ม่านรักม่านหัวใจ

เรียกตัว

หนมผิงเดินทางมาที่ผับหรูแห่งหนึ่งในช่วง2ทุ่มกว่าโดยใช้บัตรของไอเดียในการผ่านทางเข้าเพราะที่นี่มีการตรวจค่อนข้างเข้มงวด ถ้าไม่ใช่ลูกค้าก็จะไม่สามารถเข้าได้และลูกค้าแต่ละคนของที่นี่ต้องมีเงินเท่านั้นถึงจะเข้ามาใช้บริการได้ หนมผิงเดินตรงมาที่เคาน์เตอร์บาร์ที่เพื่อนเธอทำงานเป็นบาร์เทนเดอร์

"ไอเดียทำดูเงียบจังวันนี้"หนมผิงที่นั่งมาได้สักพักก็ถามออกไปเพราะวันนี้ที่นี่ดูเงียบกว่าที่ผ่านมาคนก็ค่อนข้างน้อยแทบจะไม่มีคนเลยก็ว่าได้

"เจ้าของผับจะเข้ามาที่นี่ ผู้จัดการเลยให้คุมลูกค้าหรือง่ายๆถ้าไม่จองก็ไม่ต้องเข้า"

"แค่เจ้าของมาต้องทำขนาดนี้เลยหรอว่ะ"หนมผิงเอ่ยถามออกมาเพราะเธอไม่เคยเจออะไรแบบนี้

"ระเบียบที่นี่ ก็แบบนี้แหละ"ไอเดียพูดแบบไม่สนใจเพื่อนเพราะด้านหลังเพื่อนเธอมีโต๊ะของลูกค้าที่มาประจำและจะนั่งตรงนี้ประจำ ถ้าวันไหนจองไม่ได้ก็จะมีปัญหาทันที และที่สำคัญเข้ามักจะมาชวนเธอไปต่อที่อื่น

"ผิง"หลังจากไอเดียส่งแก้วเหล้าให้ลูกค้าแล้วเธอก็เรียกเพื่อนที่นั่งเหม่อมองไปที่แก้วคอกเทลสีฟ้าในมือ

"ห่ะ"

"แกเห็นลูกค้าที่นั่งอยู่หลังแกใช่ไหม"

"อืมเห็น"หนมผิงตอบแบบไม่ได้หันกลับไปมองคนที่พวกเธอพูดถึง

"ถ้าฉันไปต่อกับเขาฉันจะได้เงินค่าผ่าตัดน้องสาวแกรอบแรก"ไอเดียเอ่ยออกมาเพราะเขาเคยเสนอให้เธอและยืนยันเหมือนเดิมจนถึงตอนนี้

"แกเลิกคิดบ้าๆแล้วตั้งใจทำงานเรื่องของฉันฉันหาทางเอง"ฟนมผิงผลักหัวเพื่อนที่รอคำตอบจากเธออย่างไม่อยากสนใจเรื่องที่เธอกับไอเดียกำลังพูดถึง

"เรื่องของแกฉันรู้ แกแต่ฉันก็อยากช่วยไง"

"ช่วยตัวเองให้รอดแล้วค่อยพูด"

"แล้วแกจะเอาเงินจากไหน ถ้าแกปฏิเสธความคิดของฉัน"ไอเดียถามเพื่อนเพราะที่เธอเสนอมันคือความคิดเดียวที่ใช้ได้และได้จริง

"ฉันจะโทรไปบอกแม่ เผื่อเขาจะช่วยฉันได้"

"ครั้งที่แล้วเธอไม่เคยจำเลยหรอว่ะ ถ้าเข้าคิดว่าแกยังเป็นลูกนะเขาคงสนใจแกกับหนมชั้นตั้งแต่วันที่แกโทรไปบอกว่าน้องสาวแกป่วยแล้ว"ไอเดียพูดจบก็เดินไปชงเหล้าให้ลูกค้าอย่างอดหงุดหงิดเพื่อนสนิทไม่ได้

"แต่เขาก็น่าจะคิดบ้างนะ"

"ไอ้ผิงเขาไม่เคยคิดว่า....."

