ย้อนเวลามาเป็นนางร้าย

ตอนที่ 3 สตรีเช่นเจ้าทำทุกอย่างอย่างสิ้นคิด

ทางด้านห้าวเฉินเมื่อรู้ว่า อีกสามวันเขาจะต้องเข้าพิธีแต่งงาน เขาก็นึกโมโหอยู่ ทั้งในใจก็รู้มาก่อนอยู่แล้ว แต่ทางบ้านของนางก็เร่งรัดเสียจริง แบบนี้ไม่เรียกว่ามัดมือชก แล้วจะเรียกว่าอันใด

เขาปาจอกน้ำชาลงไปกับพื้นอย่างเสียงดัง

"เซียงเซียงสตรีเช่นเจ้าทำทุกอย่างอย่างสิ้นคิด"

สายตาดุเข้มตวัดขึ้นมา ในมือกำแน่นเพราะรู้สึกเกลียดนางยิ่ง สตรีร้ายกาจ ไม่มีความเอียงอายต่อบุรุษเพศ น่าขยะแขยงยิ่งนัก ห้าวเฉินลุกอย่างแรงขึ้นจนเก้าอี้ตรงนั้นล้มลงไป แล้วเดินไปหาบิดา

" คารวะท่านพ่อ ข้ามีเรื่องอยากจะมาข้อร้อง"

ห้าวเทียนที่ยืนอยู่หันหน้ามา

"หากเป็นเรื่องแต่งงานพ่อให้ไม่ได้ ฝ่าบาทได้ลงนามในราชโองการไปแล้ว "

"ถ้าเช่นนั้น ให้ฝ่ายนั้นไปทูลขอยกเลิกกับฝ่าบาทได้หรือไม่ท่านพ่อ"

"เฮ้อ! ห้าวเฉิน พ่อรู้ว่าเจ้าลำบากใจ พ่อก็ลำบากใจเช่นกัน บิดาของนางเป็นที่ปรึกษาของฝ่าบา หากพวกเราทำให้เขาไม่พอใจ พวกเขาจะทูกกับฝ่าบาทว่าอย่างไรก็ได้"

"เหตุใดท่านต้องกลัวพวกนั้นด้วยท่านพ่อ ข้าเป็นถึงแม่ทัพแห่งหนานผิง มีสิ่งใดให้ท่านกลัวเกรงอีกเล่า"

"ไม่มีสิ่งใดทำให้พ่อกลัวเกรงหรอกอาเฉิน แต่พ่อไม่อย่างมีเรื่องบาดหมางแคลงใจกับผู้ใด อีกอย่างหยุนเซียงนางก็เป็นเด็กน่ารัก เจ้าควรให้โอกาสนางบ้าง "

พูดจบห้าวเทียนจึงเดินออกไป ห้าวเฉินหมดคำจะพูด ที่แท้บิดาของเขาก็ชอบนางเช่นกัน นางโมโหร้ายขนาดนั้นแม้หน้าตาสวยงามมากมายขนาดไหน เขาคงทำใจรักหรือชอบนางไม่ลงเป็นแน่ พูดจบเขาก็อยากออกมาข้างนอก วันนี้ได้ยินว่า อ้ายซินจะออกไปซื้อของให้มารดา

อ้ายซินแม้ว่านางจะไม่ได้ร่ำรวยแต่นางช่างอ่อนโยน อ่อนหวานอีกทั้งหน้าตาของนางสวยงามอย่างมากเป็นที่หมายปองของคุณชายหลายบ้านเช่นกัน

หนึ่งในนั้นคือคุณชายห้าวเฉินแม่ทัพใหญ่ ที่ได้พบนางโดยบังเอิญ เขาคิดถึงนางเสมอมา ผ้าเช็ดหน้าของนางที่เคยมอบไว้ให้เขายังเก็บไว้ ติดกายเขาตลอด

วันนี้เป็นวันทอากาศดี หยุนเซียงอยากออกไปเดินเล่น นางอยากออกไปดูโลกภายนอกของนิยาย อยากดูว่าเหมือนในซีรี่ย์ที่นางเคยดูประจำหรือไม่

ในตลาด..

หยุนเซียงในชุดสีแดงสีเลือด ผิวขาวนวลเนียนส่งให้ใบหน้าของนางเปล่งประกาย แววตาที่คมกริบปานนกเหยี่ยวเมื่อเหลียวมองไปทางใด ผู้คนกลับหลบตาของนาง และไม่มีชาวบ้านคนไหนกล้ามาเดินใกล้ๆ

หยุนเซียงขมวดคิ้ว เพราะรู้สึกงงและสงสัย ว่าผู้คนเหล่านี้กลัวอะไรนาง เดินๆไป นางก็คิดออก อ้อ!! หยุนเซียงเป็นคนร้ายกาจ หากนางอาละวาดขึ้นมา ตลาดแทบจะแตกแน่ๆ ผู้คนจึงหลีกเลี่ยงไม่อยากจะพูดคุยเจรจากับนาง

