ตอนที่ 1. วันแรกก็โดนซะแล้ว
1020 Words
คลั่งไคล้เด็กเนิร์ด
ตอนที่ 1. วันแรกก็โดนซะแล้ว
เปิดเทอมวันแรกของมหาวิทยาลัย นักศึกษาต่างทยอยพากันเดินก้าวเข้าสู่รั้วมหาลัยในวันแรกกันอย่างเนืองแน่น และเช่นเดียวกันกับมะลิ หญิงสาววัยใสที่ก้าวเข้ามาในรั้วมหาลัยในวันแรก ด้วยท่าทางที่ค่อนข้างประหม่าเป็นอย่างมากเลยก็ว่าได้ นั่นเป็นเพราะว่าเธอไม่มีความมั่นใจในตัวเองเลยสักนิด
“อ๊ะ ว๊ายย” มะลิกรีดร้องออกมาเมื่อเธอมัวแต่ชะเง้อมองผู้คนเลยทำให้เดินชนเข้ากับใครคนหนึ่งอย่างจังทำเอาหญิงสาวเกือบล้ม ดีที่ว่าชายหนุ่มคนนั้นคว้าเอวบางของเธอเอาไว้ได้ซะก่อน
“เป็นอะไรหรือเปล่า ใจลอยไปถึงไหนกันคนสวย”
มะลิหันไปมองตามเสียงหวานนั้นก่อนจะได้สติแล้วรีบขยับตัวให้ออกจากอ้อมกอดของชายหนุ่ม
“พี่แพททริค!!”
มะลิร้องออกมาด้วยความตกใจเป็นอย่างมากเมื่อเธอเห็นว่าคนที่อยู่ต่อหน้าเธอคือใครกัน
“หือ รู้จักพี่ด้วยเหรอ? ”
แพททริคถึงกับเอียงคอมองด้วยความสงสัยเมื่อเห็นว่าคนที่อยู่ตรงหน้ารู้จักชื่อเขาได้ยังไง
“ว่าแต่เราเคยรู้จักกันเหรอ ทำไมเธอถึงรู้จักพี่ได้กันละ” แพททริคเอ่ยถามออกมาด้วยความสงสัยเป็นอย่างมาก
“เออ คือว่า คือ...คือว่าจำชื่อพี่ได้เพราะว่า..”
ไม่ทันที่มะลิจะตอบอะไรมากไปกว่านั้นก็มีเสียงเรียกดังตามมา
“เห้ยแพททริคเด็กมึงรออยู่อะ เร็วดิรีบมาให้ไวเดี๋ยวไม่ทันรับน้องนะ”
แพททริคหันไปหาเพื่อนตามเสียงเรียกก่อนและโบกมือให้กับเพื่อน แล้วรีบเดินตามไปในทันที ทำเอามะลิถึงกับถอนหายใจออกมาอย่างช้า ๆ
“เด็กเขาอย่างนั้นเหรอ? ใช่สิหล่อ รวย ขนาดนั้นไม่มีเด็กนี่สิเรื่องแปลก ยัยแว่นอย่างเราอย่าได้หวังเป็นอันขาดว่าจะมีทางได้เป็นเด็กเขา ฝันกลางวันชัด ๆ ”
“แค่ฝันกลางวันมันยังไม่พอจ๊ะเพื่อน นี่แกยังไปนอนฝันนอกโลกอีกต่างหากนะรู้ไหม แล้วนี่อะไรบอกแล้วไงว่าให้ใส่คอนแทคเลนส์มา ทำไมใส่แว่นหนาเตอะมาแบบนี้”
หนูเล็กเพื่อนสนิทของมะลิที่เดินมาทันได้ยินที่เพื่อนบ่นเลยอดที่จะแซวไม่ได้ สองสาวหันมามองหน้ากันแล้วหัวเราะออกกมาอย่างดัง
คณะเทคโนโลยีและการจัดการอุตสาหกรรม สาขาการจัดการอุตสาหกรรมการท่องเที่ยวและการโรงแรม.
