ย้อนเวลามาเป็นนางร้าย

ตอนที่ 6 อะไรกันแน่ที่หน้าด้าน

เสี่ยวลู่เห็นคุณหนูของนางเดินออกมาอย่างหน้ามุ่ย อีกทั้งน้ำตายังคลอเบ้า นางรีบวิ่งมารับคุณหนูของนาง แล้วรีบมองสำรวจร่างกาย เพราะคิดว่าอาจโดนทำร้าย

"คุณหนู! เจ็บตรงไหนรึปล่าวเจ้าคะ"

หยุนเซียงเพียงแต่มองมา เสี่ยวลู่คนนี้เป็นคนที่แสนดีกับนางนัก

นางมองหน้าของเสี่ยวลู่ แล้วยื่นมือไปลูบหัว "เสี่ยวลู่"

สายตาของเสี่ยงลู่ยังคงมองสำรวจร่างกายของนาง หยุนเซียงยิ้มออกมา แล้วยื่นมือไปลูบหัวของนาง

"เสี่ยวลู่ ที่ผ่านมาเพราะข้า เจ้าคงลำบากมากสินะ ข้าบังคับเจ้าทำแต่เรื่องผิดๆ เจ้าก็ไม่ขัดข้า" หยุนเซียงพูดออกมาด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

เสี่ยวลู่เงยหน้าขึ้น รู้สึกงงในคำพูดของนาง และรู้สึกว่าคุณหนูของนางเปลี่ยนไป

เสี่ยวลู่ยิ้มออกมา นางรู้สึกอบอุ่นยิ่งนัก ตอนนี้คุณหนูของนางช่างน่ารักยิ่งนัก หากเป็นอย่างนี้ไปตลอดก็คงจะดี ทั้งคู่ยิ้มให้แก่กัน

"เอาล่ะ พาข้าไปเดินเล่นเถอะ ข้าต้องคิดหาวิธีหย่ากับอีตาหน้าน้ำแข็งนั่น คนอะไร ดุชะมัด คำก็จะฆ่าข้า สองคำก็จะฆ่า ข้าคงจะตายเร็วแน่ๆ หากไม่หย่ากับเขาในเร็ววัน ไปเถอะ!" หยุนเซียงจับมือของเสี่ยวลู่เดินออกไป

โดยที่ไม่รู้ลยว่า มีใครบางคนกำลังแอบฟังพวกนางคุยกันโดยบังเอิญ

"หย่าหรือ ! ฝันไปซะเถอะ แต่งข้ามาแล้วคิดอยากจะหย่ามันไม่ง่ายนักหรอก ดูซิเจ้าจะทำอย่างไรอีกต่อไป หยุนเซียง "

รอยยิ้มมุมปากปนเลสนัยยิ้มขึ้นมา เขาเดินออกไป

นางเดินเล่นไปมารอบๆจวน มองดูบ่าวไพร่ ผู้คนที่นี่แปลก อ่อ! จะไม่แปลกได้อย่างไร คนพวกนี้ไม่มีบท แค่ต้องเดินผ่านไปมา จะให้พูดอะไร นางไม่สนใจจึงเดินต่อไป

"ว้าวว สระบัว ! เสี่ยวลู่ไปดูกัน " หยุนเซียงยิ้มออกมา ดอกบัวขาวม่วงชูช่อบานเต็มไปเกือบทั้งสระ นางตื่นเต้นนัก สวยงามเกินจินตนาการจริงๆ

นางดึงมือของเสี่ยวลู่ให้วิ่งเข้าไปดูใกล้ๆ

"ที่นี่แม้จะดูอึมครึม แต่ก็ยังดีมีสิ่งสวยๆให้ได้มองบ้าง อืมม!" หยุนเสียงสูดเอากลิ่นหอมของดอกบัวงามทีลอยคละคลุ้งไปทั่ว นางรู้สึกสดชื่นขึ้นมา กลับกันเถอะเสี่ยวลู่!"

"เจ้าคะคุณหนู " เมื่อหยุนเซียงซับเอาความหอมบริสุทธิ์จากสระบัวแล้ว นางก็เดินกลับไป สายตาก็จ้องมองไปรอบๆ นางเห็นต้นสาลี่ที่มีผลสีเหลืองสุขเต็มต้น นางจึงมองขึ้นไป

"ว้าวว สาลี่!! ลูกใหญ่จริงๆ เสี่ยวลู่รอข้าสักครู่ แล้วก็ดูต้นทางให้ข้าด้วย" พูดจบนางก็ปีนต้นสาลี่นั้นทันที

"คุณหนูระวังเจ้าค่ะ อย่าขึ้นสูงเจ้าค่ะ คุณหนูสูงไปแล้ว พอแล้วเจ้าค่ะ " เสี่ยวลู่กังวลกลัวว่านางจะตก และกลัวว่าคนอื่นจะมาเห็น หากมาเจอ นางคงหลังลายแน่

"เสี่ยวลู่ เจ้าอย่าเรียกข้าให้มากเดี๋ยวคนอื่นก็ได้ยินหมด !"

