ม่านรักม่านหัวใจ

ใช้หนี้

"ผิงวันนี้ฉันไปนอนด้วยนะ"ไอเดียเอ่ยออกมาขณะที่ทั้งสองกำลังจะเดินออกจากตัวโรงพยาบาล

"ได้ดิ ว่าแต่มีไรเปล่า"หนมผิงมองหน้าเพื่อนสนิทที่สีหน้าไม่ดีนักเลยเอ่ยถามออกไปเพราะไอเดียไม่ใช่คนที่จะมาเงียบนิ่งแบบนี้

"แม่ฉันเป็นหนี้แล้วเจ้าหนี้ให้เวลาอีกแค่อาทิตย์เดียว"

"ห๊ะ อาทิตย์เดียวหนี้เท่าไหร่อ่ะ"หนมผิงเอ่ยออกไปอย่างตกใจไม่น้อยที่ได้ยินสิ่งที่ไอเดียเอ่ยออกมา

"เกือบ5แสนอ่ะ"

"แก....โอเครไหม"หนมผิงหมุนเดินแล้วจับเพื่อนหันเข้าหาตัวเอง

"ก็อยากให้มันโอเคนะ"

"ไม่เป็นไรเดี๋ยวค่อยคิดก็ได้"หนมผิงเอ่ยออกมาเมื่อไอเดียเข้าสวมกอดแล้วร้องไห้ออกมา เวลาผ่านไปเนิ่นนานจนเหมือนสภาพจิตใจของไอเดียจะดีขึ้นไอเดียก็ปล่อยเพื่อนเป็นอิสระ

"ไปหาอะไรกินก่อนกลับไหม"หนมผิงเอ่ยชวนเพื่อนสาวเพื่อให้เธอดีขึ้น

"ก็ดีเหมือนกัน"ไอเดียตอบเพื่อนแล้วหันไปเรียกรถแท็กซี่

ในช่วงเวลาของวันใหม่ ไอเดียกับหนมผิงที่เดินเที่ยวในถนนคนเดินเสร็จก็กลับมาที่บ้าน เธอทั้งสองมองไปที่บ้านของไอเดียที่ยังคงเปิดไฟอยู่ก่อนที่จะหันมามองหน้ากัน

"ทำไมบ้านแกบังเปิดไฟอยู่"หนมผิงเอ่ยถามเพราะดูเหมือนบ้านของไอเดียที่ควรจะปิดไฟแล้วยังคงเปิดเหมือนมีอะไรเกิดขึ้นในบ้าน

ไอเดียไม่ตอบอะไรแต่เธอกำลังจะเดินเข้าไปที่บ้านตัวเอง แต่ยังไม่ทันที่ไอเดียจะได้เดินเข้าไปในรั้วบ้านของตัวเองก็มีมือปริศนาดึงมือเธอไว้ก่อน

"ปล่อย"ไอเดียที่หันกลับมามองก็พบว่าไต้ฝุ่นเป็นคนจับมือเธอไว้

"อย่าเข้าไปมันไม่ใช่ที่ของเธอ"

"นายหมายความว่าไง"ไอเดียมองหน้าของไต้ฝุ่นอย่าไม่เข้าใจ

"เข้าไปในบ้าน"เสียงที่คุ้นเคยดังขึ้นอีกครั้งทำให้หนมผิงที่ยืนมองเพื่อนหันกลับมามองพร้อมทั้งไอเดียด้วยที่หันกลับมามอง

"แต่เจ้านายกับพ่อแม่ฉันอยู่ไหนนั้นนะ"

"ไอเดียแกใจเย็นดิ เข้าไปกลับก่อน"หนมผิงที่รู้สึกถึงความไม่ชอบมาพากลก็เดินไปดึงมือเพื่อนเข้าไปในบ้านของตัวเอง

"แกดูจากชั้นบนก็ได้นะ"หนมผิงที่เห็นเพื่อนที่เดินไปมาอย่างกระวนกระวานก็เอ่ยออกมา

"จริงดิ"ไอเดียที่เหมือนคิดอะไรได้ก็รีบขค้นไปบนชั้นสองของบ้านหนมผิงทันที หนมผิงเดินตามเพื่อนไปยังชั้นสองตรงระเบียงระหว่างห้องของเธอกับน้องสาวจะสามารถมองเห็นภายในบ้านของไอเดียได้ค่อนข้างชัดเจน

"คุณธีร์เข้าจะทำอะไร"หนมผิงที่เห็นธีรภัทรและลูกน้องของเขาเดินเข้าไปในบ้านของไอเดียที่มีกลุ่มคนอยู่ในนั้นก็เอ่ยออกมาอย่างสงสัย

ทางด้านของธีรภัทรที่ได้รับเรื่องจากไต้ฝุ่นว่าพ่อกับแม่ของไอเดียติดหนี้แล้วเจ้าหนี้จะให้พ่อแม่เธอส่งลูกสาวไปขัดดอกก่อนไม่งั้นทางเจ้าหนี้จะฆ่าทุกคนทิ้ง

"คุณเป็นใคร"เจ้านายที่เห็นธีรภัทรกับไต้ฝุ่นเดินเข้ามาในบ้านก็เอ่ยถามออกไป

"ลูกหนี้นายแกติดหนี้เท่าไหร่"ธีรภัทรเอ่ยถามออกไปแทนการตอบของเจ้านายน้องชายของไอเดีย

"เกือบๆ5แสน แล้วที่ถามเนี่ยจะจ่ายแทนหรอ"