"ขอโทษนะครับ"เสียงที่ดังขึ้นทำให้บทสนทนาของไอเดียกับนมผิงหยุดลงอย่างเลี่ยงไม่ได้

"ค่ะ"ไอเดียหันไปตอบไต้ฝุ่นอย่างเกรงใจ

"คุณไอเดียครับ นายอยากคุยกับเพื่อนคุณนะครับ"ไต้ฝุ่นเอ่ยออกมาอย่างไม่อ้อมค้อม

"เรื่องอะไรคะ"ไอเดียถามออกไปอย่างสงสัยเพราะคนอย่างเจ้านายเขาไม่น่าจะมาสนใจคนอย่างเพื่อนเธอ

"ไม่ทราบครับ ผมมาบอก ไม่ได้มาขออนุญาต"

"แต่ฉันว่าเพื่อนฉันคงไม่สะดวกไปนะคะ"ไอเดียเอ่ยอย่าปกป้องเพื่อนเพราะเธอรู้แล้วว่าถ้าไต้ฝุ่นพูดแบบนี้คือเขามาพาเพื่อนเธอไปให้เจ้านาย แต่แปลกที่หนมผิงที่ดูน่าสนใจน้อยกว่าเธอด้วยซ้ำกลับเป็นคนที่เจ้านายเขาอยากได้ แต่ตั้งแต่เธอมาทำงานที่นี่เธอเคยแต่คุยกับลูกน้องไม่เคยแม้แต่จะเจอลูกพี่ รู้แค่ว่าเขาคือใคร

"มีอะไรหรือเปล่า"หนมผิงถามไอเดียออกมาเพราะเธอรู้สึกถึงความห่วงของไอเดียที่มันแปลกๆ

"พอดีเจ้านายผมคนที่คุณเดินชนเมื่อช่วงบ่ายเขาอยากคุยด้วยนะครับ"ไต้ฝุ่นชิงพูดก่อนที่ไอเดียจะได้พูดอะไร

"อ๋อค่ะ...ได้นะคะ"หนมผิงตอบออกไปแบบไม่ได้คิดอะไร

"ไอ้ผิง แก......"

"เพื่อนคุณตอบเองนะ...เชิญครับ"ไต้ฝุ่นพูดออกมาอย่างผู้ชนะ

"เดินไปก่อนเลยครับชั้นบนสุด"ไต้ฝุ่นมาส่งหนมผิงที่บันไดแล้วเดินกลับมาหาไอเดีย

"เจ้านายคุณจะทำอะไร"

"ผมไม่ทราบแต่เขาฝากผมมาบอกคุณว่าไม่ต้องยุ่งแล้วก็ไม่ต้องรอเพราะเขาไปส่งเอง"

"ชั่วทั้งเจ้านายทั้งลูกน้อง"ไอเดียพูดออกมาอย่างไม่เกรงกลัว

"ระวังปากบ้างก็ดีนะ"

"ทำไมฉันต้องระวัง"ไอเดียเอ่ยถามอย่างไม่เกรงกลัวกับคำขู่ที่เขาพูดแม้แต่น้อย

"เดี๋ยวสักวันเธอก็ได้รู้เอง"

หนมผิงที่เดินขึ้นมายังชั้นบนสุดของที่นี่ก็คือชั้น 3แต่เธอก็ไม่รู้ว่าตัวเองจะเดินไปตรงไหนต่อเพราะตอนนี้เธอไม่รู้ทางของที่นี่เลยแม้แต่น้อย

"เชิญ ทางนี้ครับ"เสียงที่ดังจากด้านหลังทำให้หนมผิงสะดุ้งเล็กน้อย เธอหันไปตามเสียงก็พบว่าไต้ฝุ่นยืนรอเธออยู่ทางด้านหลังอีกทางหนึ่ง

หนมผิงเดินตามคนตัวโตไปตามทางที่มีแสงไฟสลัวจนมาถึงหน้าห้องหนึ่ง ไต้ฝุ่นเคาะประตูเล็กน้อยแล้วเปิดเข้าไปภายในห้อง

"ออกกันไปก่อน"เสียงที่นุ่มทุ้มเอ่ยออกมาแต่เจ้าตัวก็ยังคงนั่งหันหลังมองไปยังกระจกที่มีม่านสีเทาพื้นใหญ่กั้นอยู่ สิ้นเสียงเพียงไม่นานบุคคลที่นั่งอยู่บนโซฟารับรองก็ลุกเดินออกไปพร้อมกับลูกน้องของเขา

"เอกสารยังไม่ต้องเอาออกไป"ธีรภัทรเอ่ยออกมาเหมือนรู้ใจไต้ฝุ่นที่กำลังจะหยิบเอกสาร

"เออ...คุณ...คุณมีอะไรกับหนูหรือเปล่าคะ"หนมผิงเอ่ยถามออกไปย่างกล้าๆกลัวเพราะคนที่เรียกให้เธอเขามาเขาเงียบไม่พูดอะไรแล้วยังนั่งนิ่งเหมือนเดิม

