ตอนที่ 2. หล่อ รวย กรวยใหญ่ 65/185/69

1019 Words

คลั่งไคล้เด็กเนิร์ด ตอนที่ 2. หล่อ รวย กรวยใหญ่ 65/185/69 ผู้เขียน // นามปากกาแอดมินตัวกลม “สองสาวมองหน้ากัน” ระหว่างนั้นรุ่นพี่ปี2 ได้ทำการแจกโค๊ดลับในการตามหาพี่รหัส โดยปีนี้จะให้หาแค่ของพี่ปี 4 เท่านั้นเพราะจะได้ให้ความสำคัญระหว่างรุ่นน้องที่มาใหม่ กับรุ่นพี่ที่กำลังจะจบไปนั่นเอง เมื่อทุกคนที่ได้รับต่างก็เปิดอ่านดูของตัวเอง มะลิและหนูเล็กถึงกับทำหน้านิ่วคิ้วขมวด กับการตามหาพี่รหัสของตัวเอง “อะไรอะมะลิของแก” หนูเล็กถามเพื่อนและชูของตัวเองให้กับมะลิดูโค๊ดลับ แต่สายตากับมองไปที่ของเพื่อนสาวที่ตอนนี้ดูเหมือนว่าจะทำหน้าแปลก ๆ อย่างเป็นที่สุด “อะดูสิอะไรยากอ่ะ” มะลิยื่นของตัวเองให้กับหนูเล็กก่อนจะหยิบของหนูเล็กมาอ่าน แถมได้แต่ส่ายหน้าเพราะคิดยังไงก็คิดไม่ตกสักที “หล่อ รวย กรวยใหญ่ 65/185/69” หนูเล็กอ่านโค๊ดของมะลิแล้วถึงกับเกาหัวอย่างแรง ยิ่งเกาก็ยิ่งคิดไม่ออก “แม่งรหัสเหี้ยอะไรวะปวดประสาททันทีเลย” หนูเล็กถึงกับบ่นออกมาอย่างแรงกับคำใบ้ที่เธอถือของเพื่อน “หรือว่าจะเป็นรหัส ว่าแต่มันรหัสอะไรละ” มะลิถามด้วยความสงสัย “ไม่รู้โว๊ย รู้แค่ หล่อ ก็หาได้ทั่วไปแต่ใครหล่อที่สุดละ” “สำหรับฉันพี่แพททริคหล่อที่สุด” “เออให้มันได้อย่างนี้สิแม่มะลิ แล้วรวยละ” “ก็พี่แพททริคอีกนั่นแหละสำหรับฉัน” “แล้วกรวยใหญ่ละ อย่าบอกนะว่าพี่แพททริคอีก” หนูเล็กถามมะลิแล้วยิ้มออกมาด้วยความเจ้าเล่ห์ ทำเอาเด็กเนิร์ดอย่างมะลิถึงกับงง “ว่าแต่มันคืออะไรละกรวยใหญ่ ใช่กรวยจราจรไหมแต่มันมีขนาดเดียวกันหมดไม่ใช่เหรอ” คำตอบของมะลิทำเอาหนูเล็กถึงกับขำออกมา ก่อนที่หนูเล็กจะกระซิบมะลิ “ผวนคำสิแก แล้วพูดติดกันไว ๆ อะ” “หล่อ รวย กรวยใหญ่ หล่อรวยกรวยใหญ่ หล่อรวยค...” มะลิรีบยกมือทั้งสองข้างมาปิดปากตัวเอง และหน้าแดงขึ้นมาในทันที ทำเอาหนูเล็กถึงกับหัวเราะในความเขินอายของเพื่อนเป็นอย่างมาก “คนอะไรทำไมต้อง Present.ตัวเองขนาดนั้นด้วยนะกลัวใครไม่รู้หรือยังไงว่าใหญ่ขนาดไหน” มะลิเอ่ยออกมาเบา ๆ ทั้งที่ก้มหน้าก้มตาอยู่อย่างนั้น “มะลิ แกคิดดูสิว่าถ้าแกไปตามหาพี่รหัสคนนั้นหากเจอกันจะทำหน้ายังไงวะ สมมุตินะ คือพี่คะหนูมาตามหาพี่รหัสที่มีคำใบ้ หล่อ รวยกรวยใหญ่” “นั่นสิ ไม่อยากจะคิดเลยว่าจะทำยังไง” มะลิถึงกับถอนหายใจออกมาด้วยความปวดหัวกับสิ่งที่รุ่นพี่ทำอยู่ “แล้วถ้าเกิดเป็นพี่แพททริคล่ะแกจะทำยังไง? ” หนูเล็กถามออกมาด้วยความอยากรู้ว่าถ้าเป็นรุ่นพี่คนโปรดมะลิจะทำยังไง “ไม่มีทางหรอกเป็นไปไม่ได้ด้วย เลิกพูดสักทีแล้วของแกละจะตามหายังไงกัน ว่าให้แต่ฉันของแกเองก็ตามยากไม่ต่างกันหรอก” มะลิย้อนหนูเล็กให้ “น้องสองคนนั้นอ่ะ จะนั่งคุยกันไปอีกนานไหมครับ ยังไม่รีบออกตามหาโค๊ดกันอีกเหรอ?” รุ่นพี่คนหนึ่งตะโกนขึ้นมาและนั่นทำเอากลุ่มของแพททริคที่นั่งอยู่นั้นหันมามอง “อ้าวนั่นน้องคนนั้นนี่นาที่มึงเดินชนเมื่อกี้” เจไดชี้ไปที่มะลิแพททริคมองตามแต่ก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา “จริงสิ...อยู่คณะเดียวกันหรอกเหรอเนี่ย ไม่น่าเชื่อ” แพททริคบ่นออกมาทำเอา เอย หญิงสาวที่เป็นทั้งเพื่อนและเป็นทั้งคนที่แอบชอบแพททริคถามด้วยความสงสัย “ไม่น่าเชื่ออะไร ไม่เข้าใจ” เอยถามและมองหน้าแพททริคทีหนึ่งและมองไปยังเด็กสองคนนั้นทีหนึ่งด้วยความสงสัยเป็นอย่างมาก “ไม่มีอะไรหรอก” แพททริคตอบแค่นั้นก่อนจะลุกขึ้นแล้วเดินออกไป แต่ระหว่างที่เดินออกไปนั้นทั้งที่คิดว่าจะเดินไปร้านขายน้ำสักหน่อยดันคิดอะไรเพลิน ๆ และเดินไปชนกับร่างเล็กที่ยืนอ่านข่าวสารที่หน้าบอร์ดประชาสัมพันธ์ของมหาลัยอย่างจัง ตุ๊บ!! อะ “ขอโทษครับ” เขารีบกล่าวคำขอโทษก่อนจะตกใจเมื่อเห็นว่าคนที่เขาชนนั้นคือใคร “อ้าวน้องอีกแล้วเหรอเนี่ย วันนี้เราเดินชนกันสองรอบแล้วนะ ถือว่าหายกันก็แล้วกันนะ” แพททริคตอบและยิ้มให้กับมะลิอย่างเป็นมิตร “หายกัน หายกันยังไงคะ เอ่อคือว่าหนูไม่เข้าใจค่ะ” “ก็หายกันที่ตอนแรกเธอชนพี่ไง พอมาตอนนี้พี่ชนเธอ ก็ถือว่าหายกัน win win” แพททริคพูดและเอียงคอมองก่อนจะยื่นมือให้กับมะลิเพื่อให้หญิงสาวได้จับและลุกขึ้น “มาสิจับมือพี่เดี๋ยวพี่ดึงขึ้นเอง และหวังว่าวันนี้จะไม่ไปเดินชนใครอีกนะ เพราะไม่อย่างนั้นมีหวังว่าขาแข้งได้หักเป็นแน่” แพททริคพูดติดตลกมะลิถึงกับยิ้มเจือน ๆ และได้แต่คิดอยู่ในใจ “หนูอยากขาหักค่ะพี่แพททริค หนูจะให้พี่รับผิดชอบด้วยการรับส่งหนู” มะลิได้แต่คิดและยิ้มออกมา “น้องครับ ทำไมเงียบ” แพททริคถามทั้งที่ยังยื่นมือให้ .......................... ฝากกดใจ เก็บเข้าชั้น และกดติดตามด้วยนะคะ จะได้ไม่พลาดทุกการอัพเดทค่ะ

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more