2.BÖLÜM
952 Words
-‘Bu iş burda bitecek’ demişti. Elif korkudan iyice titremeye başladı. Ne yani bu adam onu öldürecekmiydi?
-‘Ya in yada ben ağlata ağlata indireyim’ diye sertçe konuştu
-“Elini uzatma!” dedi Elif, sesi çatallı ve korkak çıktı. “Bana dokunma…”
Adam başını eğdi, soğuk bir tebessümle koltuğuna yaslandı. Bu kızın psikolojik sorunları olduğu barizdi.
-‘Ne yapacaksın? Burda kalıp Polisi mi arayacaksın? Hangi sinyal çeken telefondan?
‘Ardından kapısını açıp indi.. Sonra ön kapıyı onun için açtı. Bir şey yapmadı. Sadece bekledi.
Elif, istemeyerek de olsa indi. Ayakta bile durmakta zorlanıyordu ama bunu ona hissettirmemeye çalıştı. Adam bir adım öne çıktı.
-‘ Yürü, İçeri geç.’
-‘Hayır’
-‘Ya içeri girersin... ya da seni taşımam gerekir. Hangisi daha hoşuna gider?’
Elif bir an yutkundu. Karşı koymak istiyordu, ama sesi çıkmadı. Bacaklarını sürüyerek kapıya doğru yürüdü. İçeri girdiğinde nemli bir hava yüzüne çarptı. Eski tahta kokusu, rutubet, boğuk bir tütün kokusuna karışmıştı. Işık loştu. Duvarlarda silik resimler vardı. Ortada bir koltuk takımı, bir sehpa, duvarda asılı bir çiviye takılmış deri ceket... Her şey dağınıktı ama düzenli dağınıklıktı bu.
Adam içeri girdi ve kapıyı kilitledi.
-‘Bir süre burda kalacaksın’
Elif alayla güldü. -“Neden bana bir kötülük mü yapacaksın burda.”
Adam ceketini çıkardı, koltuğa fırlattı. Elif’e dönmeden küçük mutfağa doğru yürüdü. Dolaptan iki bardak çıkardı, birine su doldurdu. Diğerine kehribar renkli bir içki doldurup suyu Elif’e uzattı.
-“İç. Panik atak geçiriyorsun.”
-“Senin yüzünden!” diye bağırdı Elif. “Sen... birini vurdun! Ben bunu gördüm!”
Adam bir an sustu. Sonra çok yavaş, çok sakin bir ses tonuyla konuştu:
-“Gördüğün şey, seni ilgilendirmez. Ben tehlikeli bir adamım güzelim sende benim işime bulaştın.”
-“Sen bir katilsin!”
Adam bir anda Elif’in tam karşısında belirdi. Yakınındaydı. Elif geri çekilmek istedi ama koltuğa çarpınca olduğu yerde kaldı.
-“Hayat, siyah ve beyaz değildir. Bazen ya düşmanını indirirsin... ya da mezara girersin. Kuralları ben koymadım. Ama ayakta kalmak istiyorsan, sessiz olmayı öğrenirsin.”
Elif gözlerini kaçırdı. Gözyaşları tekrar geldi ama bu defa öfkeyle.
-“Neden beni getirdin buraya?”
Adam bir an duraksadı. Gözleri Elif’in gözlerinde sabitlendi.
-“Çünkü ben birinin kafasına sıktım. Sende şahit oldun. Ve ben, şahitleri ortalıkta bırakmam.”
Elif’in yüreği sıkıştı. Yutkundu.
-“Öldürecek misin beni?”
Adam cevap vermedi. Yalnızca oturduğu koltukta geriye yaslandı, başını arkaya attı ve derin bir nefes aldı.
-“Bilmiyorum. Henüz karar vermedim.”
Adam gözlerini kapamıştı. Tekli koltuğa oturmuş başını arkaya yaslamış ağır ağır içkisini yudumluyordu. Sessizdi. Tehlikeli bir sessizlikti bu. Fırtına öncesi gibi. Elifin bakışları adamın içtikçe hareket eden adem elmasına takıldı . Derince yutkundu. Gür kirpiklerinin gölgesi şakaklarını süslüyordu. Bir erkeğe göre kalın dudakları içkiyi yudumladıkça kızarmış ve parlıyordu. Buğday tenliydi ,kirli sakalları kalın biçimli kaşları vardı. Dev gibiydi zaten fiziği kalıplıydı. Az önce o adamı öldürdüğü silahı da beline takmıştı. Bu adam çok yakışıklıydı ama çok tehlikeliydi.
