ย้อนเวลามาเป็นนางร้าย

ตอนที่ 4 แต่งงาน

ห้าวเฉินพยุงอ้ายซินออกมาจากที่ตรงนั้น เขาพานางเดินกลับมาส่งที่หน้าบ้านของนาง ห้าวเฉินได้แต่ก้มหน้าลงและส่งสายตามองไปที่อ้ายซิน เขาไม่มีคำพูดใดเพียงแต่ค่อยๆหันหลังเพื่อที่จะเดินออกมา

อ้ายซินจึงเรียกชื่อของเขา

"ห้าวเฉิน!!"

เมื่อห้าวเฉิน นั้นหันหลังจะเดินออกไป เขาหยุดชะงักเมื่อได้ยินเสียงเรียก จากอ้ายซิน

"แม่นางหยุนเซียง ไม่ได้เป็นคนทำร้ายข้า นางเพียงแต่เข้ามาช่วยข้าจากชายคนนั้น!"

ห้าวเฉินหันหน้ากลับมาทันที เขามองมาที่นาง แล้วเดินกลับไปหานาง

"อ้ายซิน เจ้าไม่เป็นไรก็ดีแล้ว วันนั้นเจ้าก็ถูกนางทำร้ายมิใช่น้อย หากไม่จำเป็นจข้าไม่อยากให้เจ้าเข้าใกล้นางอีก "

อ้ายซินพยักหน้า แล้วพูดต่อ

"แล้วเรื่องที่ท่านต้องแต่งกับนาง .."

"ข้ามิอาจฝืนคำของฝ่าบาทได้ อ้ายซินข้าไม่มีสิ่งใดจะพูดอีก เพียงแต่อยากบอกกับเจ้าว่า รักษาตัวด้วย" ห้าวเฉินพูดจบก็เดินจากนางไป

"ห้าวเฉิน แล้วสัญญาระหว่างข้ากับท่านเล่า ท่านจะทำอย่างไร"

ห้าวเฉินเพียงแต่หยุดชะงัก

"ลืมมันไปซะ แล้วไปเริ่มใหม่กับคนที่ดีกว่าข้าเถอะ"

เขาพูดเพียงเท่านี้ แล้วเดินจากไป อ้ายซินน้ำตาไหลออกมา นางเจ็บปวดที่ห้าวเฉินตัดขาดนางอย่างสิ้นเชิง

" มันง่ายที่ไหนกันนะ ที่จะลืมทุกอย่างไป ห้าวเฉิน"

สามวันต่อมา ..

พิธีแต่งงานถูกจัดอย่างยิ่งใหญ่ หยุนเซียงเก้ๆกังเพราะไม่รู้พิธีการแบบโบราณ เสื้อผ้าก็หนา เครื่องประดับก็มากมายหนักไปหมด นางรู้สึกรำคาญยิ่ง

หยุนเซียงค่อยๆเดินไป นางมองไม่เห็นทาง พยายามจะเปิดผ้าปิดหน้าเพื่อมองทาง แต่อยู่ๆ มือหนานุ่มก็จับนางไว้ นางพยายามจะดึงมือออกจากเขา ยิ่งจะสะบัดเขายิ่งกำแน่น จนต้องปล่อยให้เขาจับมือนางไว้แบบนั้น

หลังจากคำนับฟ้าดินเสร็จเรียบร้อย เจ้าสาวถูกส่งตัวเข้าห้องหอ และรอเจ้าบ่าวเพื่อเข้าไปดื่มเหล้ามงคล

หยุนเซียงนั่งรออยู่อย่างนั้น นางรู้สึกว่า นางรอห้าวเฉินนานมากแล้ว นางรู้สึกเหนื่อย และหนักอุปกรณ์ที่อยู่บนหัวนางเต็มทน หยุนเซียงจึงเรียกเสี่ยวลู่เข้ามา

"เสี่ยวลู่ เสี่ยวลู่ "

"เจ้าคะคุณหนู ข้าเมื่อยมากแล้ว จนป่านนี้เจ้าบ่าวยังไม่มา ถอดชุดให้ข้าเถอะ ข้าอยากอาบน้ำ "

"ไม่ได้นะเจ้าคะคุณหนู ไม่ว่าจะนานแค่ไหนก็ต้องรอเจ้าบ่าวนะเจ้าคะ " เสี่ยวลู่พูดจบจึงรีบออกไป