"เธอต้องใช้เงินเท่าไหร่"ธีรภัทรเอ่ยถามออกไปพร้อมทั้งหันเก้าอี้ที่ตัวเองนั่งกลับมาที่โต๊ะทำงาน

"เอ่อ....คือ"หนมผิงลังเลที่จะพูดเพราะเธอไม่เห็นความจำเป็นที่เธอต้องพูดมันออกไปเธอ ไม่เคยรู้จักเขาด้วยซ้ำแต่วันนี้เธอกลับต้องมาบอกเขา ว่าเธอมีปัญหาจำเป็นต้องใช้เงินซึ่งมันไม่ควรเกิดขึ้นเลยแม้แต่น้อย

"หนูว่าเรื่องนี้มันไม่เกี่ยวกับคุณนะคะ"

"อ้าวหรอ.....ฉันคิดผิดใช่ไหมที่เห็นว่าเธอจำเป็นต้องใช้เงินเกินแสน"ธีรภัทรเอ่ยออกมาพร้อมทั้งลุกเดินเข้ามาหาคนตัวเล็ก

"เอ่อคือ......"หนมผิงชะงักเล็กน้อยเพราะเช็คเงินสดที่เขียนตัวเลขไว้หนึ่งแสนห้าหมื่นบาท ก็เท่ากับว่าเธอหาค่าผ่าตัดให้น้องสาวแล้วยังให้น้องสาวของเธอนอนที่ห้องพิเศษได้จนออกโรงพยาบาล

"เธอต้องใช้มัน"

"คุณต้องการอะไรแลกเปลี่ยน"

"เก่งดีนิเด็กน้อย"ธีรภัทรใช้นิ้วหัวแม่มือเชิดปลายคางของหนมผิงที่ก้มหน้าไม่กล้าสบตาเขาให้เงยหน้าขึ้นมา

"เดี๋ยวเธอก็รู้เอง ตอนนี้ฉันยังไม่อยากได้อะไร....อ๋อกลับไปเรียนให้จบด้วย"ธีรภัทรเอ่ยแล้วเดินกลับมานั่งที่เก้าอี้เหมือนเดิม

"แต่ฉันรับเงินคุณไม่ได้หรอกนะ มันมากไป"

"มันน้อยไปสำหรับเธอด้วย.....ออกไปได้แล้วเดี๋ยวน้องเธอต้องย้ายไปห้องพักฝืน"คำพูดของธีรภัทรทำให้หนมผิงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูเวลาก็พบว่าเป็นเวลาที่หมอบอกเธอไว้ว่าน่าจะผ่าตัดน้องสาวเธอเสร็จ

"ถ้าหนูหาได้แล้วหนูจะเอามาคืนให้นะคะ"หนมผิงยกมือขึ้นไหว้คนที่สนใจเอกสารตรงหน้าไม่สนใจเธอเลยสักนิด

หนมผิงเดินออกมาจากห้องก็พบว่าไต้ฝุ่นยืนรออยู่หน้าประตูห้อง

"เดี๋ยวผมไปส่งครับ"ไต้ฝุ่นเอ่ยก่อนที่หนมผิงจะได้พูดอะไรด้วยซ้ำ

"ไม่เป็นไรค่ะ เดี๋ยวหนูต้องไปหาไอเดียก่อนถึงจะกลับได้"หนมผิงมองหน้าคนตรงหน้าแล้วยิ้มออกไปให้เขาเธอกลัวว่าไอเดียจะเป็นห่วงเธอ

"ได้ครับคุณไปหาไอเดียได้แล้วก็ให้เธอกลับพร้อมคุณเลยคุณธีร์สั่งครับ"

"คุณธีร์"หนมผิงขมวดคิ้วอย่างงงงวย

"ก็คนที่คุณเข้าไปหามาเมื่อสักครู่เขาชื่อธีรภัทรเรียกว่าคุณธีร์ก็ได้ครับ"

"อ๋อค่ะ"

"ไอเดีย"หนมผิงเรียกเพื่อนที่กำลังคุยกับลูกค้าที่ไอเดียบอกกับหนมผิงว่าเขาให้เธอไปต่อกับเขาแล้วเขาจะให้เธอ5หมื่น

"อ้าวแก ฉันคิดแต่ว่าแกกลับไปแล้ว"ไอเดียน่าซีดเล็กน้อยเมื่อเห็นว่าหนมผิงยังไม่ได้กลับไปแบบที่ไต้ฝุ่นพูด

"ตกลงว่าไงครับน้องไอเดีย"เสียงทุ้มที่เอ่ยขึ้นทำให้หนมผิงรู้ว่าเพื่อนเธอทำให้สิ่งที่เธอห้าม

"เออคือ"

