เสี่ยวลู่แต่งหน้าแต่งตัวให้คุณหนูของนางอย่างสวยงามที่สุด ทุกอย่างจะต้องดีที่สุดในสายตาของห้าวเฉิน วันนี้อาจจะเป็นวันสุดท้ายของนางที่จะได้อยู่พบหน้าของเขา ความทรมานจากภายในร่างกาย ความเจ็บปวดค่อยๆปะทุขึ้นมาเรื่อย ๆ
"เสี่ยวลู่ พาข้าไปรอท่านแม่ทัพที่ศาลาระรึกรัก "
เสี่ยวลู่พยักหน้าและค่อยๆพยุงนางออกไป เมื่อมาถึง สระบัวที่นางเคยมองว่างดงามตอนนี้ช่างดูหม่นหมองไร้สีสันยิ่งนัก ท้องฟ้ากลับดูขมุกขมัวเหมือนทุกอย่างกำลังจะไม่มีชีวิตชีวาดังที่นางเคยมองเห็น
ดอกบัวที่มีสีสันสวยงามกลับดูเย็นชาจืดชืด นี่อาจเป็นการบ่งบอกว่านางอาจจะมีลมหายใจอยู่ในโลกแห่งความฝันในที่ตรงนี้เป็นครั้งสุดท้าย เลือดไหลออกมาทางจมูกของนาง เสี่ยวลู่ที่มองเห็น นางรีบเดินเข้ามาเช็ดให้คุณหนูของนางพร้อมกับน้ำตาที่โรยรินลงมา
หยุนเซียงเอื้อมมือไปจับใบหน้าของสาวใช้คนสนิท
"อย่าห่วงข้าไปเลย..อย่าร้อง ! ข้าดีใจที่ได้รู้จักก
