ย้อนเวลามาเป็นนางร้าย

ตอนที่ 5 ดูถูกคนอื่นก็เหมือนดูถูกตัวเอง

หยุนเซียงลืมตาขึ้นพร้อมอาการมึนงง เมื่อคืนนี่เธอคงจะดื่มเยอะไปหน่อย เพราะเหล้าในนิยายมันอร่อยจริงๆ เมื่อค่อยๆพยุงตัวเองให้ลุกขึ้น นางก็พบกับเสี่ยวลู่ที่ยืนเฝ้านางข้างเตียง หยุนเซียงรีบคว้าแขนของเสี่ยวลู่

"เสี่ยวลู่ เมื่อคืน เอ่อ แม่ทัพมาเข้าหอ กับข้าหรือไม่ "นางกระซิบถามสาวใช้

เสี่ยวลู่รีบก้มหน้าลงแล้วส่ายหัว พลางหลับตาไว้ เพราะคิดว่าคุณหนูของนางต้องอาละวาดแน่ๆ

"จริงรึ !"หยุนเซียงพูดออกมาอย่างเสียงแข็ง ทำให้เสี่ยวลู่ขนลุกซู่ขึ้นมา

หยุนเซียงยิ้มออกมา

"ดีแล้ว ! คนบ้าอะไร ทั้งหน้าบูดบึ้ง ทั้งพูดจาแข็งกระด้าง "

เสี่ยวลู่ค่อยๆเงยหน้าขึ้น ตกใจกับคำพูดของคุณหนู เกิดอะไรขึ้น แต่ก่อนคือชอบแม่ทัพ ใฝ่ฝันหา จนถึงขั้นล้มป่วย มาตอนนี้ บอกดีแล้ว! ดีแล้วอะไร คืออะไร

"ดีแล้วอะไรหรือเจ้าคะ คุณหนู"

"ก็ดีแล้ว ที่เขาไม่มายุ่งกับข้า เสี่ยวลู่ ข้ากับเขาไหนๆก็แต่งตามคำผู้ใหญ่ไปแล้ว ไปเอาหนังสือหย่ามา ข้าจะขอหย่ากับท่านแม่ทัพ " นางยืนขึ้นแล้วกอดอกพูด

"อะไรนะเจ้าคะคุณหนู เพิ่งแต่งเมื่อคืน พอตื่นขึ้นมา ก็จะหย่า" เสี่ยวลู่งงกับคำพูดของคุณหนูของนาง เมื่อสามวันก่อนยังร้องไห้โอดครวญขอให้บิดาช่วยอยู่เลย แต่มาตอนนี้

ใบหน้าของหยุนเซียงโน้มเข้ามาใกล้เสี่ยวลู่จนนางตกใจ

"ว่าอย่างไร เสี่ยวลู่ เจ้าจะทำให้ข้าได้หรือไม่ "

"เอ่อ.." เสี่ยวลู่นั่งคุกเข่าลง

"คุณหนูเจ้าคะ ตามการพระราชทานการแต่งงานของฝ่าบาท หากจะหย่าขาดกัน ต้องไปทูลขอให้ฝ่าบาทอนุญาตก่อนเจ้าค่ะ เสี่ยวลู่ไม่สามารถจัดการเรื่องนี้ให้ได้ "

"ตายแล้ววว! แล้วจะหย่ายังไง!" หยุนเซียงมองลงไปยังเสี่ยวลู่ที่คุกเข่าอยู่ และได้แต่ส่ายหน้าไปมา

" อะไรกันนักหนา! ชีวิตเป็นของข้าแต่ข้ากลับใช้มันไม่ได้ ต้องมาติดแหง็ก อยู่กับหนุ่มรูปงามใบหน้าน้ำแข็ง โอ้ยย! คงทนไม่ได้แน่! " เสี่ยวลู่ค่อยๆลืมตาแล้วเงยหน้าขึ้นมามองคุณหนูของนางที่อยู่นางก็ไม่อาละวาด

"นี่เสี่ยวลู่ ถ้าเช่นนั้นแต่งตัวให้ข้า ข้าจะรีบไปพบอีตาแม่ทัพนั่น !"

เสี่ยวลู่ได้แต่ยืนงงกับอาการที่แปลกไปของคุณหนู หรือว่าคุณหนูอาจจะเปลี่ยนใจจากแม่ทัพห้าวแล้ว ตั้งแต่วันที่ถูกเขาทำร้าย คุณหนูนะคุณหนู เปลี่ยนใจช้าเกินไป แม่ทัพห้าวเย็นชาดุดัน ขออย่าให้คุณหนูของนางถูกเขาทำร้ายอีกเลย

"อย่าดีกว่าเจ้าค่ะคุณหนู ! " เสี่ยวลู่ปฏิเสธนางออกไป " เพิ่งเเต่งงานอย่าเดินออกจากห้องหอไปที่ใดเจ้าค่ะ อีกสักครู่ก็จะถึงเวลายกน้ำชา ใจเย็นๆก่อนนะเจ้าคะ "

"เวลายกน้ำชารึ! อืม..ก็ได้ไหนไหนก็ได้เจอกันอยู่แล้วนี่!" หยุนเซียงนั่งลง

เวลายกน้ำชา..