"แกทำอะไรลงไป ฉันถามว่าแกทำอะไรลงไป"

"เดี๋ยวคุณมันเรื่องของผมกับน้องไอเดียไม่เกี่ยวกับคุณ"หนมผิงมองมือของคนที่จับมือของเธอที่จับมือของไอเดียที่กำลังจะดึงไอเดียออกจากตรงนั้น

"แต่ถ้ามึงไม่ปล่อยมันจะเป็นเรื่องของกูกับมึง"เสียงที่เรียบขรึมแต่ดูมีเสน่ห์และความน่ากลัวเอ่ยทำให้ทุกคนมองไปตามเสียงนั้น

"เอ่อ คุณธีรภัทร"ชายหนุ่มตรงหน้าของหนมผิงเอ่ยออกมาอย่าคนละเมอแล้วปล่อยมือของหนมผิงทันที

"กูว่าผู้หญิงคนนี้ไม่มีความจำเป็นต้องไปกับมึงนะ"

"ครับ....ผมขอตัวก่อนนะครับ"

"ไอเดียแกทำอะไรลงไป"หนมผิงเอ่ยถามเพื่อนทันทีที่ผู้ชายคนนั้นเดินออกไป

"ยังไม่อยากเล่า"ไอเดียที่เห็นสายตาเรียบเย็นของธีรภัทรกับไต้ฝุ่นก็เอ่ยออกมา

"ไปได้แล้วเดี๋ยวไปส่ง"ธีรภัทรเอ่ยแค่นั้นก็เดินออกไป

"ไปเอาของเลยเร็ว"หนมผิงบอกไอเดียที่มองตามหลังธีรภัทร

ความเงียบที่ทุกคนกำลังเผชิญทำให้ไอเดียและหนมผิงอดกลัวไม่ได้เหมือนพวกเธอทั้งสองกำลังทำความผิดอะไรสักอย่าง ไอเดียที่นั่งข้างคนขับไม่กล้าแม้แต่จะมองหน้าไต้ฝุ่นหรือหันกับไปมองเพื่อน หนมผิงก็เช่นกันเธอไม่กล้าแม้แต่จะสบตาคนที่นั่งอยู่ข้างๆด้วยซ้ำ

"ขอบคุณมากนะคะ"หนมผิงและไอเดียยกมือขึ้นมาไหว้ทั้งสองคนก่อนจะลงจากรถแต่ธีรภัทรกับไต้ฝุ่นก็ไม่พูดอะไรเพียงแต่พยักหน้ารับ

"แกคุณธีรภัทรให้แกไปหาทำไม"ไอเดียเอ่ยถามทันทีเมื่อรถลีมูซีนคันสีดำเคลื่อนตัวออกไปจากที่จอดแล้ว

"เขาให้ฉันยืมเงิน แต่ตอนเนี่ยน้องหนมชั้นหน้าจะต้องย้ายห้องแล้วหรือเปล่า"

"จริงด้วย"ไอเดียเอ่ยออกมาเหมือนลืมเรื่องที่ต้องทำ

"แกต้องเล่าให้ฉันฟังด้วยว่าแกไปทำอะไรมาตอนฉันไม่อยู่"หนมผิงเอ่ยออกมาอย่างคาดโทษเพื่อนสาว

"จร้า เดี๋ยวเล่าหมดเลย"

"ดีมาก"หนมผิงเดินเข้ามาภายในตัวโรงพยาบาลแล้วตรงไปที่ห้องผ่าตัดทันทีเพราะตอนนี้เธอต้องไปทำเรื่องย้ายที่พักฟื้นของน้องสาวตัวเอง

"จะให้คนไข้พักที่ไหนคะ"พยาบาลเอ่ยถามหนมผิงทันทีเมื่อเธอสอบถามเรื่องของน้องสาวตัวเองเสร็จแล้ว

"ห้องพักVIPค่ะ"

"ได้ค่ะ ส่วนเรื่องค่าใช้จ่ายของคนไข้สามารถไปเคลียร์ที่ห้องเก็บเงินได้เลยค่ะ"

"ได้ค่ะ"

"คุณหมอเจ้าของไข้จะเข้ามาตรวจอาการเป็นระยะ แต่คุณหมอไม่ได้บอกเวลาไว้นะคะ"

"ขอบคุณมากค่ะ"

"ไม่เป็นไรค่ะ มีอะไรสอบถามอีกไหมคะ"

"ไม่ค่ะ"

"งั้นดิฉันขอตัวก่อนนะคะ"พยาบาลยิ้มให้ทั้งสองคนที่ยกมือไหว้แล้วเดินออกกลับเข้าห้องผ่าตัดไปทันที