วันและเวลาเดินผ่านไปจนเกือบถึงอาทิตย์ไอเดียและหนมผิงยังคงใช้ชีวิตปกติเหมือนในแต่ละวันทั้งคู่เดินทางไปหาหนมชั้นที่โรงพยาบาล และมาที่มหาลัย และสุดท้ายก็มาทำงานที่ร้านกาแฟข้างมหาลัยในช่วงบ่ายจนถึงทุ่มกว่าๆ ยกเว้นวันนี้ที่เป็นวันหยุดของทั้งสองคน
"ไอผิงรอนานไหม"หนมผิงที่นั่งรอเพื่อนที่ตึกใต้คณะก็หันไปตามเสียงที่เรียก
"ไม่นะ"หนมผิงเอ่ยตอบเพื่อนและยิ้มให้กับคนที่ยืนข้างๆเพื่อนเพราะเขายิ้มให้เธอ
"เอ่อ พี่พี พี่รหัสฉันเอง ส่วนนี้หนมผิงเพื่อนสนิทหนูค่ะ"ไอเดียเอ่ยบอกเพื่อนและพี่รหัสของตัวเอง
"ยินดีที่ได้รู้จักครับ"พียืนมือออกไปเพื่อทักทายหนมผิง เธอไม่ปฎิเสธให้อีกคนเสียหน้า
"ถ้าทำความรู้จักเสร็จก็ปล่อย"เสียงที่ดังขึ้นด้านหลังของหนมผิงเป็นน้ำเสียงที่ไม่พอใจและเรียบเย็น จนทุกคนรู้สึกได้
"พ่อแกมาว่ะ"ไอเดียเอ่ยออกมาติดตลกแต่กลับรู้สึกกลัวแบบบอกไม่ถูก เพราะเขาหายไปเกือบอาทิตย์และอยู่ดีๆก็โผล่มา