หยุนเซียงเดินออกมา และพบกับห้าวเฉินด้านนอก หยุนเซียงทำหน้าตาปกติ ไม่ส่งยิ้มหรือทักทายห้าวเฉินแต่อย่างใด มีแค่ดวงตาที่จ้องไปที่เขา

ห้าวเฉินที่ยืนหน้านิ่งจ้องมองไปยังนางที่อยู่ๆท่าทางก็สุขุมขึ้น มีแค่ดวงตาของนางที่จับจ้องมายังเขา เหมือนมีบางอย่างอยากจะพูด

ทั้งคู่ยืนเคียงข้างกันและเดินเข้าไป เมื่อพิธีการยกน้ำชาเสร็จสิ้น ทั้งคู่จึงออกมา หยุนเซียงหันไปมองหน้าของห้าวเฉิน ที่กำลังจะเดินห่างเธอออกไป

"เดี๋ยวก่อน!"หยุนเซียง จับมือของห้าวเฉิน แล้วดึงเขาไว้

ห้าวเฉินตกใจกระชากนางแล้วดันตัวของหยุนเซียงเข้าชิดผนังหน้าห้อง แล้วใช้มือบีบคางของนาง ใบหน้าของทั้งคู่ไม่ห่างกัน

"เจ้าทำแบบนี้เพื่ออะไรกัน !" สายตาที่คมเข้มมองมาที่นาง อีกทั้งมือก็บีบปากของนางไว้อย่างแรง

"ท่านแม่ทัพเจ้าคะ!" เสี่ยวลู่ตกใจกลัวแม่ทัพห้าวเฉินทำร้ายคุณหนูของนางอีก หยุนเซียงยกมือขึ้นโบกไปมาเป็นสัญญานบอกว่าให้นางถอยไป

ห้าวเฉินหันหน้ามา "ออกไป !" เขามองมายังเสี่ยวลู่ ที่ตอนนี้มองหน้าท่านแม่ทัพแล้ว ช่างน่ากลัว เสี่ยวลู่หันหลังออกไปทันที

"เจ้าคิดจะทำอะไร!"

"ปะปล่าว ปล่อยข้าก่อนได้หรือไม่ "

"บอกมา ! สิ่งที่เจ้าคิดไม่มีทางสมหวังแน่!" เขาบีบหน้าเล็กของนางแรงขึ้นอีก

"อะโอ้ย ! ปล่อยนะ ข้าเจ็บ!" หยุนเซียงรู้สึกเจ็บ ผู้ชายบ้าอะไรวะ แรงเยอะฉิบหาย

เขาค่อยๆคลายมือออกจากนางเพราะเห็นว่า นางคงเจ็บจริงๆ แต่เปลี่ยนจากบีบมือ มาเป็นเท้าแขนชิดกำแพง นางยังคงอยู่ใต้วงแขนของเขาที่ตอนนี้กำลังก้มหน้าลงมองนางอย่างดูถูกดูแคลน

"พูดมา หากเป็นคำพูดที่ไม่ดี ข้าฆ่าเจ้าทิ้งตรงนี้แน่ !"

หยุนเซียงค่อยๆเงยหน้าขึ้น

"นี่ เหตุใดท่านจึงพูดจากับข้ารุนแรงนัก ถึงอย่างไร ข้า ..ข้า!ก็แต่งเข้ามาเป็นเมียท่าน ให้เกียรติข้าบ้าง!"

"ฮึ! คนอย่างเจ้ามีเกียรติอะไรให้ข้าสนใจ บังคับผู้อื่นให้แต่งงานแบบนี้ จะเหลือเกียรติอะไรให้สนใจ เจ้ามันก็แค่ลูกคุณหนูสูงส่งที่ไร้มารยาทก็เท่านั้น หากไม่มีบิดามียศถาบรรดาศักดิ์ หากไม่รู้ก็อาจนึกว่าเป็น พวกนางโลมในหอคณิกา แล้วอย่างนี้จะให้ข้าให้เกียรติใดๆเจ้าได้อีก !"

