วันนี้หยุนเซียงออกจากห้องมาด้วยชุดขาวสะอาดตา นางภาวนาในใจขอให้วันนี้อย่าได้พบหน้าแม่ทัพเลย ขอให้วันนี้เป็นวันที่ดีของนาง นางกำลังจะเดินไปที่สระบัวอีกครั้ง แต่ต้องเดินผ่านห้องทำงานของแม่ทัพห้าว นางพยายามเดินย่องผ่านไปให้เสียงเบาที่สุด อยู่ๆก็ได้ยินเสียงชายหญิงคุยกันในห้อง
"ห้าวเฉิน ท่านคิดดีแล้วใช่หรือไม่ นางทำให้ท่านมีความสุขดีแล้วรึ!" เสียงหญิงสาวพูดออกมา ทำให้หยุนเซียงทีกำลังเดินผ่านกลับรู้สึกอยากฟังเพิ่มอีก
"อ้ายซิน เจ้าฟังข้านะ ข้าแต่งงานแล้ว แม้นางจะร้ายกาจ แต่ข้าก็มิอาจจะรับอนุเพิ่มได้อีก หากข้ารับใครเข้ามา ข้าคิดว่านางคงทรมานคนเหล่านั้นอย่างแน่นอนรวมทั้งเจ้า!"
"ข้ายินดี ห้าวเฉิน ขอเพียงได้อยู่ใกล้ๆท่าน แม้ทรมานขนาดไหนข้าก็จะทน " นางโผเข้ากอดห้าวเฉิน เพราะความรักที่มีให้กับเขา
"อ้ายซิน อย่าทำแบบนี้ ใครมาเห็นเข้าจะเป็นการไม่สมควร "
ห้าวเฉินพยายามดึงมือของนางออก
"
