คลั่งไคล้เด็กเนิร์ด

ตอนที่ 7.เรื่องราวในอดีต

คลั่งไคล้เด็กเนิร์ด

ตอนที่ 7.เรื่องราวในอดีต

เจไดถึงกับทำหน้างงเป็นอย่างมากเมื่อเพื่อนเล่าเรื่องน้องมะลิให้เขาได้ฟัง อย่างละเอียด ก่อนที่เขาจะพูดออกมาอย่างจริงใจเป็นที่สุดนั่นเอง

“มาถึงตอนนี้กูก็นึกสงสารน้องมะลิว๊ะตอนนั้นที่มีปัญหาก็คือเกือบปีแล้วนะที่น้องจะออกจากมหาลัย” เจไดได้แต่คิดถึงเรื่องราวในครั้ง่ก่อนเก่าก่อนที่่น้องมะลิจะเดินออกไปจากชีวิตของพวกเราทั้งหมด

“นั่นนะสิตอนนั้นกูก็ไม่รู้อะไรมารู้อีกทีน้องลาออกไปแล้ว และตามหาเท่าไหร่ก็หาไม่เจอ เลยทั้งย้ายคอนโด ตามหาตามที่ที่เคยไปกะกูก็ไม่เจอ”

แพททริคย้อนคิดไปถึงตอนนั้น ตอนที่เป็นจุดเรี่มต้นของเรื่องราวของทั้งสองคนในตอนนี้ ภาพในอดีตที่คนอย่างเขาเฝ้าแต่ตามหาเด็กเนิร์ดคนนั้น คนที่อยู่ ๆ ก็หายไปจากวงจรชีวิตซะอย่างนั้น คนที่เขาต้องตามหาแทบจะทุกวันแต่ว่าหายังไงก็หาไม่เจอเลยสักที เพราะความผิดพลาดที่เขาเป็นคนก่อขึ้นเองทั้งหมด ทุกอย่างคือความผิดของเขาก็เท่านั้น ความผิดที่เขาไม่ได้เป็นคนก่อแต่ก็เป็นคนเริ่มทั้งหมดเป็นเพราะเขาคนเเดียวเท่านั้น

“มะลิตอนเย็นเราลองไปหลังห้องน้ำตรงนั้นไหมที่รุ่นกันฉันได้ยินมาเมื่อเช้า ว่าใครอยากรู้อะไรให้ไปที่ห้องน้ำ” หนูเล็กกระซิบมะลิเบา ๆ เพราะความอยากรู้ว่าหลังห้องน้ำมีอะไร ทำไมถึงมีแต่คนพูดถุึงอยู่่อย่างนั้น

“อืมก็ได้ไปก็ไป” มะลิตอบกับหนูเล็กที่เป็นคนชักชวนเธอไม่ใช่บอดี้การ์ด

เมื่อสองสาวตกลงกันได้ก็รีบเก็บสัมภาระของตัวเองลงในกระเป๋าทันทีก่อนจะมุ่งหน้าตรงไปที่ด้านหลังห้องน้ำ

ระหว่างทางที่เดินไปนั้นหนูเล็กก็มองไปรอบ ๆ เพราะว่ามันค่อนข้างเงียบเป็นอย่างมาก แต่ก็ยังพอมีนักศึกษาเดินผ่านไปมาบ้างประปราย

“ใช่น้องหนูเล็กไหมครับ”

รุ่นพี่คนหนึ่งเอ่ยถามออกมา ทำเอาหนุเล็กถึงกับหยุดชะงักไม่ต่างกัน

“หนูเหรอคะ ? พี่ถามถึงหนูเล็กทำไมเหรอคะ”

หนูเล็กถามด้วยความสงสัยเป็นอย่างมาก

“อาจารย์ให้มาตามครับเห็นว่าส่งงานผิด” รุ่่นพี่คนเดิมบอกกับหนูเล็กก่อน

“อ่อค่ะ จะรีบตามไป”

หนูเล็กบอกกับรุ่นพี่คนนั้นก่อนที่จะหันมาหามะลิ

“แก ๆ พรุ่งนี้ค่อยไปดีกว่า วันนี้แยกกันตรงนี้เลยดีไหมฉันกลัวว่ากว่าจะเดินไปหาอาจารย์ แล้วกว่าจะเดินกลับมามืดกันพอดี เราแยกกันตรงนี้เลยดีไหม”