“มะลิฉันถามแกจริงที่แกชวนฉันมาเรียนที่นี่เนี่ย เพราะว่าแกมาตามพี่แพททริคใช่ไหม สารภาพมาซะดี ๆ นะไม่อย่างนั้นละก็ฉันจะป่าวประกาศให้ทุกคนรู้ว่าแกแอบชอบพี่เขาตั้งแต่ยังเรียนประถม”
หนูเล็กยื่นคำขาดออกมาในทันทีทำเอามะลิรีบตะครุบเอามือปิดปากเพื่อนสาวอย่างรวดเร็ว
“เออ ๆ ก็รู้อยู่แล้วจะถามทำไมกัน ชอบมันก็ชอบแต่ว่ามันสอบติดที่นี่ไงก็เลยต้องมา”
มะลิพยายามหาเหตุผลมาบอกกับเพื่อนว่าเธอไม่ได้คิดที่จะมาเรียนตามผู้ชาย หากแต่ว่าเธอสอบติดต่างหากเลยจะเป็นต้องมาเรียนที่นี่ แต่ว่า...
“หึ...สอบติดที่นี่ช่างกล้าพูดออกมาได้นะแก จะไม่ให้สอบติดที่นี่ได้ยังไงวะ ก็แกเล่นสอบที่นี่แค่ที่เดียวเท่านั้นถ้าไม่ติดนี่สิแปลก อย่าคิดนะว่าฉันจะรู้ไม่ทันแก เห็นเนิร์ด ๆ แบบนี้ที่แท้ร้ายลึกนะ” หนูเล็กพูดพร้อมกับหัวเราะออกมา มะลิถึงกับตีแขนเพื่อนไปทีหนึ่ง
“ที่สำคัญที่เลือกคณะนี้นั่นเป็นเพราะว่าแก...” หนูเล็กไม่พูดต่อแต่ว่าก็มองหน้ามะลิเพราะอยากจะให้เพื่อนพูดออกมาเองว่าเพราะอะไร
“เออ ฉันอยากเรียนคณะเดียวกันกับพี่เขาพอใจหรือยัง ทำไงได้ก็คนมันเก่งอะ ถ้าสอบไม่ติดก็คงไม่ได้เข้าที่นี่แต่ว่ามันดันติดไง แกจะมาจับผิดอะไรนักหนาวะหนูเล็ก พี่เขาเป็นความสุขเดียวที่ฉันมีนะ แกปล่อย ๆ ฉันไปเถอะอย่ามาสนใจเลย”
“ว่าแต่ถ้ารับน้องแล้วแกได้เป็นน้องรหัสพี่เขาคงดีสินะ”
“มันจะเป็นไปได้เหรอแก ถ้ามันเป็นแบบนั้นนะแกอยากได้อะไรฉันจะให้แกหมดเลยอะที่ฉันให้ได้” มะลิพูดติดตลกไปอย่างนั้นเพราะรู้ดีว่ามันคงไม่มีทางเป็นจริงอย่างนั้นได้แน่นอน
“พูดแล้วนะโว๊ย ห้ามลืมคำพูดที่ให้ไว้ก็แล้วกัน”
สองสาวหัวเราะกันคิกคัก ก่อนจะลุกขึ้นแล้วเดินไปยังจุดที่รุ่นพี่เรียกนัดประชุม เมื่อมาถึงทุกคนต่างก็หาที่นั่ง รวมไปถึงสองสาวอย่างมะลิกับหนูเล็กด้วยเช่นกัน
รุ่นพี่ได้แจ้งถึงกิจกรรมต่าง ๆ ว่าจะมีตอนเย็นหลังเลิกเรียนเพราะว่าน้องปีหนึ่งจะว่างช่วงเย็น และได้ทำการแจ้งรหัสสำหรับน้องปีหนึ่งว่าแต่ละคนจะมีพี่รหัส ลุง/ป้า รหัส
รวมถึงรุ่นพี่ปี4ที่เป็นปีสุดท้ายจะเป็น ปู่/ย่า รหัส แต่ว่าจะให้เรียกเหมือนกันหมดนั่นก็คือพี่รหัส โดยให้น้อง ๆ ตามหาพี่รหัสปี 4 ของตัวเองให้เจอ “สองสาวมองหน้ากัน”
...............
อะไรกันนะสองสาวมองหน้ากันทำไม มีอะไรกับคำใบ้นั้น โปรดติดตามตอนต่อไปค่ะ
ฝากกดใจ เก็บเข้าชั้น และกดติดตามด้วยนะคะ จะได้ไม่พลาดทุกการอัพเดทค่ะ
หนึ่งคอมเม้นท์ เท่ากับหนึ่งกำลังใจ ให้กับไรท์คนนี้นะคะ
- Writer
