ห้าวเฉินรู้สึกตัวตื่นขึ้น เขาค่อยๆลุกขึ้นมานั่งสักครู่ เพราะรูสึกเจ็บที่หัว และปวดหัวเล็กน้อย เขานึกถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในตอนกลางดึกที่ผ่านมา เขาทำอะไรนางลงไปนะ เขายกมือขึ้นมาปิดปาก เมื่อคิดถึงรอยจูบของนางในตอนดึกที่ผ่านมา รสหวานของนางยังติดตรึงอยู่ภายในหัว นางก็ไม่เลวนะ แต่นิสัยของนางมันไม่ได้จริงๆ
เขาลุกขึ้น แล้วก็ต้องสะดุดตา นางนอนตรงนี้ตั้งแต่เมื่อคืนรึ คนอย่างนางอดใจไหวได้อย่างไร เขาเดินมาหยุดอยู่ที่นาง ใบหน้าเล็กๆขาวสะอาดไร้สิ่งใดเติมแต่ง ขนตายาวงอนเป็นแพ นางก็ไม้ไดขี้ริ้วแต่อย่างไร เสียดาย จิตใจของนางมืดบอดนัก ห้าวเฉินหันไปหยิบผ้าห่มมาห่มให้นางเพราะกลัวว่านางจะหนาวตาย เขาค่อยๆห่มให้นางอย่างเบามือ
หยุนเซียงรู้สึกตัวตื่นขึ้น นางรูสึกปวดแขนจนชาไปหมด นางรีบลุกขึ้น และมองเห็นผ้าห่มที่คลุมตัวของนาง ต้องขอบใจเสี่ยวลู่ที่คอยดูแลนาง หยุนเซียงมองไปที่เตียงนอน เขาไปแล
