ย้อนเวลามาเป็นนางร้าย

ตอนที่ 2 แต่งงานกับพระเอกเนี่ยนะ

หยุนเซียงลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง

"ยังอยู่!! โอ้ยย!!" นางยกมือขึ้นทาบหน้าอกที่เจ็บปวดขึ้นมา

"หลุดเข้ามาในนิยายรึ! บ้าน่า! จะเป็นไปได้ยังไง "

นางมองดูไปรอบๆ แล้วก้มลงมา ยกมือ ยกแขน ยกขาขึ้น แล้วลองร้องเพลงขึ้นมาอย่างเสียงดัง

เสี่ยวลู่ที่ได้ยิน นางรีบเข้ามาทันที คิดว่า คุณหนูเรียกใช้ แต่พอมองหน้านางออกไป กลับเห็นเลือดที่นางกระอักออกมา

หยุนเซียงยกมือขึ้น ปาดเอาเลือดที่ปากออกมาดู เรื่องจริง จริงๆแล้วนางต้องตาย บทที่อ่านตอนนั้น มันคือจุดจบของหยุนเซียง แต่ข้าหลุดเข้ามา แถมยังตายยากอีก

โอ้ยตาย! จะถูกทรมานอะไรอีกน้อ หยุนเซียงเอ้ย!! นางถูกจับตัวให้นอนลง เพราะกระอักเลือดออกมามาก จริงๆแล้วนางจะใช้ชีวิตนี้ต่อไปอย่างไรดี หลีกเลี่ยงก็ไม่ได้อีก

แถมยังจะต้องแต่งงานอีกต่างหาก ไม่อยากจะคิด ชีวิตจะต้องเจออะไรอีก ขอให้ข้ารีบกลับไปทีเถิด

ในวันต่อมา ห้าวเฉินและบิดาของเขามาเยี่ยมหยุนเซียง ได้ยินข่าวว่านางป่วยบิดาเขาห้าวเทียนจึงต้องบังคับเขามาด้วย มาดูว่าทีภรรยาไปในตัว

หยุนเต๋อและห้าวเทียนทักทายกัน แล้วพาห้าวเฉินเข้าไปดูอาการของนาง

"เสี่ยวลู่ พวกเขารู้ได้อย่างไร ว่าข้าป่วย!"

"คือว่า..นายท่าน.."

"ท่านพ่อ..โอ้ยย!! หยุนเซียงยกมือขึ้นมาทาบที่หน้าอก

เสียงประตูเปิดดังขึ้น ห้าวเทียนและลูกชายของเขา ห้าวเฉินก้าวเข้ามา

หยุนเซียงนอนมองดูทั้งคู่เดินเข้ามาด้วยกัน คนนี้แก่แล้ว ต้องเป็นห้าวเทียนอีกคน คือคนที่จะฆ่าหยุนเซียง! ห้าวเฉิน!!

หยุนเซียงเบิกตากว้าง มองสบตาของห้าวเฉินที่ยืนหน้าตาย สีหน้าราบเรียบบ่งบอกว่าเบื่อเต็มทน หยุนเซียงได้แต่มองไปที่เขา นางรู้สึกหน้าชาขึ้นมา และรู้สึกว่า สายตาที่มองมา ดูฉงนสงสัย เขาคิดว่าเหตุใดนางยังมีชีวิตอยู่ อีกทั้งยังไม่บอกใครเรื่องที่เขาซัดนางอย่างแรง

หรือว่าอาจจะกลัวเสียหน้าที่รอบวางยาปลุกกำหนัดแม่ทัพอย่างเขา ฮึ! ผู้หญิงแบบนี้ อยู่กับใครชีวิตก็คงไม่ดีขึ้น น่าสมเพชยิ่งนัก หากแต่งนางเข้าไป เขาจะขอไปออกรบที่ชายแดนสักสามปี กลับมาค่อยมาหย่ากับนาง

แค่คิดก็สุดจะทน สตรีเช่นนี้คงจะขาดบุรุษไม่ได้! เขาถอนหายใจออกมาอย่างแรง จนทุกคนมองมาทางเขา

บิดาของหยุนเซียงจึงพูดขึ้น

"พวกเจ้าสองคน คงมีเรื่องอยากคุยกัน พี่ห้าว เชิญไปดื่มน้ำชารอเด็กๆทางนี้ดีกว่าขอรับ"

"อืมม..ดีเช่นกัน "

"เสี่ยวลู่ ยืนอยู่อีกทำไม ไปรินน้ำชาให้ข้า!"