"โอ้ยย!! อะไรกันเนี่ย ! คนบ้าเอ๊ย!จะลีลาอะไรนักหนา ข้าทั้งหิวทั้งง่วง หึ่ยยย!" หยุนเซียงทนไม่ไหว นางดึงผ้าออกมาแล้วแล้วดึงเคื่องประดับหัวออก ผมหลุดลงสยายออกอย่างสวยงาม นางถอดเสื้อนอกออก และเดินไปดูอาหาร

หยุนเซียงไม่รอช้า ท้องมันหิว ประเพณี ธรรมเนียมอะไรก็ช่าง ไม่สนแล้ว หิวจนจะกินคนได้ทั้งคนแล้ว

นางกินอาหารตรงหน้าอย่างอร่อย แต่ก็กินได้ไม่เยอะ เพราะชุดมันรัดเหลือเกิน นางคลายชุดออกให้เหลือแต่ชุดบางๆด้านใน

"เฮ้อ! ค่อยสบายตัวหน่อย " หยุนเซียงนั่งลงกินข้าว หลังจากนั้นก็ตามด้วยของหวาน สุดท้ายก็สำลัก เพราะกินเร็วเกินไป นางจึงเทน้ำชาจากกาที่วางไว้ โดยไม่รู้ว่า อาหารและน้ำ รวมทั้งสุรามียาปลุกกำหนัดทั้งหมด

หยุนเซียงหันไปเห็นเหล้าที่วางไว้ตรงนั้น

"แม่ทัพ ! ท่านมาช้านัก ข้าจะดื่มเหล้ามงคลให้ท่านเอง " นางยกจอกเหล้าทั้งสองจอกขึ้นมาดื่ม รวดเดียว

"อื้ม ! สุราในนิยาย อร่อยสุดยอด เหมือนกับดื่มน้ำหวานเลยแฮะ สงสัยกินแล้วคงไม่เมา ขอกินอีกสักหน่อยนะ " หยุนเซียงเทเหล้าลงจอกเพิ่ม แล้วดื่มกินจนหมด

เมื่อหนังท้องตึง หนังตาก็หย่อน นางรู้สึกง่วง จึงนอนลงไป ไม่นานก็หลับไป เพราะพิษสุรา ตอนนี้แก้มของนางแดงระเรื่อขึ้นมาทั้งสองข้าง เพราะผิวที่ขาวปานหิมะของนาง ไม่ว่าจะทำอะไรขึ้นมานิดหน่อยก็จะแก้มแดงขึ้นมาทันที

ไม่นาน นางเริ่มดิ้นไปมา และรู้สึกร้อนวูบวาบไปทั้งตัว ทั้งเมา ทั้งฤทธิ์ยาปลุกกำหนัด ผสมปนเปกันอยู่ในร่างนาง

เสียงประตูเปิดดังเข้ามา เขาหยุดชะงัก เมื่อเห็นเสื้อผ้าเครื่องประดับตกเกลื่อนกลาดกระจัดกระจาย สายตามองไปดูคนที่นอนอยู่บนเตียง เสื้อผ้าหลุดรุ่ย นอนดิ้นไปมา

ช่างน่าทุเรศยิ่งนัก นางไม่สมกับเป็นกุลสตรีจริงๆ มองไปที่โต๊ะอาหาร อาหารก็ถูกกินจนเกลี้ยง แถมเสื้อผ้าอาภรณ์ยัง...นี่นางกำลังยั่วยวนเขางั้นรึ น่ารังเกียจสิ้นดี

หยุนเซียงลุกขึ้นนางลืมตาขึ้นมามองคนตรงหน้า ตอนนี้นางเมามายพร้อมกับฤทธิ์กำหนัด นางยิ้มออกมามองคนตรงหน้าที่ยืนมองมาที่เธอ

"แม่ทัพ มาช้าจัง ข้ารอท่านอยู่นานแล้ว มาเถิด มาหาข้า ตอนนี้ข้าอยากจะสัมผัสท่านนัก "

นางลุกขึ้นกระโจนเข้ามาหาเขาทันที ห้าวเฉินหลบทัน ทำให้นางล้มลงไปกับพื้น นางหัวเราะออกมา