"ลงมาเถิดเจ้าค่ะ ได้หลายลูกแล้ว "

"ก็ได้ !"

หยุนเซียงค่อยๆลงต้นสาลี่มาทีละนิด แต่อยู่ๆ นางก็เหยียบกิ่งไม้พลาด และตกลงมาทันที

"คุณหนู!!" เสี่ยวลู่ตกใจร้องเรียกนางไปอย่างดัง

หยุนเซียงลอยละลิ่วลงมาจากต้นสาลี่

ฟรึ่บ!!

หยุนเซียงหลับตา ลงแต่คล้ายๆกับว่านางไม่ตกลงกระแทกพื้น กลับรู้สึกเหมือนกับถูกอุ้ม

นางลืมตาขึ้นก่อนหนึ่งข้าง มองหน้าคนที่อุ้มกระชับนางไว้แน่น เมื่อเห็นว่าเป็นใครจึงลืมขึ้นอีกข้าง

"แม่ทัพ! " หยุนเซียงอุทานออกมา

"ท่านแม่ทัพ เสี่ยวลู่ดูแลคุณหนูไม่ดี เสียวลู่ยินดีรับโทษเจ้าค่ะ "

ห้าวเฉินที่กลับเข้ามาได้ยินเสียงคนคุยกันเสียงดังเหมือนกับมีสิ่งร้ายๆเกิดขึ้น และก็จริง เขาเห็นหยุนเซียงกำลังตกลงมาจากต้นสาลี่ เขาไม่รอช้าเข้ามารับร่างของนางไว้ได้ทัน เขาจ้องหน้าของนางขณะที่อุ้มนางอยู่อย่างนั้น

"แม่ทัพ!"

ห้าวเฉินมองหน้าของหยุนเซียง ท่าทางของนางก็คงจะตกใจไม่น้อย เขาปล่อยนางลงทันที ทำให้นางหล่นไปที่พื้น

ตุ๊บ!!

"โอ้ยยย! แม่ทัพ ปล่อยข้าดีๆก็ได้ ..เสี่ยวลู่ดึงข้าที " เสี่ยวลู่รีบลุกขึ้นแล้วค่อยพยุงคุณหนูของนางขึ้นทันที

"นี่ท่านแม่ทัพ ท่านวางข้าแบบนี้ หากข้าเอวหักไปจะทำยังไง! โอยย!"

ห้าวเฉินยังทำหน้าเรียบเฉย เขาเพ่งมองดูนางอย่างตั้งใจ นางไม่เหมือนเดิม สายตายั่วยวน คำพูดที่แทะโลม อีกทั้งมือไม้ก็ไม่ใช่ ห้าวเฉินขมวดคิ้วมองนางอย่างเพ่งพิศ นางเปลี่ยนไปถึงเพียงนี้ หรือว่าเพราะเขากันแน่

"เสี่ยวลู่ ต่อไปดูแลนายของเจ้าให้ดี อย่าทำอะไรแบบนี้อีก บอกนางอย่าสร้างเรื่องยุ่งยากในจวนของข้า เดี๋ยวบ่าวไพร่จะเอาไปนินทาและทำเป็นตัวอย่างได้!"

"เจ้าค่ะ ..ท่านแม่ทัพ " เสี่ยวลู่โค้งตัวรับคำของห้าวเฉิน เขามองหน้าของหยุนเซียงแล้วขมวดคิ้ว และถอนหายใจขึ้นมาแล้วสะบัดชายผ้าเดินออกไป

หยุนเซียง แลบบลิ้นตามหลังของห้าวเฉิน และยกมือขึ้นเหมือนอยากจะตีเขาสักครั้ง

ห้าวเฉินเขานึกภาพของหยุนเซียงเมื่อครั้งก่อน นางดุร้ายเอาแต่ใจ แต่ตอนนี้นางเปลี่ยนไป จากหน้ามือเป็นหลังมือ หรือว่านางจะถอนใจจากเขาจริงๆ ดูท่าทางไม่สนใจใยดีเขาเหมือนเมื่อครั้งก่อน

