เช้าของอีกวัน หนมผิงตื่นขึ้นมาพร้อมอ้อมกอดที่เธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเป็นอ้อมกอดของใครเพราะเธอจำได้เพียงว่าเธอออกมาจากผับพร้อมกับเพื่อนของเธอคือหนมผิวแล้วคนสนิทของธีรภัทรแล้วความทรงจำราวกับความฝันของเธอที่แม้แต่ฝันเธอก็ไม่กล้า
"บ้าจริง"หนมผิงตกใจไม่น้อยเมื่อเธอดึงมือใหญ่ออกจากตัวของตัวเองแล้วเห็นว่าตัวเองอยู่ในอ้อมกอดของใคร เธอพยายามลุกจากเตียงอย่างเบาที่สุดแต่ด้วยความเจ็บบริเวณกายสาวของเธอไม่ได้ช่วยให้เธอทำได้ตามใจของตัวเองแม้แต่น้อย
"ยังมีแรงอยู่อีกหรอ"ธีรภัทรเอ่ยออกมาพร้อมใช้มือเกี่ยวเอวบางของคนตัวเล็กให้ลงกับมานอนอยู่ที่เดิม
"มันยังเช้าอยู่เลยนอนต่อก่อน"ธีรภัทรเอ่ยออกมาทั้งที่ตัวเองยังหลับตาอยู่ หนมผิงพยายามแกะมือของคนตัวใหญ่ออกแต่มันไม่เป็นผลเลยแม้แต่น้อย เธอได้แต่มองหน้าคนตัวโตแล้วก็หลับตาลงเหมือนกับอีกคน ด้วยความเหนื่อยล้าของเธอมันทำให้เธอหลับเข้าสู่ห้วงนิทรา
"เตรียมเอกสารการประชุ