ช่างเถอะ! ดีแล้วเดินดูของไปเรื่อยๆดีกว่า หยุนเซียงเดินดูอาคารสิ่งปลูกสร้าง ร้านค้า พ่อค้าแม่ค้า อาหาร ของกิน นางตื่นตาเป็นอย่างมาก ทุกอย่างดูมีสีสันมากกว่าในซีรี่ย์และชีวิตจริง อีกทั้งผู้คน ชายหญิง เด็กดูมีแต่คนหน้าตาดีๆ ก็เพลินตาดีนะ

หยุนเซียงเดินดูของไปเพลินๆ อยู่ๆนางก็ได้ยินเสียงของผู้คนเสียงดังมาจากด้านหน้า

หยุนเซียงมองหน้าเสี่ยวลู่ เสี่ยวลู่ส่ายหน้าบ่งบอกว่าอย่าเข้าไป แต่นางยิ่งอยากรู้ หยุนเซียงไม่สนใจนางเดินแหวกผู้คนเข้าไปดู

"หยุดนะ ปล่อยข้านะ! " เสียงหญิงสาวอ้อนวอนขอร้อง ชายหนุ่มที่กำลังดึงกระชากแขนหญิงสาว แต่เหตุใดไม่มีใครช่วย แค่มายืนมุงดูอยู่เฉยๆ หยุนเซียงมองไปที่นาง นางช่างงามจับใจยิ่ง

"ไปเถอะ แต่งกับข้าแล้วเจ้าจะสุขสบายไปทั้งชาติ!"

"ไม่! ปล่อยข้านะ ! "

หยุนเซียงนางทนไม่ไหว ตอนนี้นางคือสตรีร้ายกาจที่ไม่ว่าใครหน้าไหนต่างก็กลัวเกรง เอาล่ะ จะเห็นคนชายรังแกหญิงแบบนี้ไม่ได้ ต้องเข้าไปช่วยเสียก่อน

เพี๊ยะ!!!

หน้าของบุรุษหนุ่มคนนั้นถูกนางตบจนหน้าหัน เขาโมโหยกมือขึ้นจะมาทำร้ายนาง แต่เมื่อมองใบหน้าและแววตาของนาง ที่ดูดุดันคมกริบยิ่งกว่ามีดคมแล้ว ช่างน่ากลัวยิ่งนัก คุณหนูหยุนเซียง

เขารีบถอยหลัง แล้ววิ่งแหวกผู้คนที่ยืนอยู่ตรงนั้นออกไปทันที หยุนเซียงเดินเข้ามาหานาง แล้วค่อยๆก้มลง ยื่นมือออกไป เพื่อจะพยุงนางให้ยืนขึ้น

"หยุดนะ!! "

เสียงบุรุษหนุ่มดังแทรกเข้ามาในโสดประสาท เขาเดินเข้ามามิทันได้สอบถามใดๆ เขาก็ผลักนางล้มลงไปอย่างแรง

หยุนเซียงล้มลง นางเจ็บหน้าอกขึ้นมาทันที

"โอ้ย!! ผลักข้าทำไม!" หยุนเซียงเงยหน้าขึ้น แล้วมองมาที่คนตัวใหญ่ ที่กำลังก้มพยุงแม่นางด้านหน้า

"อ้ายซิน เกิดอันใดขึ้น " อ้ายซินไม่พูดสิ่งใดออกมา เอาแต่ยืนร้องไห้

อ้ายซินรึ ! นางเอก ว้าวว สวยขนาดนี้นักเจียนจินตนาการได้เช่นไร

หยุนซียืนมองหน้าของอ้ายซิน นางงามยิ่งนัก งามจนมิอยากจะละสายตาจากนางได้

เสี่ยวลู่รีบเข้ามาประคองหยุนเซียง นางเจ็บในอกขึ้นมา

"คุณหนู!!"

อยู่ๆสายตาของว่าทีสามีในอนาคตมองมาที่นางอย่างกับว่าอยากจะฆ่านางเสียให้สิ้นลงตรงนี้ มือของเขาชี้มาที่ด้านหน้าของนาง

"หยุนเซียง แม้ที่ที่มีผู้คนเดินขวักไขว่ไปมามากมาย เจ้ายังไม่ละเว้นนาง จิตใจโหดเหี้ยมเชานนี้จะมีชายใดมารักเจ้าลงกันเล่า เจ้ามันน่ารังเกียจสิ้นดี !"

"อ้านซิน ไปกันเถอะ " อ้ายซินมองหน้าของหยุนเซียงแล้วมองไปที่ห้าวเฉิน นางไม่พูดอันใดออกมา ห้าวเฉินพยุงนางขึ้นแล้วพานางออกไปจากตรงนั้นทันที

" อะไรกัน ! มาด่าทำไม ไม่ได้ทำร้ายนางสักหน่อย อ้ายซินหรือช่างน่ารักและสวยในคนคนเดียวกันเลยรึนี่ อ่ะโอ้ย!!"

"คุณหนูเจ้าคะ "

"เสี่ยวลู่ ข้าเจ็บ พาข้ากลับไปกินยาก่อน"

เจ้าค่ะ

จบตอนที่3