ภายในห้องของนาง เสี่ยวลู่เทยานวดลงที่เอวของนาง แล้วบีบนวดไปมา หยุนเซียงรู้สึกสบายจึงหลับตา พร้อมกับเสียงบ่นของเสี่ยวลู่ นางรู้สึกดีขึ้นอย่างบอกไม่ถูก

ห้าวเฉินเข้ามาแล้วใช้สายตาบอกให้เสี่ยวลู่ออกไป เขาค่อยๆนั่งลงแข้วบีบนวดตรงเอวขาวนวลให้กับนาง

"ดีมาก เสี่ยวลู่ มือของเจ้านี่หนักเอาการ แต่ก็ดีมาก เสี่ยวลู่ เขยิบขึ้นมาอีก ดี..ดีมาก เจ้านวดให้ข้าดีแบบนี้ ข้าจะขาดเจ้าได้ยังไง เอาอย่างนี้ พรุ่งนี้พาข้าไปตลาด จ้าจะซื้อผ้าให้เจ้า แล้วเย็บชุดสวยๆให้ดีหรือไม่..อะโอ้ย! "

หยุนเซียงรู้สึกเจ็บขึ้นมา

"เสี่ยวลู่ ข้าชมเจ้านิดหน่อยถึงกับดีใจจนทำข้าเจ็บแล้วนะ เอาล่ะ พอแล้วเจ้าไปพักเสียเถอะ คงเหนื่อยกับข้ามามากแล้ว.."

ห้าวเฉินยังนวดต่อไป

"พอได้แล้ว!!" หยุนเซียงลืมตาขึ้นเมื่อยังรู้สึกถึงการนวด นางลืมตาและรีบหันมามองบุคคลด้านหลังที่นวดให้นาง

หยุนเซียงถึงกับเบิกตากว้าง ที่ลุกขึ้นแล้วกลับเป็นอีกคนที่ไม่อยากจะเจอ นางรีบลุกขึ้น และรีบถอยหลังออกไป โดยมีห้าวเฉินกดตัวของนาง แล้วขึ้นคร่อมนางไว้ใต้อ้อมแขน

เขาเพียงแต่อยากจะพิสูจน์ว่า หยุนเซียงเปลี่ยนไปจริงหรือไม่ หรือนางเพียงเสแเสร้งแกล้งทำ เพื่อหลอกให้เขาตายใจ เขากดแขนของนางไว้ แล้วโค้งหน้าเข้าไปใกล้ๆนาง มองใบหน้าของนางอย่างเต็มตา

สีหน้าแววตาของนางตกใจยิ่งนัก ดูท่าจะตื่นกลัวด้วยซ้ำ แต่ทว่านางต้องได้รับการพิสูจน์ ตอนนี้ปลายจมูกของทั้งคู่แตะกันไปมา หยุนเซียงรีบเบี่ยงหน้าของนางออกทันที เหลือแค่แววตาเย็นชาที่จดจ้องมายังนาง

"เจ้าไม่ดีใจหรืออย่างไร ที่สามีเช่นข้า มาปรนนิบัติเจ้าถึงที่"

ลมหายใจอุ่นร้อนของห้าวเฉินที่ก้มลงกระซิบข้างหูของนาง

"ปล่อยข้านะ ข้าหายใจไม่ออก แล้วก็ไม่ชอบ! "

เขาได้ยินคำตอบจึงกระชับนางแน่นขึ้น ร่างกายของเขากลับทับร่างของนางอย่างแนบสนิทลงมา ทำให้นางรู้สึกกลัวขึ้นมากกว่าเดิมอีก

"เจ้าแน่ใจนะ ที่ผ่านมาเจ้าชอบแบบนี้ไม่ใช่หรือ ต้องการให้ข้าทำแบบนี้กับเจ้ามาตลอดมิใช่หรือ ตอนนี้สมหวังแล้ว ทำไมไม่ถือโอกาสนี้ จัดการข้าเลยล่ะ"

ห้าวเฉินพูดออกมาเพื่ออยากจะทดสอบใจนาง แต่ก็ดีนะ ร่างกายเนื้อตัวนุ่มนิ่มหอมกรุ่นทำให้เขาลืมไปว่าเคยเกลียดนางมากจนแทบตะไม่อยากแตะตัวนาง