"เจ้าค่ะนายท่าน "

เสี่ยวลู่เดินออกไปพร้อมกับมองหน้าของคุณหนูอย่างเป็นห่วง หยุนเซียงพยักหน้าให้นางออกไป

ภายในห้องเงียบสงัด มีเพียงเขาและนางที่มองหน้าของกันและกันอย่างไม่มีคำพูดใด ห้าวเฉินกำกระบี่แน่น เขาไม่อยากจะมองหน้าของนาง แม้แต่จะพูดคุยเขายังไม่อยากจะคิด

เขาค่อยๆเดินไปนั่งที่โต๊ะ หยุนเซียงรู้สึกแน่นหน้าอกขึ้นมา

"ออกไป ข้าจะพักผ่อน " หน้าของนางเริ่มซีด

เขาจึงลุกขึ้นจะเดินออกไปและกำลังจะหันหลัง

หยุนซีนางทนไม่ไหว หยิบกระโถนข้างๆแล้วรีบลุกขึ้น นางอาเจียนออกมาเป็นเลือดอีกแล้ว น้ำตาของนางถึงกับไหลออกมา เพราะเจ็บปวดทรมานเกินทน สงสัยนางคงจะไม่รอด ทำไมต้องให้มาเข้าร่างแล้วมาทรมานก่อนตายแบบนี้ด้วยนะ

ห้าวเฉินหันไปมองนาง เขาซัดนางแรงจนภายในบอบช้ำขนาดนี้ เหตุใดจึงไม่ยอมปริปากบอกใครอีกเล่า เขาจะเดินเข้ามาดูนาง

หยุนเซียงรีบยกมือขึ้น

"ออกไป ข้าอยากพัก อย่าเข้ามาใกล้ข้า ! ออกไปเถิด " นางพูดออกมา อีกทั้งเลือดยังเต็มปากของนาง

ตอนนั้นเขาอยากให้นางตายจริงๆ จึงซัดนางไปอย่างแรง แต่ตอนนี้นางไม่ตาย อีกทั้งยังทรมานขนาดนี้ ในใจก็รู้สึกผิด แต่ถ้านางหายนางก็คงกลับไปวอแวเขาเช่นเดิม อีกอย่างเขาจะต้องแต่งนางอีกไม่ช้า

ห้าวเฉินตัดสินใจเดินเข้าไปใกล้ๆนางที่ตอนนี้นางหน้าซีด และมีเหงื่อผุดออกมาตามขอบใบหน้า

"แม่ทัพห้าว ออกไปเสียเถอะ ข้าอยากจะพัก "

เขาเห็นอาการของนางไม่สู้ดีนัก เขาจึงเดินเข้าไปนั่งข้างๆนาง

แล้วล้วงเอายาออกมา

"ยานี่แก้อาการบาดเจ็บภายใน เจ้าจงกินสามเวลาหลังอาหาร ไม่นานอาการก็จะดีขึ้น "

เขาเทเม็ดยาออกมา แล้วยื่นมันใส่ปากนาง หยุนซีมองหน้าของเขาที่ไร้รอยยิ้ม เขายัดยานั้นเข้าปากนาง แล้วเทน้ำให้นางดื่มยาลงไป

"หยุนซีนางรู้สึกว่าไม่ไหว นางจึงค่อยๆเอนตัวนอนลง นางค่อยๆหลับตา น้ำตาไหลลงปลายหางตา แล้วพร่ำเรียกหาแม่ของนางภายในใจ

'แม่จ๋า ..หนูเจ็บ เจ็บจนจะทนไม่ไหวแล้ว"

ห้าวเฉินเห็นอาการของนาง เขารู้สึกผิดยิ่งนัก แต่ทำอย่างไรได้ ในเมื่อไม่ชอบแต่งไปก็หย่ากันอยู่ดี เขาแค่ไม่อยากขัดใจบิดา หยุนเซียงนอนหลับไป ห้าวเฉินจึงเดินออกไป

หลายวันผ่านไป หยุนเซียงอาการดีขึ้น อาการเจ็บหน้าอกเกิดขึ้นเป็นบางครั้ง นางอยากออกมาด้านนอก

นางค่อยๆลุกจากเตียงแล้วเดินไปส่องกระจก นางตกใจจนแทบบ้า หยุนเซียงงามขนาดนี้ แล้วอ้ายซินจะงามขนาดไหน นางมองกระจก แล้วโพสท่าไปมา

เสี่ยวลู่เข้ามา นางจัดการแต่งตัวให้กับหยุนเซียง วันนี้นางจะค่อยๆเดินเล่นภายในจวนของท่านพ่อ..อิอิ ท่านพ่อ กระดากปากเสียจริง ตั้งแต่เกิดมานางไม่มีพ่อ เพราะพ่อเสียตั้งแต่นางอยู่ในท้อง วันนี้ต้องเรียกท่านพ่อ จักกะจี๋ดีนัก

หนุนเซียงเดินเล่นไปมาพอดีกับเจอกับบิดาเข้าพอดี

"เซียงเซียง พ่อมีข่าวดีจะบอก อีกสามวันเจ้าจะได้เข้าพิธีแต่งงานกับแม่ทัพห้าวแล้วนะ คนเก่งของพ่อ ฮ่าๆๆ " พูดจบเขาก็หัวเราะเดินออกไป

เซียงเซียงตกใจ แต่งงานกับแม่ทัพห้าว หน้าน้ำแข็งขนาดนั้น จะฆ่านางตายอีกกี่รอบกันนะ

จบตอนที่2

_______________________________