ในตอนเช้า หยุนเซียงรู้สึกตัวตื่นขึ้นมานางยังอยู่ในอ้อมกอดของห้าวเฉินนางยิ้มน้อยๆออกมาเพราะวันนี้นางยังได้อยู่ในอ้อมกอดของเขา
อีกไม่กี่วันแล้วสินะที่เขาจะต้องไปออกรบ สิ่งเดียวที่น่ากังวลคือขออย่าให้เขาได้รับบาดเจ็บแม้แต่เพียงปลายนิ้ว อาจจะเป็นสิ่งที่ขอมากเกินไปแต่ในใจก็หวังไม่อยากให้เขาได้รับอันตรายใดๆแม้รู้อยู่แล้วว่าเขานั้นไม่มีวันตายลงไปได้
หยุนเซียงค่อยๆลุกขึ้นแต่นางก็โดนเขากระชับเข้ามากอด อ้อมกอดอันอบอุ่นของเขา
"อย่าเพิ่งลุกไปเลยได้ไหมให้ข้าได้กอดเจ้าแบบนี้อีกสักหน่อยความอบอุ่นของเจ้าข้าจะเก็บไว้และจะคิดถึงเจ้า ตลอดเวลาที่ข้าจะไปออกรบ"
หยุนเซียงยิ้มน้อยๆออกมา นางกระชับกอดเขาไปเช่นกัน ในเวลาต่อมาหลังจากที่พวกเขาตื่นขึ้นมาแล้วและแต่งตัวกันเรียบร้อย หยุนเซียงทำอาหารเช้าและของกินให้เขาอย่างมากมาย
ห้าวเฉินรู้สึกดีใจที่หยุนเซียงเฝ้าเอาใจเขา เขาไม่เคยนึกเลยว่านางร้ายอย่างนางกลับมีจ