"ฉันจ่ายให้5แสนแลกกับหนี้ทั้งหมดและก็ออกไปจากที่นี้ทันที"

"ได้ แต่ถ้าจ่ายเลยนะ"ธีรภัทรไม่พูดอะไรเพียงแต่เดินออกมาจากตรงนั้นเหลือให้ไต้ฝุ่นจัดการส่วนที่เหลือ

"คุณไปทำอะไร"ไอเดียที่รีบลงมาจากชั้นสองเมื่อเห็นว่าธีรภัทรเดินกลับมาที่บ้านหลังนี้

"ใช้หนี้ไง"

"หนี้ของฉันไม่เกี่ยวกับคุณ คุณจะไปใช้ทำไม"ไอเดียเอ่ยออกมาอย่างไม่ชอบใจในการกระทำของเข้าสักเท่าไหร่

"ก็เพราะฉันไม่อยากเห็นเด็กแถวนี้ต้องเอาตัวไปขัดดอก"เขาตอบไอเดียออกมาแต่สายตากลับมองไปที่คนตัวเล็กที่หลบหน้าเขาอยู่

"หมายความว่ายังไง"

"เจ้าหนี้ของเธอสั่งให้ลูกน้องมาพาตัวเธอไปขัดดอกจนกว่าพ่อแม่เธอจะหาเงินได้"ไต้ฝุ่นเอ่ยตอบแทนเจ้านายตัวเองที่ตอนนี้เหมือนสนใจใครบ้างคนมากกว่า

"แล้วคุณจะเอายังไงกับเงินที่คุณจ่ายให้ฉันไป"

"ผมว่าเรื่องนี้ค่อยคุยเถอะครับ น้องชายคุณรออยู่"

"เออ...."ไอเดียมองตามสายตาของธีรภัทรก็เห็นเขามองหนมผิงที่นั่งเล่นโทรศัพท์อยู่ที่โซฟารับแขก

"ค่ะ"ไอเดียเดินออกมาจากบ้านอขงหนมผิงอย่างง่ายได้เพราะเธอรู้ว่าถ้าเธอไม่ออกมาดีลูกน้องของธีรภัทรอย่างไต้ฝุ่นลากเธอออกมาแน่นอน

"ไม่คิดจะคุยกับฉันเลยหรอ"ธีรภัทรเดินไปยืนอยู่ตรงหน้าของหนมผิงแล้วเอ่ยถามออกไปทำให้หนมผิวเงยหน้าจากโทรศัพท์ขึ้นมามองเขา แต่สายตาของเธอตอนนี้เหมือนเด็กน้อยง่วงนอนยังไงก็ไม่รู้

"ก็หนูไม่รู้จะพูดอะไร แล้วอีกอย่างเรื่องนั้นมันเรื่องของไอเดียกับคุณแค่เรื่องหนูยังเอาตัวเองไม่รอดเลย"หนมผิงเอ่ยตอบตามที่ตัวเองคิด

"งั้นก็ลุกขึ้นไปนอนได้แล้ว"ธีรภัทรขยับตัวออกห่างเธอเล็กน้อยเพื่อให้เธอลุกขึ้นยืนง่ายขึ้น

"ค่ะ"หนมผิงลุกขึ้นยืนก่อนจะหันตัวเองเพื่อเดอนไปชั้นสอง

"เออจริงซิ...."หนมผิงหันกลับมาอย่างไม่ทันตั้งตัวทำให้เธอชนเข้ากับแผงอกของคนที่ยืนอยู่ด้านหลังเธอ

"ขอโทษค่ะ"หนมผิงเอ่ยออกมาก่อนจะถอยห่างจากธีรภัทร

"ซุ่มซาม...แล้วมีอะไรอีก"

"หนูจะถามว่าคุณจะกลับเลยไหมคะ"

"อืมเดี๋ยวก็คงกลับ"

"ค่ะ"หนมผิงเอ่ยแล้วทำท่าจะหันกลับไปทางบันไดขึ้นชั้นสองของบ้าน แต่ธีรภัทรกลับดึงมือเธอไว้ก่อน

"เดี๋ยว"

"คะ"

"วันเนี่ยขอเก็บดอกก่อน ส่วนตนค่อยว่ากัน"เขาเอ่ยพร้อมขยับตัวเข้าหาคนตัวเล็ก แต่สิ้นเสียงของเขาริมฝีปากหน้าก็ประกบลงบนริมฝีปากของคนตัวเล็กอย่างบรรจง แต่เขากลับจูบเพียงจับจองไม่ได้ลึกซึ้ง แต่คนตัวเล็กกับตกใจในการระทำของเขาไม่น้อยที่เขาทำแบบนั้น

"เอ่อคือ....."หนมผิงเอ่ยออกมาหลังจากคนตัวโตถอยห่างเธอ

"ไปนอนได้แล้ว ถ้ายังไม่ไปจะเจอมากกว่านี้"หนมผิงไม่รอให้เขาทำตามคำขู่เธอรีบเดินขึ้นไปยังชั้นสองทันที

"เด็กน้อย"ธีรภัทรเดินออกมาจากบ้านของคนตัวเล็กโดยไม่ลืม ที่จะเปิดประตูบ้านให้เธอด้วย

"สั่งคนของเราให้มาดูแลที่นี่ด้วยไม่ต้องให้เจ้าชองบ้านรับรู้"ธีรภัทรเอ่ยขึ้นมาหลังจากเขาขึ้นมายังรถส่วนตัวแล้ว

"ครับนาย"