคำ รีบพานางออกไปทันที

ห้าวเฉินรีบใส่เสื้อผ้าให้เข้าที่ เขาเสียรู้สตรีที่ร้ายกาจเข้าให้แล้ว ต่อจากนี้นางไม่มีทางได้เข้าใกล้ตัวเขาอีกครั้งอย่างแน่นอน

"น่ารังเกียจยิ่งนัก ..."

...............................................

มีมี่เฉินอ่านมาถึงตรงนี้ นางเผลอหลับไปเพราะความเหนื่อยล้าจากการทำงาน กะว่าจะโต้รุ่งสักหน่อย กว่าจะได้พบนิยายที่เขียนถึงอารมณ์ขนาดนี้ มีมีเฉินค่อยๆหลับไป และไหลตกเตียงหัวกระแทกในทันที

........

" เสี่ยวลู่ อย่าบอกบิดาข้า และคนอื่นๆว่าข้าถูกทำร้าย ! พาข้าไปนอนพัก "

"เจ้าค่ะคุณหนู" เสี่ยวลู่ค่อยๆวางหยุนเซียงลง แล้วรีบห่มผ้าให้นาง จากนั้น ก็รีบไปต้มยาแก้ช้ำในทันที "

........

"คุณหนู คุณหนูเจ้าคะ ยาต้มมาแล้วเจ้าค่ะ รีบลุกขึ้นมาดื่มเถอะเจ้าค่ะ "

เสียงเสี่ยวลู่ปลุกคุณหนูของนางขึ้นมาดื่มยา แต่ก็ไม่มีเสียงตอบรับใดดังมาจากเจ้านายของตน

"คุณหนู คุณหนูเจ้าคะ อย่าล้อข้าเล่นนะเจ้าคะ คุณหนู ๆๆ"

เสี่ยวลู่เริ่มเขย่าตัวนางแรงขึ้นเรื่อย นางเริ่มใจสั่น และตกใจขึ้นมา เสี่ยวลู่เขย่าตัวนางหลายครั้ง จนน้ำตาของนางไหลออกมาเพราะตกใจ เสี่ยวลู่ ค่อยๆยื่นนิ้วมือไปที่ปลายจมูกของหยุนเซียง

แต่ยังไม่ทันจะถึง นางก็ลืมตาขึ้นมาทันที ทำเอาเสี่ยวลู่ตกใจไปเช่นกัน นางหันหน้ามาหาเสี่ยวลู่ เสี่ยวลู่ที่ดีใจแกมตกใจ นางค่อยคลานเข่าเข้ามาหาเจ้านาย

"คุณหนู ทำเอาข้าตกใจแทบตาย "

หยุนเซียงไม่พูดสิ่งใด นางได้แต่มองไปมองมา และรู้สึกเจ็บไปที่หน้าอกเหลือเกิน เหมือนถูกอะไรทับไว้จนเจ็บไปหมด

"ลุกขึ้นเถิดเจ้าค่ะ กินยาที่ข้าต้มมาให้ก่อน " เสี่ยวลู่ค่อยเข้าไปพยุงตัวนางให้ลุกขึ้น ถ้วยยาถูกจับขึ้นมาให้นางได้ดื่มกิน

เมื่อดื่มกินแล้ว เสี่ยวลู่ค่อยๆวางเจ้านายของตัวเองลง

นางนอนลงแต่สายตาก็ยังส่ายไปมาอยู่ดี หลับตาเสียเถอะ อาจจะฝันไปก็ได้ ง่วงจริงๆวันนี้

ในตอนเช้า หยุนเซียงอาการดีขึ้นเล็กน้อย ตอนนี้ภายในนางบอบช้ำอย่างมาก หากไม่ต้องออกแรงนางก็พอเดินเกินไปมาได้

หยุนเซียงลืมตาขึ้นอีกครั้ง นางมองไปมองมาอีกเช่นเดิม นางลุกขึ้นอย่างตกใจ

"นี่มันอะไรกัน !"

