ในช่วงเช้าวันต่อมา
หนมผิงตื่นขึ้นมาพร้อมอาการเมื่อยเหนื่อยเมื่อยตัว อย่างไม่ต้องแปลกใจว่าเกิดอะไรขึ้นกับเธอเมื่อคืน หนมผิงพยายามองหาคนที่กอดเธอมาทั้งคืน แต่ที่เธอพบมีเพียงแต่ความว่างเปล่าเท่านั้น เป็นเช่นทุกครั้งที่เธอเจอ ไม่เจอเขาอยู่ข้างนอกก็ออกไปทำงานแล้ว หนมผิวก็ไม่ได้สนใจอะไรมากนักเพราะเธอเริ่มชินแล้วเธอรู้เพียงแต่ถ้าไม่เจอเขาก็แสดงว่าเจ้าตัวไปทำงานแล้วเท่านั้นเอง หนมผิงจัดการธุระส่วนตัวเสร็จก็เดินออกมาจากห้อง เธอเจอไนท์ที่เดินออกมาจากห้องทำงานของชั้นระหว่างที่เธอเดินไปที่ลิฟต์
"พี่ไนท์คะ คุณธีร์อยู่ในห้องหรือเปล่าคะ"หนมผิงมองคนตรงหน้าที่ถือเอกสารอยู่3-4อย่าง
"ไม่ครับนายไปที่ท่าเรือตั้งแต่เช้าแล้วครับ แต่พอดีเลยครับคุณหนมผิงจะเดินลงไปข้างล่างใช่ไหมครับ"
"ใช่ค่ะ"
"ดีเลยครับ ผมมีเอกสารให้คุณผิงดูนิดหน่อยครับ เชิญที่ห้องอาหารก็ได้ครับ"
"ค่ะ"หนมผิงเดินตามคนตรงหน้าเข้าไปในลิฟต์จนมาถ
