'เกิดเป็นเจ้าบ๊อกนี่มันดีจริงๆ เลยนะ ' เขาก็อยากจะเป็นคนที่คอยโอบกอดในตอนที่เธอทุกข์ใจ คอยฟังเรื่องราวที่ทำให้เธอรู้สึกไม่ดี แต่กำแพงหัวใจของญาดานั้นมันแน่นหนาเหลือเกิน แน่นหนามากจริงๆ แต่ไม่ว่ามันจะแข็งแรงและแน่นหนาขนาดไหนต้องใช้เวลาอีกกี่วัน กี่เดือน กี่ปี ถึงจะพังมันได้ เขาก็จะทำ จะไม่ท้อถอยเพราะสิ่งที่ชายหนุ่มจะได้หลังจากที่พังทลายมันสำเร็จนั้นมีค่ามาก สิ่งนั้นก็คือ 'หัวใจของเธอ'
"ถ้ารักเจ้าบ๊อก ไม่อยากให้มันเศร้าไปด้วย นุ่นก็หยุดร้องไห้ซะ โยนความทุกข์ออกไป และก็ท่องไว้ว่านุ่นต้องเข้มแข็งขึ้น ต้องหายจากโรคซึมเศร้าและเป็นคนที่แข็งแกร่งให้ได้" ถึงจะไม่ได้โต้ตอบอะไร แต่ญาดาก็ทำอย่างที่ปองกานต์บอก เธอพยาบาลหยุดร้องไห้และใช้หลังมือเช็ดน้ำตาให้ตัวเอง พอเห็นว่าญาเดายอมทำตามที่เขาบอกปองกานต์ก็รู้สึกดีใจขึ้นมาที่อย่างน้อยเธอก็ฟังเขา
พอสังเกตเห็นว่าตรงนี้มีกระถางต้นชบาอยู่ ปองกานต์จึงเด็ดดอก