หยุนเซียงหยิกไปที่แขน ที่แก้ม ที่ไหล่ ที่สำคัญหยิกไปที่ห***มของตัวเองทั้งสองข้าง

ไม่ได้ฝัน โอ้ยย!! เจ็บ!! นางยกมือขึ้นทาบไปที่หน้าอก ของตัวเอง

นี่มันอะไรกัน แววตาที่หวาดกลัวมองไปมารอบๆ มันที่ไหนกัน

เสียงประตูเปิดเข้ามา หยุนเซียงรีบนอนลงทันที

"คุณหนู เสี่ยวลู่เอายามาให้เจ้าค่ะ"

เสี่ยวลู่ ! ใครล่ะทีนี้

"ลุกขึ้นมาเถิดเจ้าค่ะ รีบกินยาจะได้หายเจ้าค่ะ"

หยุนเซียงลุกขึ้น

"นี่ น้อง เรียกพี่ว่าอะไรนะ"

เสี่ยวลู่เบิกคิ้วขึ้นมาอย่างสูงเพราะเเปลกใจ ที่อยู่ๆคุณหนูของนางพูดแปลกๆ

"อ่ะเอ่อ..คุณหนู ข้าไม่ใช่น้องของท่านเจ้าค่ะ ข้าเป็นเพียงสาวใช้ของคุณหนูเท่านั้น "

หยุนเซียงเลิกผ้าห่มขึ้นแล้วจะลุกขึ้น นางรู้สึกเจ็บแปลบขึ้นมาที่กลางอก พร้อมกระอักเลือดออกมา

เสี่ยวลู่ตกใจ จึงรีบเข้าไปประคองนางให้นั่งลงและรีบหยิบผ้ามาเช็ดเลือด ที่ปากของนาง

"คุณหนู!! รีบกินยาก่อนเจ้าค่ะ "

หยุนเซียงได้แต่มองเสี่ยวลู่ที่ปรนนิบัตินางอย่างถะนุถนอม

"เสี่ยวลู่ ชื่อนี้ข้าได้ยินที่ไหนมาก่อนนะ "

"โธ่!! คุณหนู อย่าล้อเล่นสิเจ้าคะ ข้าเสี่ยวลู่ เป็นสาวใช้ข้างกายของคุณหนูมาเเต่เด็กยังไงล่ะเจ้าคะ"

"เอ่อ..ถ้าเช่นนั้น เจ้าว่า..ข้าชื่ออะไร"

"คุณหนู..ล้อข้าเล่นอีกแล้ว!!"

"ขะข้า เพียงแต่อยากทดสอบเจ้า "

"ก็..คุณหนู..ชื่อ.."

เสียงประตูเปิดดังขึ้นมา

ปัง!!!!

"เซียงเซียงลูกพ่อ พวกบ่าวรายงาน ว่าเจ้าไม่สบาย มีตรงไหนเจ็บบ้างมั้ยลูก "

"หยุนเซียง ท่านพ่อ หยุนเต๋อ เสี่ยวลู่ ห้าวเฉิน อ้ายซิน เซี่ยเจียวเหยานามปากกา "

"โอ้! ไม่ พระเจ้า เข้ามายังไงวะเนี่ย !"

หยุนเซียงตกตะลึงกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นกับตัวเอง

"วันนี้พ่อจะมาบอกข่าวดี แม่ทัพห้าวเฉินยอมตกลงแต่งเจ้าเข้าไปเป็นภรรยาเอกแล้ว พ่อทำทุกอย่างให้ลูกสมดังหวังแล้ว "

หยุนเซียงตอนนี้นางสับสนไปหมด มันเป็นเรื่องจริงหรือความฝันกันแน่ หลุดเข้ามาในนิยาย ที่พึ่งอ่านได้ไม่กี่หน้าเนี่ยนะ เป็นตัวร้าย ที่จะถูกฆ่าตายในตอนจบ โอ้!ม่ายยย

หยุนเซียงหมดสติล้มลงไปกับที่นอนอีกครั้ง ทุกคนต่างร้องเรียกนางเพราะความตกใจ..

จบตอนที่1