ห้าวเฉินอุ้มหยุนเซียงมาที่ห้องของนาง เขาค่อยๆวางนางลง หยุนเซียงลืมตาขึ้น นางยกมือขึ้นคล้องคอของเขา
"แม่ทัพเหรอ ..เฮ้อ! เหมือนกับฝันเลย " หยุนเซียงพูดขึ้นพร้อมกับมองหน้าของเขา
นางยกมือขึ้น ลูบไล้ไปตามสันจมูกโด่งของเขา
"ท่านใจร้ายนัก ปล่อยให้ข้าต้องรอคอยข่าวจากท่าน ท่านคงไม่คิดถึงข้า"
ห้าวเฉินนอนลงข้างๆหยุนเซียง แล้วลูบหัวของนาง พร้อมกับจ้องตาที่หวานเยิ้มเพราะความเมามาย เขายิ้มออกมาน้อยๆ หยุนเซียงไม่อาจทำให้เขาละสายตาจากนางได้ เขาไม่พูดสิ่งใด เพียงแค่คอยมองหน้าของนาง ที่ตอนนี้ช่างดึงดูดสายตาเขาเหลือเกิน
"ข้าจะไม่คิดถึงเจ้าได้อย่างไรกัน"
หยุนเซียงลุกขึ้น และขึ้นคร่อมตัวเขาทันที
"หากท่านคิดถึงข้า ท่านไปไหนต้องส่งข่าวมาหาข้าบ้างสิ ไม่ใช่เงียบไปเลยแบบนี้"
"ได้..ต่อไปข้าสัญญาว่าจะบอกเจ้าหากข้าไปที่แห่งใด ดีหรือไม่ "
หยุนเซียงยิ้มออกมา
"ดี! ดีมากเลย " นางยิ้มออกมาให้กับเ