"เล่นไล่จับรึ ข้าเก่งนะ มามะให้ข้าจับซะดีๆ ฮ่าๆๆ"

หยุนเซียงลุกขึ้นวิ่งตามจับห้าวเฉินไปมาจนนางล้มฟลุ๊บไปที่เตียง

"แม่ทัพ..ข้าร้อน ข้าจะทนไม่ไหวแล้ว มาให้ข้าได้จับตัวท่านสักทีเถอะ"

"เจ้ามันหน้าไม่อาย! มีที่ไหนสตรีไล่จับผู้ชาย"

"ที่นี่ไง ข้าเองสตรีไล่จับผู้ชาย มาเร็วข้าเหนื่อยแล้วนะ "

นางวิ่งไล่ห้าวเฉินจนล้มฟลุ๊บไปกับที่นอน นางนอนแน่นิ่งไป ห้าวเฉินเห็นว่านางนิ่งไปแล้ว เขาจึงเดินเข้าไปดูใกล้ๆ เอามือสะกิดไปที่ไหล่ของนางซ้ำๆ แต่นางยังแน่นิ่ง

เขาจึงค่อยๆก้มหน้าลง หยุนเซียงได้โอกาสตอนเขาเผลอ ดึงห้าวเฉินจนเสียหลักล้มลงไปทีเตียงนอน หยุนเซียงได้โอกาสนางขึ้นคร่อมเขาทันที

ฤทธิ์ของยากำหนัดทำให้นางทำอะไรลงไปแบบไม่ยั้งคิด ห้าวเฉินไม่ทันตั้งตัว ก็ถูกหยุนเซียงบดจูบเข้าไปอย่างรุนแรงหิวกระหาย เขาเบิกตากว้าง ขึ้นมา

หยุนเซียงซุกไซร้ตามซอกคอของห้าวเฉินอย่างหยักหน่วงและรุนแรง มือก็ดึงเสื้อของเขาออก ห้าวเฉินตั้งสติได้ เขาจับมือปลาหมึกของนางไว้แล้วรีบพลิกตัวกลับ

ตอนนี้เขาเห็นนางทุรนทุราย ดิ้นไปมาไม่ได้สติ เกือบไปอีกครั้งที่เขาเกือบจะทำร้ายนางอีก อาการแบบนี้ยาปลุกกำหนัดแน่ๆ

ห้าวเฉินอุ้มนางขึ้นมาทันที แล้วพานางไปที่อ่างอาบน้ำ เขาปล่อยนางลงไปอย่างแรงจนนางจมแล้วนางก็รีบโผล่ขึ้นมาทันที ตอนนี้นางรู้สึกหนาวและเริ่มได้สติ

"เสี่ยวลู่!"ห้าวเฉินเรียกนาง

"เจ้าค่ะ ท่านแม่ทัพ"

"พานายของเจ้าไปเปลี่ยนเสื้อผ้า แล้วเอายานี่ให้นางกิน "

"ยาอะไรเจ้าคะท่านแม่ทัพ"

"ยาถอนพิษปลุกกำหนัด ไม่รู้อีกได้อย่างไร ก็เคยเอาให้ข้ากินอยู่ไม่ใช่รึ!"

"เจ้าค่ะ ..แม่ทัพ" เสี่ยวลู่รีบยัดยาใส่ปากนางทันที

"เปลี่ยนเสื้อผ้าให้นางซะ ข้าจะออกไปนอนที่ห้องข้า!"

"แต่..ท่านแม่ทัพ นี่เป็นห้องหอนะเจ้าคะ"

"แล้วอย่างไรเล่า" พูดจบเขาก็เดินออกไป

หยุนเซียงนอนหลับอยู่อย่างนั้น เสี่ยวลู่จัดการทุกอย่างให้นาง และนั่งมองคุณหนูอยู่อย่างนั้น นางจับมือคุณหนูขึ้นมา

"คุณหนู ท่านแม่ทัพจะเห็นใจคุณหนูของข้าบ้างหรือไม่นะ " เสี่ยวลู่พูดออกมา เพราะหยุนเซียงนั้นตามห้าวเฉินมาหลายปีแล้ว กลัวแต่ว่า หากคุณหนูทำให้แม่ทัพไม่พอใจดั่งเช่นวันนั้น นางจะถูกเขาทำร้ายจนเสียชีวิตเป็นแน่

จบตอนที่4