“อืม ตามนั้นก็ได้แก ไม่มีปัญหาอะไรเลยสักนิดเอาไว้เจอกันพรุ่งนี้นะ”

สองสาวคุยกันเสร็จก็รีบแยกย้ายกันในทันที มะลิเดินเบี่ยงไปอีกทางระหว่างนั้นเธอเห็นว่าแพททริคเดินไปทางหลังห้องน้ำด้วยท่าทางที่ลุกลี้ลุกลนเป็นอย่างมากทำให้มะลิอดที่จะเป็นห่วงรุ่นพี่คนที่เธอชอบ

“ตามไปดีไหมะ เอาวะเป็นไงเป็นกัน ถ้ามีใครถามก็ตอบว่ามาตามหาพี่รหัสก็แล้วกัน” เมื่อคิดได้ดังนี้มะลิก็รีบก้าวท้าวแล้วเดินตามพี่แพททริคของเธอไปในทันที

เมื่อมาถึงด้านหลังห้องน้ำ เธอเห็นว่ามีกลุ่มผู้ชายอยู่เยอะเป็นจำนวนมาก มะลิยืนนิ่งอยู่นานก่อนจะมีพี่คนหนึ่งที่เดินตามมาด้านหลังเอ่ยทัก

“อ้าวน้องมาทำอะไรแถวนี้ ?”

“หนูมาตามหาพี่รหัสค่ะ เห็นว่าถ้ามาด้านหลังนี้จะรู้ว่าใครคือใคร” มะลิตอบพร้อมกับบล้วงกระดาษที่เขียนคำใบ้เอาไว้ให้

“อ่อ อยู่ในนั้นแหละ ว่าแต่น้องไม่รู้ความหมายเหรอหรือยังไง”

“ความหมายรู้ค่ะแต่รหัสหนูไม่รู้ค่ะ” มะลิตอบออกมาหน้าตาย

“งั้นตามมาสิเดี๋ยวพี่พาไป เพราะว่าเจ้าตัวมันก็อยู่ในนั้นแหละ”

รุ่นพี่คนนั้นพูดพร้อมกับพามะลิเดินไปด้านหลังห้องน้ำ ที่ทางเข้าค่อนข้างเปลี่ยวเป็นอย่างมาก

“เห้ยมีน้องมาตามหาพี่รหัสว่ะพวกเรา ดูท่าน้องคนนี้ท่านจะไม่ประสีประสาสักเท่าไหร่ ใครจะขึ้นครูให้น้องดีวะ” รุ่นพี่คนนั้นถามเพื่อนทำเอามะลิยืนงง

“ว่าแต่รหัสอะไรล่ะ” อีกคนตะโกนถามมา ก่อนที่มะลิจะยื่นกระดาษคำใบ้ให้พี่คนนั้นและเขาก็อ่านมัน

“อ่อ รู้เลยว่าใครว่าแต่มันจะขึ้น เหรอวะน้องเนิร์ดขนาดนี้ไม่ใช่อย่างที่มันชอบเลยนี่นา” เพื่อนสองคนหันมาคุยกัน และมองหน้ามะลิ

“สรุปว่าเขาเป็นใครเหรอคะพี่ ”

“กินน้ำก่อนไหม พี่กลัวว่าเรารู้ว่าเป็นใครจะตกใจจนเป็นลมล้มพับไปซะก่อนนะสิ”

พี่คนหนึ่งยื่นน้ำให้ มะลิรับมาแล้วกระดกน้ำเปล่าในขวดและกลืนมันไปจนแทบจะหมดขวด

อึก อึก อึก

“หนูตื่นเต้นมากพี่ว่าแต่เขาเป็นใครกัน”

มะลิถามทันทีที่ดื่มน้ำเสร็จและยกมือมาเช็ดน้ำที่ริฝีปากของเธอ สายตาเริ่มมองไปที่ทั้งสองคน ก่อนจะเริ่มรู้สึกว่าร่างกายมันเหมือนกับจะหนาวสั่นยังไงก็ไม่รู้ มะลิตอบกับพี่ทั้งสองคนก่อนจะรู้สึกว่าตัวเองเริ่มจะเซนิด ๆ

“นั่งก่อนไหมน้อง เดี๋ยวพี่ไปตามมาให้” พี่คนหนึ่งบอกมะลิก่อนจะหันมากระซิบกัน “มึงไปตามมันมาถ้ามันไม่เอาเราสองคนก็จัด แค่นี้ก็จบ”