"ปล่อยข้าเดี๋ยวนี้นะ เจ้าคนหน้าด้าน ข้าไม่เคยต้องการสิ่งใดจากท่าน ขอเพียงแค่หย่ากับข้า! เท่านั้นข้าก็พอใจแล้ว"

จมูกของเขาเริ่มไล้ไปตามแก้มนวลนุ่มนิ่มของนาง เขาทำอะไรลงไปนะ

"หากเจ้าบอกข้า ว่าหน้าด้าน ใครกันแน่ที่หน้าด้านกันล่ะ บังคับให้คนอื่นต้องแต่งงาน เพราะความเอาแต่ใจของตัวเอง นี่อย่างไรเล่า ข้าก็จะตอบสนองให้ตามที่เจ้าต้องการแล้วอย่างไร "

พูดจบห้าวเฉินก็ไล่งับริมฝีปากของหยุนเซียงที่เบี่ยงหน้าหลบเขาไปมา สุดท้ายนางก็หนีไม่พ้น เขาบดจูบริมฝีปากของนางความหอมหวานเข้ามาแทรกซึมจนลืมความคิดที่พิสูจน์นาง กลับเป็นเขาที่หลงเข้าไปในวังวลของนาง

เขาบดจูบนางอย่างหื่นกระหาย ความหอมหวานจากปากนิ่มของนางไม่ได้ลดลงไปกลับเพิ่มขึ้นเป็นเท่าทวีคูณ หยุนเซียงหลับตาและใช้แรงเฮือกสุดท้ายสะบัดเขาออกเมื่อมีบางสิ่งสอดเข้ามาพัวพันภายในปากของนางจนแทบจะอาเจียนออกมา

ห้าวเฉินถูกนางสะบัดไปด้านข้าง ทำให้เขาได้สติกลับคืนมา

เพี๊ยะ!!

นางตบเขาอีกแล้ว เป็นครั้งที่สองที่นางตบเขาแบบนี้ เขายิ้มขึ้นที่มุมปาก แล้วลุกขึ้น หยุนเซียงรีบถอยหลังเพราะรู้สึกว่าเขาน่ากลัวยิ่งนัก ปากบอกเกลียดนาง แต่การกระทำกลับสวนทาง

"อืม! ไม่เลวดีนี่!"

"ออกไปจากห้องข้า! หากเป็นไปได้ อย่าได้ย่างกรายเข้ามาอีก !"

"ได้เช่นไร ! ข้าอยากมาข้าก็จะมา ในเมื่อห้องนี้เป็นห้องหอของเราสองคนวันใดข้าเบื่อๆข้าอาจจะมานอนกับเจ้า!"

"ไม่มีทาง! ข้าไม่ยอมแน่ "

"จะไม่ยอมได้อย่างไร ในเมื่อเจ้าคือ..เมียข้า หากสามีต้องการสิ่งใด ภรรยาต้องตามใจเพียงเท่านั้น หยุนเซียง ข้ารู้เจ้าต้องการข้ามาตลอด นี่อย่างไรเล่า ข้ายอมให้เจ้า เจ้าก็ใช้โอกาสนี้จัดการข้าซะสิ !"

"เจ้าคนบ้า! ออกไปเลยนะ !"

ห้าวเฉินเดินเข้ามาชิดนางอีกครั้ง

"ถึงข้าจะบ้า ข้าก็คือสามีเจ้า คนบ้าคนนี้คือสามีเจ้า และคือแม่ทัพแห่งหนานผิง หากข้าอยากทำ หรืออยากได้อะไร เพียงแค่ขยับกายข้าก็จะได้สิ่งนั้นมา ! " เขาพูดพร้อมเข้ามาใกล้ๆนางอีกรอบ ปากก็กระซิบไปที่หูของนาง

หยุนเซียงผลักเขาออกไป ตอนนี้เขาช่างน่ากลัวยิ่งนัก มีสิ่งใดอยู่ใกล้มือนางคว้าได้ก็ปาใส่เขาเพื่อให้เขาออกไป ห้าวเฉินถอยออกมา เขามองนางแล้วจึงรีบเดินออกไป

เมื่อห้าวเฉินออกไปแล้ว หยุนเซียงถึงกับเข่าทรุด

"อะไรกัน นี่มันนิยายตบจูบหรืออย่างไร ตอนอ่านมันก็รู้กฟิน แต่พอมาเจอเข้าจริงๆ อย่างกับพวกโรคจิต จะหนีจากเขาได้อย่างไรนะ หยุนเซียงเธอสมหวัง แต่ฉันทรมานนะ...ฉันอยากกลับบ้านนนน!!"

จบตอนที่5