-‘İyi süzdün ha ciddi alıcı mısın bari’ diye alayvari konuştu.
Elif, gerçekten de adamı yiyecek gibi süzmüştü ama bu manyak bunu nerden fark etti diye de düşündü .Hemen konuyu değiştirdi. sesi kısık ama öfkeli bir tonda sordu:
-“1 saattir konuşmanı bekliyorum burda . Madem bırakmayacaksın... neden bu kadar zaman kaybı?”
Adam gözlerini açtı. Bir süre hiçbir şey söylemeden onu süzdü. Sonra dudaklarının kenarı alaycı bir tebessümle kıvrıldı.
-“Çünkü... korkmanı istedim. İnsan ancak korkarsa değerini anlar hayatın. Senin için ölüm sadece bir ihtimaldi. Şimdi gerçek bir tehdit.”
Elif, içindeki ürpertiyle boğuştu. Ama yüzünü buruşturup bir adım geri çekildi.
-“Sen hasta bir adamsın.”
Adam başını yana eğdi, ona yaklaşmadan cevap verdi.
-“Mümkün. Ama aynı zamanda senin yaşamana karar verecek olan kişiyim’’
O an Elif’in gözleri mutfağın yanındaki kapalı kapıya kaydı. Kaçabilecek bir yer mi diye düşündü. Belki bir arka kapı? Belki bir pencere? Ama adam, onun ne düşündüğünü anladı.
-“Sakın deneme,” dedi. “Bu evde kaçabileceğin hiçbir delik yok. Dışarı çıkarsan da... dağlık bir arazidesin. Çığlıklarını duyan olmaz. Vahşi hayvanlar senin gibi bir ceylanı ham yapar’’
Kız ürperdi asıl vahşi sensin demek istese de dilini tuttu .
-“Peki ne olacak şimdi? Beni ne kadar burada tutacaksın? Bir hafta mı? Bir ay mı? Ne yapmaya çalışıyorsun?”
Adam kalktı, ağır adımlarla pencereye yürüdü. Perdeyi hafifçe araladı. Dışarıya baktı ama sesi içeride yankılandı:
-‘Yeter bu kadar soru başımı şişirdin’
Elif, adamın sırtına bakarken dişlerini sıktı. İçinde bir şey kıpırdadı. Korkunun altına gömülmüş bir direnme arzusu.
-“Ben senden korkmuyorum,” dedi, sesi her ne kadar titrek olsa da. “Ne yaparsan yap... senin gibi biri olamam. Katile ortak olamam. Sessiz kalamam.”
Adam arkasını döndü. Gözleri karanlık ama dikkatliydi.
-Ooo bizim küçük fareye bak sen aklınca bana göz dağı verecek deyip kızın dibine kadar gelip omzuna düşen saçından bir tutam parmağına doladı ve burnuna götürüp derince kokladı .Elifin şuan midesi bulanması kendini geri çekmesi gerekiyordu ama garip bir şekilde vücudu kötü bir tepki vermedi aksine bacaklarını birbirine bastırma ihtiyacı hissetti, içten içe kendine kızdı .
Aralarında sessizlik oluştu. Elif gözlerini kaçırdı, yere baktı.
-Seni bağlamak istemiyorum zayıf ve ağlak bir kadınsın. Gece burada kalacaksın. Kilitli bir kapının arkasında.” Adamlarım burda olacak ha en ufak bir yamuk yaparsan sana başka bir yüzümü göstermekten çekinmem.
-“Ya sabah?”
Adam kapıya yürürken başını çevirmeden konuştu:
“Sabaha ne çıkacağını... birlikte göreceğiz.”
Kapı gıcırdayarak kapandı. Ardından kilidin sesi geldi.
Elif yalnız kalmıştı. Odayı yalnızca sönük bir lambanın ışığı aydınlatıyordu. Oturdu, battaniyeye sarıldı. Titriyordu... ama sadece korkudan değil. Kafasının içinde sorular, senaryolar, çıkış yolları dönüyordu.
Ve yavaşça, gözyaşları yeniden süzüldü yanaklarına. Fısıltıyla kendi kendine konuştu:
“Buradan sağ çıkacağım... her ne olursa olsun.”
- Writer
