ในวันต่อมาหยุนเซียงครุ่นคิด ว่าเหตุใดห้าวเฉินจึงดีต่อนางและดูแลเอาใจใส่ นางนัก นางเป็นนางร้ายนะ จะมาทำดีเพื่ออะไร ไหนก็จะได้ครองคู่กับอ้ายซินอยู่แล้ว
คิดไปคิดมาก็คิดไม่ตก นางนอนลงอีกรอบ อยู่ๆอาการเจ็บหน้าอกก็เกิดขึ้น นางรู้สึกแน่นขึ้นมา นางคิดว่าอาการที่ห้าวเฉินเคยซัดนางนั้นคงไม่หายขาด จะเป็นแบบนี้อีกนานเท่าไร หยุนเซียงกระอักเลือดออกมา
นางตกใจ แต่ก็ต้องรีบเช็ดทำความสะอาด จะให้ใครรู้ไม่ได้แม้แต่เสี่ยวลู่ หากรับรู้คงต้องวุ่นวายไปทั้งจวนแน่
หยุนเซียงนั่งลงกับโต๊ะ เหงื่อผุดขึ้นมาตามไรผม นางพยายามนั่งแล้วสูดลมหายใจเข้าออกอย่างลึกๆหลายๆรอบ
ไม่นาน เสี่ยวลู่ก็เข้ามาเรียกนาง
"คุณหนูเจ้าคะ ตื่นรึยังเจ้าคะ "
"ตื่นแล้ว เข้ามาเถิด "
เสี่ยวลู่เปิดประตูเข้ามา คุณหนูเจ้าคะ วันนี้ท่านแม่ทัพเข้ามาท่านแต่เช้า แต่ท่านยังหลับอยู่ก็เลยไม่อยากเข้ามารบกวน แต่ท่านฝากสิ่งนี้ไว้ให้เจ้าค่