อยู่ๆในใจของหยุนเซียงก็เจ็บปวดขึ้นมา นางรู้สึกว่า ดวงตาทั้งสองข้างของนางร้อนผ่าว เป็นแค่ตัวละครในนิยาย เหตุใดจึงมีความรู้สึกเจ็บปวดมากมายขนาดนี้ น้ำตาหยดลง ต่อหน้าของห้าวเฉิน

นางรีบยกมือขึ้นเช็ดน้ำตานั้นต่อหน้าเขาทันที ห้าวเฉินตกใจ หยุนเซียงที่ร้ายกาจ น้ำตาไหล แต่ยังไงเขาไม่สนใจอยู่แล้ว นางทำได้ทุกอย่างจริงๆ

หยุนเซียงรู้สึกโมโห ที่อยู่ๆเขาต่อว่านางแบบนี้ ปากร้ายมาก คนอย่างนางจะทนให้เขาว่าแบบนี้ได้ยังไง

"คณิการึ ! "

หยุนเซียงดึงเขาเข้ามาจูบ จูบอย่างรุนแรง ห้าวเฉินถูกนางจูบอีกแล้ว เขาเพลี่ยงพล้ำให้กับนางอีกแล้ว แต่ครั้งนี้กลับรู้สึกหวานหอมอย่างแปลกประหลาด เขาหลับตาลง และดึงกระชับนางเข้า

หยุนเซียงรู้สึกถึงแรงกระชับจากคนตัวโต นางคิดเพียงว่า อยากจะกลั่นแกล้งเขาเพราะดูถูกนางดีนัก ไม่คิดว่าเขาจะดึงนางเข้าไปแล้วกอดนางแน่นขนาดนี้ ห้าวเฉินที่หลงไหลไปกับรสจูบของนาง เขาเผลอไผลไปแล้ว และกลับขาดสติ

หยุนเซียงรู้สึกว่า มีบางอย่างกำลังล่วงล้ำเข้ามาที่ปากขางนาง นางลืมตาขึ้น แล้วใช้แรงที่มีทั้งหมด ผลักห้าวเฉินออกอย่างแรง

"ปล่อยนะ !"

ห้าวเฉินถูกแรงผลักจากนาง จนเซถลาออกจากนาง รสชาติหอมหวานยังติดที่ริมฝีปากเขาอยู่ไม่จางหาย แตกต่างจากเมื่อคืนที่ผ่านมายิ่งนัก เขารีบคลุมสติของตัวเองแล้ว มองหน้าของนางทันที

" โอ้โห! หยุนเซียง รสชาติของเจ้าไม่แตกต่างจากหญิงพวกนั้นจริงๆ "

เพี๊ยะ!!

"แม่ทัพห้าว ! ไม่ว่าท่านจะเกลียดข้า มองข้าแบบใด ดูถูกข้าแบบใด ขอให้ท่านจงจำไว้ ตราบใดที่ข้าเป็นเมียท่าน และขึ้นชื่อว่าเป็นฮูหยินห้าว คำพูดคำจาที่ท่านพูดดูถูกข้าและบิดาข้าออกมานั้น ขอให้ท่านจงจำไว้ ท่านดูถูกข้าก็เหมือนกับดูถูกตัวเอง ตราบใดที่ข้าขึ้นชื่อว่าข้าเป็นคนของบ้านท่านเป็นภรรยาท่าน เราทั้งคู่ก็เปรียบเสมือนคนคนเดียวกัน จะพูดสิ่งใดโปรดให้เกียรติกัน บ่าวไพร่ในจวนมากมายยิ่งนัก หากได้ยินขึ้นมา จะเป็นที่นินทาและขบขัน ท่านเกลียดข้าข้ารู้ ข้ารู้ดีแก่ใจ วันนี้ข้าคิดได้ เราทั้งคู่ ก็ไม่ได้รักชอบพอกันอยู่แล้ว ฉะนั้น ข้าขอหย่ากับท่าน ข้าจะขอให้บิดาข้าไปทูลแก่องค์ฮ่องเต้ ส่วนท่านก็บอกบิดาท่าน หรือตัวท่านไปทูลแก่ฮ่องเต่ละกัน "

พูดจบ นางรีบเดินออกไป ห้าวหนานยิ้มออกมา เขาแปลกใจที่อยู่ๆนางจูบเขา แล้วก็มาขอหย่า รอยยิ้มน้อยๆจากมุมปากเผยออกมา เขาจะหย่าได้อย่างไร ในเมื่อการแต่งนี้นางเรียกร้องขึ้นมาเอง เขายังไม่ทันได้ทรมานเธอเลย นึกว่าเล่นขายของหรือย่างไร

" หยุนเซียง จะหย่าได้อย่างไร เจ้ายังไม่ได้รับบทเรียนจากข้าเลย " เขายกมือมาปิดหน้า

"ดูถูกภรรยาก็เหมือนดูถูกสามีหรือ ดี! จ้าจะเป็นสามีที่ดีของเจ้า หากวันใดเจ้ารักข้าหมดใจ วันนั้นข้าจะเขี่ยเจ้าทิ้งอย่างไม่ใยดีแน่! "

เขาเดินออกไปทันที หยุนเซียงทุกอย่างที่เกิดขึ้น มันเริ่มมาจากตัวเจ้าทั้งหมด รอรับชความเจ็บปวดได้เลย

จบตอนที่5