1 อยากมีลูก
659 Words
หนึ่งปีก่อน
เวสเตอร์กับบลูเป็นคู่รักที่คบกันมาจนครบสี่ปีแล้ว และปีนี้เวสเตอร์มีความรู้สึกว่าอยากมีลูกมาก
"บลู" เจ้าของใบหน้าหล่อเอ่ยเรียกแฟนสาวที่นอนอยู่ข้างๆ
"มีอะไรคะ" หญิงสาวหันถามยังแฟนหนุ่มที่นอนอยู่ข้างตัวเอง
"ปีนี้ผมก็อายุยี่สิบเก้าแล้ว และบลูก็ยี่สิบเจ็ดแล้ว" ใบหน้าหล่อเหลาหันบอกกับร่างบางของคนรักที่หันหน้ามาทางตัวเอง
"ค่ะ แล้วยังไงคะ"
"ผมอยากมีลูกแล้ว แล้วบลูล่ะ อยากมีหรือยัง"
"บลูก็อยากมีแล้วค่ะ"
"ถ้าอย่างนั้น ตั้งแต่คืนนี้ไปบลูก็เลิกกินยาคุมได้เลยนะ"
"ได้ค่ะ บลูจะเลิกกินยาคุมคืนนี้เลยนะคะ
"งั้นคืนนี้เรามาเริ่มทำลูกกันเถอะนะบลู" เรียวปากหนาบอกพลางแววตามีความมุ่งมั่น
"โอเคค่ะ" สิ้นเสียงแฟนสาวบอก ร่างสูงก็จัดการถอดเสื้อผ้าทั้งของตัวเองและของเธอออก จากนั้นการทำลูกก็ได้เริ่มขึ้น และการร่วมรักในคืนนี้ เวสเตอร์ตั้งใจทำเป็นอย่างมาก เนื่องจากว่าเขาต้องการที่จะมีลูกจริงๆ
สามเดือนต่อมา
"เป็นไงบ้างบลู รู้ผลหรือยัง" เวสเตอร์ที่ยืนรอแฟนสาวตรวจการตั้งครรภ์อยู่หน้าห้องน้ำเอ่ยถามขึ้นด้วยความร้อนใจ
"ยังเลย รออีกห้านาทีนะคะเวส อย่าใจร้อนนักสิ"
"ก็ผมอยากรู้นี่บลู จะให้ผมใจเย็นได้ไง"
ห้านาทีต่อมา
แกร็ก!
ประตูห้องน้ำถูกเปิดออกมาโดยหญิงสาวที่อยู่ด้านใน พร้อมกับชูแท่งตรวจครรภ์ให้คนตัวสูงดูด้วยสีหน้าผิดหวัง ก่อนที่มือหนาจะรีบหยิบมาดูเองแล้วพึมพำออกมาด้วยสีหน้าผิดหวังเช่นกัน
"ขีดเดียวอีกแล้วเหรอ"
"ไม่เป็นไรนะเวส เดือนหน้าเราค่อยมาลุ้นกันใหม่นะคะ" เธอพูดปลอบใจเหมือนกับสองเดือนที่ผ่านมาเมื่อผลไม่เป็นไปตามที่หวัง
"เราลุ้นมาสามเดือนแล้วนะบลู ทำไมบลูถึงไม่ท้องสักทีล่ะ"
"แค่สามเดือนเองนะเวส บางคนกว่าจะท้องเป็นปีก็มีนะคะ"
"จริงเหรอ" เมื่อได้ยินที่เธอบอก เขาก็รู้สึกมีกำลังใจขึ้นมา
"จริงค่ะ" บอกด้วยรอยยิ้มเพื่อเป็นกำลังใจให้กับแฟนหนุ่ม
"อืม ผมอาจจะใจร้อนไปหน่อย ที่ผมใจร้อนเพราะผมอยากมีลูกมากจริงๆนะบลู"
"บลูเข้าใจเวสนะว่าเวสอยากมีลูกมากแค่ไหน แต่รออีกหน่อยนะคะ ถ้าถึงเวลาเด็กก็มาเองแหละค่ะ"
"ผมจะรอนะ" พูดจบ ร่างสูงก็ดึงแฟนสาวเข้ามาสวมกอดพลางมือหนาก็ลูบหลังของเธอเบาๆเพื่อเป็นกำลังใจให้แก่กันและกัน
หกเดือนต่อมา
"เมื่อไหร่จะขึ้นสองขีดสักทีนะ" เวสเตอร์มองที่ตรวจครรภ์ที่อยู่ในมือ พลางเรียวปากหนาพึมพำออกมาอย่างหงุดหงิดในใจ เพราะผ่านมาแล้วหกเดือน บลูก็ยังไม่ท้องเสียที
"อย่าเพิ่งหงุดหงิดสิคะเวส พอถึงเวลาเด็กก็มาเกิดเองแหละค่ะ" บลูบอกพลางยื่นมือไปทาบใบหน้าหล่อของแฟนหนุ่มเพื่อเป็นการปลอบใจ
"ที่ผมหงุดหงิด ผมไม่ได้หงุดหงิดบลูหรอกนะ แต่ผมหงุดหงิดตัวเองต่างหาก" พูดพร้อมกับยกมือขึ้นมาทาบลงบนมือเรียวที่กำลังทาบแก้มของตัวเอง
"บลูเข้าใจเวสนะ เพราะบางทีบลูก็หงุดหงิดเหมือนกัน"
"ไปหาหมอกันดีไหมบลู ลองไปตรวจดู เผื่อว่าเราสองคนมีอะไรผิดปกติ"
"บลูว่าเราอย่าเพิ่งไปหาหมอกันเลยค่ะ รออีกหน่อยนะคะ ถ้ายังไงเดี๋ยวบลูจะบอกเวสเอง ว่าจะไปหาหมอเมื่อไหร่"
"เอางั้นก็ได้ ผมแล้วแต่บลูแล้วกัน"
"ถ้าอย่างนั้นเราเข้านอนกันเถอะค่ะ เพราะนี่ก็ดึกแล้ว" พูดจบ ทั้งสองก็ลุกจากโซฟาแล้วพากันเข้าห้องนอนไป
- Writer
